Superleague vs A1 basket: Επανεξέταση της κατάστασης
Ένας ώριμος απολογισμός του φετινού, υποτιθέμενου αναβαθμισμένου, πρωταθλήματος ποδοσφαίρου δε δείχνει και πολλά θετικά για το χώρο: Κακή αγωνιστική εικόνα ομάδων, ναυάγιο στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και πρωτάθλημα δύο ταχυτήτων.
Τραγικές διαιτησίες, λανθασμένες επιλογές παικτών και προπονητών. Γήπεδα χωράφια και πολλή, πολλή, θανάσιμη, τελικά, βία. Τα παραπάνω, απλώς επιβεβαιώνουν τη σαπίλα της έννοιας “ελληνικό ποδόσφαιρο”. Σαπίλα που επιβεβαιώνεται και από την καθίζηση της Εθνικής Ανδρών. Α, και για να μην ξεχνιόμαστε! Ο αποτυχημένος του τριφυλλιού, Φάνης Γκέκας, έγινε πρώτος σκόρερ Γερμανίας και θεός στο Μπόχουμ, γεγονός που ξεδιαλύνει το τοπίο ακόμα περισσότερο.
Το πράγμα βρωμάει πολύ. Τόσο πολύ που ένας απλός ψεκασμός δε θα βοηθήσει. Δύο είναι οι προοπτικές: Επίμονο μπάνιο σε χλωρίνη, δηλαδή πλήρης αναθεώρηση των δεδομένων από παράγοντες και παίκτες, ή κάψιμο του ρούχου, δηλαδή μετατόπιση του ενδιαφέροντος σε άλλα αθλήματα, όπου αποδεδειγμένα τα πράγματα έχουν ψωμί.
Πιστεύω πως ούτε η Superleague, ούτε κάποια θεϊκή παρέμβαση είναι δυνατό να μεταβάλει τα δεδομένα στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι εύρωστες οικονομικά διοικήσεις ή δεν έχουν όραμα ή αυτοϋπονομεύονται. Για τις μικρομεσαίες ομάδες, ούτε λόγος. Απλά δεν υπάρχουν στο χάρτη. Και κατά τα άλλα, όλοι πάνε στο γήπεδο για να βγάλουν τα απωθημένα τους, την καταπίεσή τους, τα προβλήματά τους. Να πληρώσουν δηλαδή, για να βρίσουν, να φωνάξουν, να άμα λάχει να σκοτώσουν κιόλας.
Ας ασχοληθούμε λίγο με την υπόθεση Rivaldo, που είναι ενδεικτική της κατάστασης στο Ελληνικό Ποδόσφαιρο. Κατ’ αρχήν, το να ισχυριστεί κανείς πως ο Rivaldo πήρε, σχεδόν από μόνος του τη φετινή Superleague, είναι κάτι που δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Το γεγονός όμως αυτό δεν επιβεβαιώνει την (αναμφισβήτητη) κλάση του βραζιλιάνου, αλλά περισσότερο την τραγικότητα των αντιπάλων. Αν είναι δυνατόν, ο στατικός, αφιλότιμος και τριανταπεντάρης Ρίμπο να παίρνει μόνος του πρωτάθλημα!
Στα μάτια μου, με το Ρίμπο στην εντεκάδα μια ομάδα είναι πιθανό να σκοράρει ή να δημιουργήσει φάσεις, ουσιαστικά όμως παίζει με 10. Και αυτά στα κατσάβραχα της Ελλάδας, διότι για Ευρώπη… Τι πρέπει άραγε να συμβεί ώστε οι Κόκκινοι οπαδοί να απομυθοποιήσουν ποδοσφαιριστές όπως ο Ρίμπο και ο Τζοβάνι, και να καταλάβουν πως επιτυχία δεν είναι “να νικάς τον Παναθηναϊκό” και “να παίρνεις το δέκατο”.
