Φιλίποφ: “Όνειρο που έγινε πραγματικότητα ο Παναθηναϊκός”

Το γεγονός ότι ο πατέρας σου έπαιζε βόλεϊ και ήταν μάλιστα ένας από τους καλύτερους παίκτες της εποχής του σε ώθησε και εσένα να ασχοληθείς με το συγκεκριμένο άθλημα, σωστά;

“Κοίταξε, με τον πατέρα μου είχαμε ακριβώς την ίδια πορεία. Όπως και εκείνος, έτσι και εγώ στην αρχή ασχολήθηκα και με το μπάσκετ, αλλά και με το ποδόσφαιρο. Μάλιστα, όταν ήμουν μικρός έπαιζα και στις ακαδημίες του Ρότσα. Μπάσκετ πρωτοέπαιξα στην ΑΕΚ, όπως και βόλεϊ άλλωστε. Εκεί είχα σε κάθε προπόνηση και τον πατέρα μου και κάπως έτσι άρχισε η αγάπη μου για το βόλεϊ που σήμερα είναι η ίδια μου η ζωή”.

Έχεις πει και στο παρελθόν πως όταν έπαιζε ο πατέρας σου στον Παναθηναϊκό εσύ παρακολουθούσες τόσο τις προπονήσεις όσο και τους αγώνες υπό την. προστασία του Πανταλέοντα. Σήμερα ήσαστε συμπαίκτες με τον Σωτήρη. Πως νιώθεις για αυτό;

“Αυτή τη στιγμή τα θυμάμαι αυτά που μου λες και ανατριχιάζω. Έπαιζε φιλικό ο πατέρας μου και με κρατούσε ο Πανταλέων, ο οποίος τότε ήταν 16 χρονών. Πλέον είναι ο μεγάλος μου αδερφός. Εξαιρετικές σχέσεις έχω και με τον Άκη Χατζηαντωνίου, που ήταν τότε συμπαίκτης με τον πατέρα μου και σήμερα είναι στην ίδια ομάδα με εμένα. Πραγματικά νιώθω περίεργα αλλά συνάμα πολύ όμορφα”.

Πάντως από πολύ μικρός έμαθες να ζεις χωρίς τους γονείς σου. Πόσο δύσκολο ήταν αυτό για σένα;

“Κοίταξε από τα 13 μου ουσιαστικά έμενα χωρίς τους γονείς μου. Εκείνοι έμεναν σε άλλη πόλη και εγώ σε μια άλλη με τον παππού μου και τη γιαγιά μου. Οι γονείς έρχονταν τρεις φορές τον μήνα να με δουν.
Στην αρχή ήταν κάπως δύσκολο για μένα όμως σιγά σιγά το συνήθισα”.

Σίγουρα όμως, οι πρώτες μέρες στην Αθήνα ήταν δύσκολες, γιατί άλλο το να ζείτε στην ίδια χώρα αλλά σε διαφορετικές πόλεις και άλλο να σας χωρίζουν τόσα πολλά χιλιόμετρα.

“Καλά αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Να φανταστείς ότι η μητέρα μου τις πρώτες ημέρες έκλεγε συνέχεια. Όπως είπες και εσύ η απόσταση δεν ήταν πχ Αθήνα – Θεσσαλονίκη. Για να πάω στην Ουκρανία και συγκεκριμένα στην πόλη μου ήθελα 13 ώρες.
Ελπίζω πάντως τώρα που είναι στην Κύπρο να τους βλέπω πιο συχνά”.

