Ο άλλος Ολυμπιακός
Ο Ολυμπιακός της γκρίνιας και της αμφισβήτησης έδωσε τη θέση του στον Ολυμπιακό της ψυχής, του πάθους και των δύο νικών σε ντέρμπι. Μία μέρα μετά την επικράτηση επί της ΑΕΚ, ο Λάζαρος Μουρκάκος γράφει για την αντιστροφή του κλίματος, αλλά και τις χτυπητές αδυναμίες της ομάδας.
“μόνο εμείς λέγαμε ότι θα βρει η ομάδα τον δρόμο της”, η αλήθεια είναι ότι αυτός ο Ολυμπιακός που ξέραμε μέχρι πριν μια εβδομάδα και ανακαλύπτουμε τώρα μοιαζουν τόσο διαφορετικοί, αν και είναι τόσο ίδιοι.
Δεν είμαι από αυτούς που τα… έλεγαν. Το αντίθετο, πίστευα ότι ο Ολυμπιακός είναι στην αρχή μιας κρίσης, όχι μόνο αγωνιστικής. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ο Σωκράτης Κόκκαλης θα δείξει τόσο γρήγορα αντανακλαστικά. Δεν αξιολόγησα την ψυχή που μπορεί να βγάλει αυτή η ομάδα και κυρίως το ελληνικό στοιχείο.
Μαζί με εμένα, όπως με χιλιάδες άλλους, παρασύρθηκαν και οι αντίπαλοι του Ολυμπιακού που πόνταραν στις αδυναμίες αυτής της ομάδας και θεώρησαν ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρει η ομάδα τα πατήματα της. Ο Ολυμπιακός, όμως, σε μια εβδομάδα κατάφερε οριστικά να γυρίσει το κλίμα, να αλλάξει σελίδα.
Μια… διαβολοβδομάδα, όπως είχε χαρακτηρισθεί το επταήμερο με Αλκμααρ και τους δυο δικεφαλους (και μάλιστα στο σπίτι τους), και όμως οι ερυθρόλευκοι σε αυτό το διάστημα πέτυχαν το απόλυτο. Δεν είμαι από αυτούς που θα κλείσουν τα μάτια στις πολλές αδυναμίες που έχει η ομάδα, από την στιγμή που ήρθαν οι επιτυχίες. Η πειραϊκή ομάδα πρέπει να βελτιώσει πολλά, να αλλάξει πολλά…
Δεν θα είναι πάντα η ψυχή, το πάθος, η προσωπικότητα κάποιων παικτών αυτή που θα οδηγεί την ομάδα στις επιτυχίες. Χρειάζονται και άλλα στοιχεία, όπως το να παίξει παραγωγικό ποδόσφαιρο, πρωτοβουλίας ποδόσφαιρο. Δεν θα έχει ο Ολυμπιακός και την τύχη πάντα με το μέρος του, όπως ήταν σύμμαχος του όλη την εβδομάδα. Και την Τετάρτη το βράδυ στο ΟΑΚΑ είχε τύχη ο Ολυμπιακός, πολύ περισσότερη από αυτή που διέθετε στους αγώνες με Αλκμααρ και ΠΑΟΚ.
Στα σκουπίδια πετάω την γνώμη των Ολυμπιακών που λένε: “Ποια τύχη;”. Στον κάλαθο των αχρήστων και την άποψη αυτών που υποστηρίζουν ότι είχε μόνο τύχη. Ο Ολυμπιακός, των αδυναμιών, έχει ένα προσόν που δεν το διαθέτει η ΑΕΚ. Μπορεί, έχει την ικανότητα να μην πληρώνει τις αδυναμίες του γιατί δεν είναι χτυπητές, όπως αυτές της ΑΕΚ. Εχει καλύτερη αμυντική λειτουργία ο Ολυμπιακός, δεν δέχεται εύκολα γκολ, δεν παρουσιάζει πρόβλημα στον… αέρα. Το αντίθετο. Αναδεικνύεται κυρίαρχος των αιθέρων, αν αναλογιστούμε ότι τρία από τα τέσσερα γκολ που πέτυχε αυτή την εβδομάδα έγιναν με κεφαλιές.
