Οι φιναλίστ στο μικροσκόπιο
Πρωταθλήτρια Ευρώπης θα είναι η Μίλαν, η οποία πήρε το τελευταίο Σκουντέτο το 2004 και εφέτος δεν αποτέλεσε κάτι περισσότερο από μία ασυνεπή ομάδα (ας μη μιλήσει κάποιος για την αφαίρεση βαθμών) ή η Λίβερπουλ η οποία αγνοεί τα πρωτεία στη Γηραιά Αλβιώνα από το 1990 και έπειτα;
Εντάξει, δεν είναι η ώρα να γκρινιάξουμε για τα προ δεκαπενταετίας πεπραγμένα της ΟΥΕΦΑ (δε μας έπεσαν άσχημα άλλωστε), ωστόσο αποδεικνύεται για πολλοστή φορά πως δεν χρειάζεται μία ομάδα να είναι η πιο ποιοτική για να φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης. Ούτε να έχει τους καλύτερους επιθετικούς. Ούτε να μη δέχεται γκολ παρά μόνο κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα.
Ο επίδοξος κατακτητής του Τσάμπιονς Λιγκ, οφείλει να έχει απόλυτη αίσθηση του χρόνου: Με άλλα λόγια, να αποδίδει κοντά στο μάξιμουμ εκεί που είναι αναγκαίο, στοιχείο που, στην Ευρώπη, διαθέτουν αμφότερες οι φιναλίστ.
Σταρ είναι ο Κακά (και ο Γκατούζο… και ο Ζέεντορφ)
Αρχίζοντας από τη Μίλαν τη μελέτη του προφίλ των δύο μονομάχων, είναι φανερό πως ο Κακά αποτελεί τον ιθύνοντα νου των “ροσονέρι”. Από αυτόν αρχίζουν οι περισσότερες καλές ενέργειες και από τη στιγμή που ο Αντρέι Σεφσένκο δεν κατοικεί στη Λομβαρδία, πολλές φορές, σε αυτόν τελειώνουν.
Η πορεία προς την Αθήνα όμως απέδειξε και άλλα πράγματα, σημαντικότερο των οποίων είναι το ότι η μεσαία γραμμή είναι αυτή που κάνει τη διαφορά. Οι Τζιλαρντίνο και Ολιβέιρα δεν τυγχάνουν της απόλυτης εμπιστοσύνης του Κάρλο Αντσελότι, χωρίς όμως να συμβαίνει το ίδιο με τους Γκατούζο και Ζέεντορφ.
Ο Ολλανδός ευθύνεται εν πολλοίς για την πρόκριση στον ημιτελικό, ο Ιταλός για αυτή στον τελικό. Με αντίπαλο τη Μπάγερν Μονάχου, ο βετεράνος ακραίος μέσος απέδειξε πως κάθε παιχνίδι τον κάνει σοφότερο στην πράξη. Μία σοφία η οποία απορρέει από το πάντα καθαρό μυαλό του και την ανεκτίμητη δυνατότητά του να αποδίδει στα δύσκολα. Εξαιρετική προσπάθεια το 0-1 στο Μόναχο, αψεγάδιαστα παιχνίδια με τη Γιουνάιτεντ.
Μία Γιουνάιτεντ που σε 180 αγωνιστικά λεπτά φάνηκε δυνατότερη μόνο σε αυτά που ο Τζενάρο Γκατούζο, στο ματς του “Ολντ Τράφορντ”, είχε αποχωρήσει λόγω τραυματισμού. Κατά τα άλλα, όταν ο “Ρίνο” έπεφτε σε Κριστιάνο Ρονάλντο ή Πολ Σκόουλς, το αποτέλεσμα ήταν σίγουρο. Κατοχή της μπάλας και ακόμη μία ιταλική επίθεση.
