Δίνη και χάος στον Παναθηναϊκό
Και κυκλοφορούσαν. Τα λεφτά, ως γνωστόν, είναι κεντρομόλος δύναμη. Συσπειρώνουν. Μπορεί κανείς σήμερα να το φανταστεί, να πάει στον Ολυμπιακό ο Σιδέρης να μαλώσει με τον Λεωνίδα ή με τον Μπαρμπή γιατί έχουν διευθυντή στην ακαδημία του τρισένδοξου Θρύλου τον Μπάμπη Ζελενίτσα που τη φανέλλα, όχι να τη ματώσει, ούτε να την ονειρευτεί δεν ήταν άξιος; Τώρα αντιθέτως, στο περιβάλλον-Παναθηναϊκός, έχει ενεργοποιηθεί ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει σε φυγόκεντρες δυνάμεις. Προκαλείται η δίνη. Εκσφενδονίζονται οι πέτρες και τα κεραμίδια, ανεξέλεγκτα, προς πάσα κατεύθυνσιν. Σαν σφύρα απ’ τα χέρια του ρίπτη, δίχως γύρω-γύρω το προστατευτικό κλουβί. Το σενάριο-Βρύζας εκσφενδονίστηκε, κι ακόμη πηγαίνει, προς το παρόν άγνωστο πού, αλλ’ οπωσδήποτε πολύ μακρυά απ’ την Παιανία. Δεν υπάρχουν, οι ΠΑΟΚτσήδες που θα τον σκότωναν. ΠΑΟΚτσήδες να σκοτώσουν, “δεν υπάρχει” ούτ’ ο Βιεϊρίνια να πάει στον Ολυμπιακό. Οχι ο Ζήσης στον Παναθηναϊκό. Τα λεφτά είναι που, κατά κυριολεξίαν, δεν υπάρχουν.
Πάντοτε θα παίρνεις και τα ναι και τα όχι, κι ας είσαι ενδεχομένως (κακό)μαθημένος ν’ ακούς μονάχα τα ναι, όταν προτείνεις δουλειές. Σε προπονητές, σε τεχνικούς διευθυντές, σε ποδοσφαιριστές, σε ατζέντηδες, σε ό,τι κινείται στον μικρόκοσμο του ποδοσφαίρου. Ούτ’ η πρόταση είναι σοβαρός λόγος, ούτ’ η απάντηση, για να χάνονται μετά οι μπάλες. Εδώ, η πρόταση Γόντικα είχε λογική, η απάντηση Βρύζα επίσης είχε τη δική της λογική, τελεία. Τα υπόλοιπα είναι “κατανάλωση”. Αυθόρμητη ή στημένη, δεν έχει και τόση σημασία.
Ο μίστερ Μάνος είναι ολοφάνερο ότι, την κάθε φορά, προσέρχεται στο παιγνίδι για να χαλάει το παιγνίδι. Να το κάνει…χάος. Προκύπτει ότι, σχεδόν, απολαμβάνει τον ρόλο. Ο Δομάζος, όμως, πολύ εύκολα μπορεί να το κάνει δίχως σχέδιο. Με αυτοσχεδιασμούς, όπως όταν έπαιζε. Αλλ’ οι αυτοσχεδιασμοί, όταν έπαιζε, ενέπνεαν και γοήτευαν. Τώρα, απωθούν κι απογοητεύουν. Αποκαλύπτουν τη χρόνια μανία που τον διώκει. Μια εμμονή του Χενεράλ, ότι το καθετί που συμβαίνει είν’ ένας πόλος γύρω απ’ τον οποίον όλοι οι επιτήδειοι χώνονται και κονομάνε. Κι έχουν συνωμοτήσει εις βάρος του, να τον αφήνουν στην απέξω. Ακόμη και στην πρόσφατη εκδήλωση για τα σαραντάχρονα του Ουέμπλεϊ, πάνω-κάτω μια τέτοια στάση υιοθέτησε. Πήγε χολωμένος, έμεινε δέκα λεπτά χολωμένος, έφυγε χολωμένος. Ποιός Χούλσχοφ και ποιός Σούουρμπιρ και ποιός Μιούρεν. Σχολιάστηκε.
Αλλά, φυσικά, το ζήτημα του Παναθηναϊκού δεν είναι ο Μίμης ή ο Μαυροκουκουλάκης. Οπως δεν είναι ζήτημα, ν’ αναψηλαφήσουν το “βρώμικο 2008”. ‘Η ότι, μετά το Καραϊσκάκη τον Φεβρουάριο, οπαδοί “είδαν φως και μπήκαν”, για την ακρίβεια είδαν το κενό, και κήρυξαν εκεί+τότε τη λήξη της σεζόν της ομάδας. ‘Η ότι υπήρξε, εφέτος, πολύς ποδοσφαιρικός τουρισμός. ‘Η ότι η μαντάμ Τζουντ τιτιβίζει καθημερινά, και τούτο έχει αναχθεί σε υλικό του ρεπορτάζ. Αυτά είναι μόνον οι παρενέργειες, και πρόκειται για πράσινο ευτύχημα ότι, τουλάχιστον, οι ποδοσφαιριστές μπόρεσαν την ύστατη στιγμή να μαζέψουν ό,τι τους είχε απομείνει σε αυτοσεβασμό, σε επαγγελματικό εγωισμό, κι αντί να φτάσουν ως το τέρμα της κατηφόρας (όπως, μη πηγαίνουμε μακρυά, οι παίκτες του Ολυμπιακού πέρυσι) ανέστρεψαν το πράγμα. Αν μη τι άλλο, στο φινάλε προστάτευσαν τη δεύτερη θέση.
Ολ’ αυτά, κι άλλα τόσα, είναι οι παρενέργειες. Της “ενέργειας” του αφεντικού να εννοεί να μη διοικεί, για τους δικούς του λόγους, το δικό του μαγαζί. Μη διοικώντας, στο τέλος της ημέρας φυσιολογικά γυρίζει όλο επάνω σου. Ενα, σαν αφιερωματικό, Δες-Τι-Εκανες σε πολλά επεισόδια.