Ακόμα και την Τετάρτη που ένας πνεύμονας του Ολυμπιακού, ο Ντουντού, δεν ήταν σε θέση να δώσει ανάσες, το οξυγόνο υπήρχε. Το έδωσε ο Λεντέσμα με την ψυχραιμία, με την αθόρυβη δουλειά του, ο Ραούλ Μπράβο, ο Ντιόγκο που πήρε του κόσμου τα φάουλ και πάνω από όλα ο Τοροσίδης.
Δεν είναι ο καλύτερος Ελληνας ποδοσφαιριστής ο Βασίλης Τοροσίδης, αλλά δεν μπορεί να έρθει στο μυαλό μου άλλος παίκτης εντός συνόρων που να είναι αυτό που λέμε ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟΣ παίκτης. Κάνει τα πάντα. Μαρκάρει, βγάζει απίστευτο πάθος, έχει σίγουρα πατήματα, πασάρει, βγάζει σέντρες και έχει στο ρεπερτόριο του ένα σωρό τρόπους για σκοράρει. Με σουτ, με κεφαλιές και με λόμπες ο μπαγάσας.
Υπάρχει μια φάση όπου ο Νικοπολίδης ενεργεί σαν μαθητούδι. Αντί να βγάλει πλάγιο, κάνει το απίστευτο για τερματοφύλακα της δικιάς του εμπειρίας. Ακόμα και σε αυτή την φάση, όπου τελικά δεν την πλήρωσε ο Ολυμπιακός με γκολ, η γαλήνη, η ηρεμία που υπήρχε μπροστά από τα δικά του γκολπόστ δεν εξανεμίσθηκε. Είναι πολύ σημαντικό οι αμυντικοί να ξέρουν ότι πίσω τους είναι ένας άνθρωπος που δεν θα τους αγχώσει και αυτό είναι επίτευγμα του Αντώνη και δεν σβήνεται ακόμα και στις γκάφες του.
Ο Ζίκο είχε την ευτυχία να γιορτάσει την πρώτη του παρουσία στον ερυθρόλευκο πάγκο με νίκη. Το σημαντικό δεν είναι αυτό, αλλά ότι έκανε ονειρεμένο ντεμούτο σε εκτός έδρας ντέρμπι. Ο Ολυμπιακός έβγαλε ένα πολύ δύσκολο πρόγραμμα με την απόλυτη επιτυχία χωρίς να γοητεύσει με την εικόνα του. Από το Σάββατο, στο ματς με τον Πανιώνιο, στο Καραϊσκάκη, θα πρέπει να δείξει και κάποια άλλα στοιχεία. Το πάθος, η δύναμη, ήταν στοιχεία που βοήθησαν τα μέγιστα, αλλά τώρα πρέπει να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Αυτό που έκανε, που περίμενε τον αντίπαλο, θα το βρει μπροστά του. Ο Πανιώνιος και όλοι οι αντίπαλοι στο ελληνικό πρωτάθλημα που θα βρει στον δρόμο της η πειραϊκή ομάδα θα αντιμετωπισουν τον Ολυμπιακό ως την ομάδα που σε μια εβδομάδα πέτυχε το απόλυτο. Αν και τα δύσκολα πέρασαν, τώρα… αρχίζουν (και οι απαιτήσεις).
Υ.Γ.: Οση αηδία ένιωσα για την προσπάθεια του Ολυμπιακού να πιαστεί από το πέναλτι που δεν δόθηκε στον Αρη στο φινάλε του αγώνα με τον Παναθηναϊκού και να δημιουργήσει εντυπώσεις, την ίδια νιώθω και για τον θόρυβο στο χέρι του Μέλμεπργκ που κακώς δεν καταλογίστηκε πέναλτι. Πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε ότι και τα λάθη του διαιτητή είναι μέρος του παιχνιδιού. Σε αυτό μην περιμένετε… βοήθεια από τους αθλητικούς συντάκτες.