Συμπέρασμα : Όπως είπαμε, ο Σεφσένκο δε μένει πια εδώ. Ο Κοστακούρτα ξεσκονίζει τη θέση του βοηθού προπονητή, ο Μαλντίνι με τον Νέστα είναι πια μεγάλα παιδιά, ενώ ο Πίπο Ιντσάγκι μπορεί να χαθεί σε έναν αγώνα, με την ίδια ευκολία που θα κάνει το χατ τρικ. Οπότε, η μεσαία γραμμή είναι η απάντηση στο ερώτημα: ” Γιατί η Μίλαν στην Αθήνα ;”.
Ο χαμαιλέοντας έχει χρώμα κόκκινο
Τα περασμένα χρόνια, η Λίβερπουλ αποτελούσε ένα σκληροτράχηλο σύνολο το οποίο δυσαρεστούσε κάθε αντίπαλο. Αιτία, το γεγονός πως αυτός έπρεπε να μοχθήσει για να την καταβάλλει, τις περισσότερες φορές δίχως… φινέτσα. Όσο όμως η παραμονή του Ράφα Μπενίτεθ επιμηκύνεται, τόσο ο χαρακτήρας του κλαμπ αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις.
Πριν από δύο χρόνια στην Κωνσταντινούπολη, τα χρωμοσώματα του DNA των “reds” προκάλεσαν εκείνον τον αλήστου μνήμης τελικό και την έλευση της κούπας στο “Άνφιλντ”, είκοσι ένα χρόνια μετά τη Ρώμη. Αυτή τη φορά, αν η κατάληξη είναι ίδια, οι αιτίες ας αναζητηθούν στη γεμάτη φαρέτρα του Ίβηρα τεχνικού.
Η Λίβερπουλ κλήθηκε να αντιμετωπίσει τη Μπαρτσελόνα. Το πρώτο ματς ήταν στη Βαρκελώνη και στο 20λεπτο το σκορ ήταν 1-0 υπέρ των Καταλανών. Όχι και τα καλύτερα δεδομένα. Τότε όμως μίλησε ο πολυσχιδής χαρακτήρας του συλλόγου: Ταχύτητα εσείς; Ταχύτητα και εμείς. Νίκη θέλετε εσείς; Νίκη και εμείς. Ουδείς συμβιβασμός. Ουδεμία προσπάθεια επιβολής “βαρετού ρυθμού”.
Επόμενος αντίπαλος ήταν η αποδυναμωμένη Αϊντχόφεν. Αυτό ακριβώς που γράφουμε στην αρχή. Το μάξιμουμ της απόδοσης στο σωστό σημείο, ήταν κάτι που εξ ορισμού οι Ολλανδοί των πολλών απουσιών του πρώτου αγώνα δε μπορούσαν να έχουν. Οπότε, το τελικό 0-3 δεν αφήνει περιθώρια για περαιτέρω αναλύσεις.
Η Τσέλσι όμως αποτελεί το καλύτερο δυνατό τεστ. Δυνατό σύνολο, ως και ανυπόφορο για τον αντίπαλο. Η ταχύτητα που υπήρχε απέναντι στη Μπαρτσελόνα, πήγε περίπατο. Τον λόγο είχε η δύναμη. Κάραγκερ και Τζέραρντ βρέθηκαν στο απόλυτο στοιχείο τους, ο Ντάνιελ Άγκερ αποδείχθηκε ένας εκκολαπτόμενος σταρ για παιχνίδια τέτοιας μορφής (ακόμη πονάει ο Ντρογκμπά από τις αγκωνιές) και η πρόκριση στον τελικό ήταν η λογική εξέλιξη.
Η αρετή της καρτερίας την οποία διαθέτει η αγγλική ομάδα είναι παροιμιώδης και όσο η νύχτα μάκραινε στο “Άνφιλντ”, τόσο η Αθήνα ερχόταν πιο κοντά.
Συμπέρασμα : Μη ζητήσετε από τη Λίβερπουλ να νικήσει δέκα συνεχόμενα ματς. Πάρτε όμως έναν μαρκαδόρο και δείξτε στους παίκτες της ποια είναι τα πιο σημαντικά. Δύσκολα θα τα χάσουν.
