Εκαστος στο είδος του

Για τον Κριστιάν Καρεμπέ ισχύει το «καρεμπέδες υπάρχουνε, λεφτά δεν υπάρχουνε». Το θέμα στον Ολυμπιακό δεν είναι να βρει τεχνικό διευθυντή που να διαχειριστεί σωστά τα λεφτά της ΠΑΕ, αλλά να βρει λεφτά για να τα διαχειριστεί ένας τεχνικός διευθυντής, αν βέβαια θέλει να πάρει κάτι τέτοιο ο Κόκκαλης. Επίσης κάθε τεχνικός διευθυντής έχει απόλυτη σχέση με το ύψος του μπάτζετ που διαχειρίζεται. Ο Lee Iaccoca μπόρεσε να σώσει την Chrysler, αλλά αν τον έβαζες να σώσει το Μινιόν θα πάτωνε. Ο Νίκος Λυράκης μπορεί να μην κάνει για το μπάτζετ της Γιουνάιντεντ, αλλά στην Κέρκυρα τα πήγε μια χαρά.

Οσο για το ποιος μου φαίνεται ότι είναι ο πιο επιτυχημένος τεχνικός διευθυντής που πέρασε από την Ελλάδα, θα διάλεγα τον Μανούελ Φερέρ που βρισκόταν παλιότερα στον Ηρακλή. Με πολύ περιορισμένο μπάτζετ είχε βρει εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές. Οπως για παράδειγμα ο Ααρον Νίγκεθ, που μπορεί το παλικάρι να ήταν τρελό, αλλά ήταν και παίχτουρας.

Το «τρελός» όπως και το «προδότης» πολλές φορές είναι θέμα χρονικής συγκυρίας. Άτομα που σε μια εποχή τους έπαιρναν για τρελούς ή εκκεντρικούς και θα τους ταλαιπωρούσαν, μετά από κάποια χρόνια αυτό που κάνουν φαίνεται νορμάλ. Δεν έχει περάσει ούτε μια δεκαετία από την εποχή που ο Αγγελος Αναστασιάδης έλεγε για τον Πάουλο Σόουσα «το παλικάρι έχει πρόβλημα» επειδή στο αμάξι του είχε μπαστούνια του γκολφ και μετά από τις προπονήσεις έκανε διατάσεις για να ανακουφίσει τους ταλαιπωρημένους του μύες. Σήμερα θα έπαιζε 18 τρύπες με τον Βγενόπουλο.

Την ίδια εποχή έβγαζαν lost in space τον Ντέρεκ Μπόατεγκ επειδή, όπως οι περισσότεροι μαύροι παίκτες, γούσταρε την μουσική και κυκλοφορούσε παντού με γιγάντια ακουστικά στα αυτιά. Επίσης, επειδή θέλανε να πάει στον ΟΦΗ και ο Μπόατενγκ τσίναγε, τον έβαλαν να κάνει προπόνηση στις 6 το πρωί παρουσία του Στράτου Αποστολάκη. Το τελευταίο τον σκότωσε. Συμφώνησε να πάει στον ΟΦΗ. Αλλά όπως λέει και η παροιμία «παρακαλετή μεταγραφή ξυνή απόδοση». Τελικά του έδωσαν μεταγραφή στην Δανία, μετά πήγε στην Ισπανία και σήμερα σκίζει στην Χετάφε, ενώ υπάρχει περίπτωση να πάει ακόμα πιο ψηλά.

Στην δεκαετία που πέρασε οι παράγοντες αλλάξανε περισσότερο από τους παίκτες. Σήμερα ο Τζιμπρίλ Σισέ όχι μόνο κυκλοφορεί με τα ακουστικά κολλημένα στα αυτιά και το σώμα καλυμμένο από τατουάζ, αλλά πηγαίνει και στο Ακρωτήρι να κάνει τον DJ. Πριν από 30 χρόνια ο Γιώργος θα τον είχε βάλει 20 μέρες περιορισμό στην Παιανία. Βέβαια βοηθάει το ότι εκτός του είναι πρώτη φίρμα, ο Παναθηναϊκός έσκασε ένα καράβι λεφτά για να τον πάρει και βγήκε πρώτος σκόρερ και κάθε ομάδα που αγόρασε ακριβά τον στηρίζει, αλλά κυρίως οι άνθρωποι αλλάξανε.

Τελευταίος της παλιάς σχολής των παραγόντων του «αυτό θα κάνετε επειδή έτσι το γουστάρω», είναι ο Χρήστος Πανόπουλος της Ξάνθης, που όταν η ομάδα χάνει βάζει τους παίκτες σε περιορισμό στο προπονητικό κέντρο. Μόνο που αυτά σηκώνει να τα κάνει στους Πόι και τους Μερίνο, αλλά σε Σισέ ή Ριβάλντο σίγουρα δεν θα του πέρναγε.

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι η κοινωνία γίνεται συνεχώς πιο φιλελεύθερη. Αν κάποιος συγκρίνει την Ρώμη της αυτοκρατορίας που οι παρτούζες ήταν καθημερινότητα, με την Αγγλία των βικτωριανών χρόνων που ντύνανε τα πόδια των πιάνων για να μην σκανδαλίζουν τα μάτια των ανδρών, καταλαβαίνει ότι η άποψη είναι μύθος. Η πιο σεξουαλικά ανοιχτή δυτική κοινωνία στις εποχές μετά τον Μεσαίωνα το βραβείο πρέπει να το παίρνουν η Αγγλία και η Γαλλία του 18ου αιώνα. Ηταν εποχή μηδενικής κρατικής παρέμβασης, στα ερωτικά δεν υπήρχε όριο ηλικίας και όποιος έχει διαβάσει de Sade ξέρει ότι ο ισχυρός μπορούσε να κάνει ότι γουστάρει στον αδύναμο. Καλύτερες αναπαραστάσεις της εποχής για Γαλλία σε βιβλία, θα έλεγα «Το άρωμα», για Αγγλία θα έλεγα το «The age of scandal» του T.H.White και από ταινίες το «Τομ Τζόουνς» του Ρίτσαρντσον και το «Μπάρι Λίντον» του Κιούμπρικ.