Ούτως ή άλλως μουδιασμένους τους είδα όλους στη φιέστα. Από την άλλη πλευρά, εντυπωσιάστηκα με την κίνηση Κόκκαλη να διώξει το βραζιλιάνο, κίνηση, που πιθανόν να ευνοούσε αγωνιστικά τον Ολυμπιακό. Δυστυχώς όμως, δε γίνεται να παραγνωρίσω με ποια απρέπεια και χυδαιότητα έγινε η αποπομπή. Τι πάει να πει “έχω συμφωνία με τον πρόεδρο, αυτός, όμως δε βγαίνει εδώ και βδομάδες στο τηλέφωνο”;
Κατά τα φαινόμενα, η κατάσταση δύσκολα επιδέχεται διόρθωση και το φίλαθλο κοινό θα πρέπει να ξεκολλήσει από την ποδοσφαιρική παρακμή και να ασχοληθεί με το μπάσκετ, όπου κάτι γίνεται, όσο και αν ο κύριος Γεωργίου προσπαθεί να μας πείσει σα να είμαστε παιδάκια, πως το μπάσκετ σταμάτησε στο Γκάλη το Φασούλα, και το Ρόμπινσον.
Back to business, λοιπόν. Δε θα ήταν υπερβολή να πούμε πως έχουμε δημιουργήσει σχολή στο μπάσκετ. Οι επιτυχίες μιλούν από μόνες τους. Πέρα από τις κατακτήσεις της Εθνικής Ομάδας, είναι ενδεικτικό πως σε κάθε γωνιά της Ευρώπης, από τη Ρωσία μέχρι την Ισπανία, οι Έλληνες καλαθοσφαιριστές, κάνουν τουλάχιστον αισθητή την παρουσία τους. Κι όμως, αυτές επιτυχίες δε συνεπάγονται ένα εξίσου εύρωστο πρωτάθλημα.
Αν εξαιρεθούν 3-4 μεγάλες ομάδες , οι υπόλοιπες χαρακτηρίζονται από οικονομική ανέχεια, άδεια γήπεδα, χρέη και κακές διοικήσεις. Είναι πάντως απορίας άξιο, γιατί κάποιος παράγοντας να επενδύσει τα χρήματά του σε ελληνική ΠΑΕ. Η επένδυση σε ΚΑΕ δεν απαιτεί τόσο μεγάλο κεφάλαιο και είναι απλούστερη στον έλεγχο και την οργάνωσή της.
Μήπως λοιπόν, οι έχοντες το κεφάλαιο θα έπρεπε να ξανασκεφτούν πως και που το χρησιμοποιούν; Μήπως κάποιες τραγελαφικές διοικήσεις ΚΑΕ, τύπου ΑΕΚ, Μακεδονικού και Απόλλωνα να αποσύρονταν ήσυχα και να έδιναν τη σκυτάλη σε μετόχους με όραμα, όρεξη για δουλειά και υπομονή; Μήπως η επαρχία θα έπρεπε να μπει δυναμικότερα στο μπασκετικό προσκήνιο;
Η Ολύμπια Λάρισας έχει κάνει ενδιαφέρουσες κινήσεις και δικαιώνεται χρόνο με το χρόνο. Ας παραδειγματιστούν κι άλλοι. Υπάρχουν κι άλλα, που χρήζουν επανεξέτασης. Γιατί ο Μαρμαρινός είναι αποδοτικός στη Νάπολι, γιατί ο Διαμαντόπουλος σαρώνει στη Σαμάρα, γιατί ο Σκλάβος είναι μπροστάρης στη Ροστόφ; Για να μη μιλήσουμε για τους Έλληνες της Δυναμό…
Μήπως θα έπρεπε να προσεγγιστούν από τις εγχώριες ΚΑΕ; Το μπάσκετ είναι άθλημα που αποδεδειγμένα και διαχρονικά αξίζει να παρακολουθεί κανείς, σε ότι αφορά την Ελλάδα. Γιατί τότε ο κόσμος το περιφρονεί; Γιατί κάποιος να πηγαίνει να δει τον ποδοσφαιρικό ΠΑΟΚ, και η Πυλαία να είναι άδεια; Γιατί το κλειστό του Ελληνικού να μη γεμίζει κάθε δεύτερη Κυριακή; Κοινό και παράγοντες! Ας δώσουμε όλοι μια ευκαιρία σ’ αυτό που αποτελεί το παρόν και το μέλλον του αθλητισμού στη χώρα μας, αφήνοντας πίσω την ποδοσφαιρική γλίτσα, έως ότου αποδειχτούμε άξιοι να διοργανώσουμε μια αξιοπρεπή και ανταγωνιστική Superleague!
Φασουλοπουλος Κωνσταντίνος