Όλα σου τα χρόνια που βρίσκεσαι στην Ελλάδα σε έχουν βοηθήσει τρεις άνθρωποι. Ο Βλάσης Σταθοκωτσόπουλος, ο Τάσος Τεντζέρης και ο Ρούλης Αγραπιδάκης σίγουρα έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στα τελευταία τρία χρόνια της ζωής σου. Θες να μου μιλήσεις λίγο για αυτούς;

“Αυτοί οι τρεις άνθρωποι είναι τα πάντα για μένα εδώ στην Ελλάδα. Με βοήθησαν και με βοηθούν συνέχεια. Ότι και να τους ζητήσω ότι και να χρειαστώ είναι δίπλα μου. Είναι σαν την οικογένειά μου.
Ο κ. Βλάσης με έφερε στην Ελλάδα. Μου πρόσφερε και το σπίτι και το φαγητό. Ότι και να ήθελα μου το έδινε. Μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ μπορώ να πω σε αυτόν τον άνθρωπο που βοήθησε και το ελληνικό βόλεϊ και τον Παναθηναϊκό και εμένα. Μακάρι να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στον αθλητισμό.
Ο κ. Ρούλης είναι, ας μου επιτραπεί η φράση, “μεγάλη μορφή”. Ενεργεί σαν παίκτης ακόμα. Είναι απλά απίστευτος. Στον κ. Τάσο οφείλω το γεγονός ότι σου μιλάω ως παίκτης του Παναθηναϊκού αλλά και ως Έλληνας αυτή τη στιγμή. Με βοήθησε πάρα πολύ και αν κάποια στιγμή παίξω στον Παναθηναϊκό πιστεύω ότι θα κάνω πολύ χαρούμενους και τους τρεις αυτούς ανθρώπους. Εύχομαι πραγματικά να τους δικαιώσω”.

Όσοι σε γνωρίζουν ξέρουν πολύ καλά πως ο πρώτος μεγάλος στόχος της καριέρας σου ήταν να πάρεις την ελληνική υπηκοότητα. Εδώ και λίγες μέρες το κατάφερες αυτό.

“Όπως είπες και εσύ αυτός ήταν ο πρώτος μεγάλος στόχος στην καριέρα μου. Όταν ήρθα στην Ελλάδα μου είπαν ότι θα πάρω το διαβατήριο και περίμενα πότε θα έρθει αυτή η στιγμή. Αυτό έγινε τελικά πριν από λίγες μέρες και είμαι πολύ ευχαριστημένος για αυτό. Ανοίγουν νέοι ορίζοντες στην καριέρα μου και είναι ένα μεγάλο άλμα για το όνειρο μου, που είναι να παίξω στον Παναθηναϊκό.
Σε αυτό το σημείο θέλω να ευχαριστήσω τον κ. Τεντζέρη και τον κ. Προσαλίκα οι οποίοι με βοήθησαν πάρα πολύ ώστε σήμερα να έχω το διαβατήριο στα χέρια μου”

.

Οι εμπειρίες που πήρες με τη φανέλα της Ανόρθωσης πέρσι σε βοήθησαν;

“Ήταν ένα ωραίο Πρωτάθλημα. Πάρα πολύ δυνατό. Μου δόθηκε η ευκαιρία να παίξω και σε κάποια Ευρωπαϊκά παιχνίδια εκεί και θέλω να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που με εμπιστεύτηκαν. Ήταν δύσκολη η απόφασή τους, γιατί δεν είναι εύκολο πράγμα να εμπιστευτείς θέσης ξένου και μάλιστα πασαδόρου σε ένα 17χρονο παιδί
Έμεινα πάρα πολύ ικανοποιημένος από την εμπειρία μου στην Ανόρθωση. Έπαιξα με μεγάλους συμπαίκτες όπως ο Ουζούνοφ, που έχει παίξει συμπαίκτης με τον πατέρα μου στον Παναθηναϊκό και ο Ντίλ. Όταν τον προηγούμενο χρόνο παίζεις στην Α2 στην Ελλάδα και μετά πας σε μια ομάδα που παίζει στην Ευρώπη και Πρωταγωνιστεί στο Πρωτάθλημα της χώρας της, σίγουρα είναι ένα μεγάλο άλμα”.

Μάλιστα έπαιξες αντίπαλος και με τον πατέρα σου σε ένα από αυτά τα Ευρωπαϊκά παιχνίδια.

“Ναι, όντως. Ήταν μια ωραία εμπειρία”.

