Ο Πόποβιτς “κλέβει” χρόνο από την εξέλιξη του Γροντή

Το έχω αναφέρει ξανά και μέσα στο καλοκαίρι, το έχουν περιγράψει αρκετοί συνάδελφοι σε κείμενα τους, ότι σε γενικές γραμμές βλέπουμε “ΑΕΚ μιας χρήσεως.” Ομάδα που στήθηκε για να εξασφαλίσει εύκολα την άνοδο. Και μέσα σ’ αυτό το σχεδιασμό, να δουλέψουν νεαροί παίκτες, να πάρουν τον όποιον χρόνο συμμετοχής τους αναλογεί, ανάλογα με τις ανάγκες, τις συνθήκες ενός αγώνα, αλλά και τις ….ανησυχίες της τεχνικής ηγεσίας.

Δουλεύει στα Σπάτα ο Δέλλας και προσπαθεί να παρουσιάσει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Είναι μια δουλειά που θα κριθεί σε βάθος χρόνου και όχι από τον Νοέμβριο, ωστόσο θα είναι πολύ καλό και για την ΑΕΚ, και για τον ίδιο, να μην βρεθεί ξανά στη δυσάρεστη θέση να δηλώσει “το σημαντικό είναι οι 3 βαθμοί”. Να το πεις αυτό μετά από αγώνα στη Σούπερ Λίγκα και σε πορεία για τον τίτλο, δεκτό. Στη Γ’ Εθνική όμως δεν την ακούς και ευχάριστα τέτοια δήλωση από προπονητή της ΑΕΚ.

Όσο κι αν οι προπονητές έχουν τις δικές τους θεωρίες, όσο κι αν γνωρίζουν καλύτερα πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις μέσα από την καθημερινότητα, η εμμονή σε ποδοσφαιριστές χωρίς προοπτική (“μιας χρήσεως”) με κριτήριο την εμπειρία που κουβαλάνε, σε βάρος των πιο εξελίξιμων και ταλαντούχων ποδοσφαιριστών, δεν δίνει το παραμικρό όφελος στην ομάδα. Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Ο Πόποβιτς που τον Γενάρη γίνεται 31 και που στα καλά του χρόνια στον ΟΦΗ ήταν 25, στη Σούπερ Λίγκα σε ηλικία 33 χρόνων και σε ΑΕΚ που θα φιλοδοξεί να μπει άμεσα σε τροχιά πρωταθλητισμού δεν θα έχει θέση σε ρόστερ υψηλών προδιαγραφών. Τα ίδια περίπου ισχύουν για όλους τους ξένους της ΑΕΚ, με μοναδική εξαίρεση (κι εδώ υπό προϋποθέσεις) τον Κορδέρο. Ο Τσιρίλο είναι 36, ο Ντακόλ και ο Μπρέσεβιτς αντικειμενικά δεν χωράνε σε ρόστερ απαιτήσεων στη μεγάλη κατηγορία.

Είναι παίκτες που αποκτήθηκαν για να κάνουν τη διαφορά στην κατηγορία και λίγο πολύ την κάνουν, αν κρίνουμε από τα γκολ του Ντακόλ, κάνα-δυο καλά ματς του Πόποβιτς, την απόλυτη κυριαρχία στα χαφ του Κορδέρο και την επιβλητικότητα Τσιρίλο στα μετόπισθεν. Καλά κι ωραία όλα αυτά, μόνο που ελάχιστα συγκινούν. Περισσότερο ενδιαφέρει και περισσότερο θα αρέσει, να βλέπει κάποιος τον 19χρονο Γροντή να παίρνει πιο πολύ χρόνο (άρα να παίζει λιγότερο ο Πόποβιτς), να εξελίσσεται, να κάνει ενέργειες σαν και αυτή στο μπάσιμο, το ένα-δυο με τον Πεταυράκη και το σουτ που απέκρουσε ο τερματοφύλακας του Ηλυσιακού. Ο Γροντής είναι το πιο ταλαντούχο παλικάρι που ξεπετάχτηκε τα τελευταία χρόνια από τις ακαδημίες. Το έδειξε (ελάχιστα) πέρσι, το δείχνει όλο και πιο πολύ φέτος. Αρκεί να παίζει. Όχι φυσικά επειδή το θέλει ο …μάνατζερ του – η ποδοσφαιρική ανάλυση του οποίου είναι για σεμινάριο, είτε αυτό αρέσει, είτε όχι σε όσους έχουν απωθημένα μαζί του. Πρέπει να παίζει για να είναι σε θέση, με μια πάσα, να κάνει τη διαφορά.

Όπως επίσης ο Τσεβάς. Δεν τον γνωρίζουμε, μοναδικό δείγμα γραφής είναι ότι πέρσι αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας νέων. Λίγο είναι; Δεν αρκεί από μόνο του, να δούμε πόσο αξίζει σε υψηλότερο επίπεδο, αν μπορεί να σταθεί και ενδεχομένως να καθιερωθεί;

Πάλι καλά που τα ακραία μπακ της ομάδας δεν είναι ποδοσφαιριστές οι οποίοι οδεύουν προς τη δύση της καριέρας τους. Ο Αργυρίου και ο Πεταυράκης, νέα και ταλαντούχα παιδιά, τα 19 έκλεισε ο πρώτος, τα 21 ο δεύτερος, δείχνουν να έχουν προδιαγραφές για μεγάλα πράγματα. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον αποτελούν το μοναδικό κέρδος σ’ αυτό που λέμε “χτίσιμο ομάδας” για το μέλλον κι ας βολόδερναν το Σάββατο στη μετριότητα. Όπως άλλωστε όλη η ομάδα…