Οι εμπειρίες που αποκόμισες τόσο από τον Απόλλωνα στην Α2, όσο από την Κύπρο και την Ανόρθωση, αλλά και από τον Επίκουρο όπου θα αγωνίζεσαι φέτος πιστεύεις ότι θα σε βοηθήσουν για να επιστρέψεις με τις καλύτερες δυνατές προοπτικές στον Παναθηναϊκό;

“Σίγουρα ναι. Δεν είναι λίγο πράγμα στα 16 σου χρόνια να αγωνίζεσαι σε τόσα παιχνίδια στην Α2. Την επόμενη χρονιά να φτάνεις στο σημείο να παίξεις σε Ευρωπαϊκά παιχνίδια και τώρα να πηγαίνεις σε μια ομάδα που θα διεκδικήσει την άνοδό της στην Α1.
Όλες αυτές είναι εμπειρίες που κάθε παιδί στην ηλικία μου θέλει να τις έχει και σίγουρα θα με βοηθήσουν όταν με το καλό επιστρέψω στον Παναθηναϊκό. Για έναν παίκτη ειδικά στη θέση του πασαδόρου, είναι πολύ σημαντικό να έχει παιχνίδια στα χέρια του και να αποκτά εμπειρίες για να μπορέσει να σταθεί σε μια ομάδα όπως είναι ο Παναθηναϊκός”.

Ποιοι ήταν οι λόγοι που σε οδήγησαν στην επιλογή του Επίκουρου;

“Ο στόχος του Επίκουρου είναι η άνοδος στην Α1 και για μένα αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Θα έχουμε άγχος, πίεση για να πετύχουμε τον στόχος μας και αυτό το γεγονός θα με βοηθήσει πιστεύω πολύ.
Έχουμε τις δυνατότητες να πάρουμε την άνοδο στην Α1 και πιστεύω ότι στο τέλος θα τα καταφέρουμε”.

Πριν από λίγες ημέρες, αμέσως μετά την ελληνοποίηση σου, υπέγραψες και το πρώτο σου συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό. Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα;

“Ακριβώς όπως το είπες. Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Από την πρώτη στιγμή που αποφάσισα ότι θα ασχοληθώ με το βόλεϊ ήταν όνειρό μου να αγωνιστώ με την φανέλα του Παναθηναϊκού. Καμιά άλλη ομάδα δεν υπήρχε και ούτε υπάρχει ακόμα και σήμερα στο μυαλό μου. Πάντα φανταζόμουν τον εαυτό μου να παίζει με την πράσινη φανέλα μπροστά σε αυτόν τον κόσμο.
Το πρώτο μεγάλο όνειρο έγινε πραγματικότητα. Τώρα βάζουμε πλώρη για τους υπόλοιπους στόχους”.

Ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι;

“Αρχικά να κερδίσουμε φέτος την άνοδο με τον Επίκουρο και από εκεί και πέρα μόνο Παναθηναϊκός. Πρώτος μου στόχος είναι να μπω στην ομάδα και από εκεί και πέρα όλα εξαρτώνται από εμένα. Πρέπει να δουλέψω σκληρά για να μπορέσω να φανώ αντάξιος της φανέλας του Παναθηναϊκού και αργότερα αν τα καταφέρω να αγωνιστώ και στην εθνική ομάδα”.

Οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού μόλις ακούν το όνομα Φιλίποφ, φέρνουν κατευθείαν στο μυαλό τους τα κατορθώματα του πατέρα σου στο μυαλό τους. Αυτό σε αγχώνει;

“Σίγουρα, ο πατέρας μου ήταν ένας μεγάλος παίκτης στο παγκόσμιο στερέωμα. Για μένα όμως δεν είναι βάρος να κουβαλάω το όνομα του αλλά μπορώ να σου πω ότι ο πατέρας μου είναι και το πρότυπό μου.
Με βοηθάει πάρα πολύ, μου δίνει πολλές συμβουλές, όμως πλέον παίζω εγώ. Δεν παίζει ο πατέρας μου. Πρέπει και εγώ να κάνω τη δική μου πορεία και να δείξω τι αξίζω”.