Μίλαν-Λίβερπουλ: Δύο χρόνια μετά…
Το 2005, στην Κωνσταντινούπολη, Λίβερπουλ και Μίλαν έδωσαν ένα συγκλονιστικό τελικό, με νικητές τους Αγγλους στα πέναλτι, μετά από μία ιστορική ανατροπή. Δύο χρόνια μετά, άλλοι πρωταγωνιστές εκείνης της αναμέτρησης παραμένουν στους δύο συλλόγους, άλλοι έχουν αποχωρήσει. Το contra.gr αναλύει την πορεία των 30 ανθρώπων που συνέθεσαν εκείνο το 3-3 της 25ης Μαΐου στη γειτονική χώρα και που βρίσκονται τώρα…
Το
2005, στην Κωνσταντινούπολη,
Λίβερπουλ και
Μίλαν έδωσαν ένα συγκλονιστικό τελικό, με νικητές τους Αγγλους στα πέναλτι, μετά από μία ιστορική ανατροπή. Δύο χρόνια μετά, άλλοι πρωταγωνιστές εκείνης της αναμέτρησης παραμένουν στους δύο συλλόγους, άλλοι έχουν αποχωρήσει. Το
contra.gr αναλύει την πορεία των 30 ανθρώπων που συνέθεσαν εκείνο το 3-3 της 25ης Μαΐου στη γειτονική χώρα και που βρίσκονται τώρα…
Λίβερπουλ
Γέρζι Ντούντεκ: Ο ήρωας του τελικού. Επιασε δύο πέναλτι χάρη στην κίνησή του πάνω στη γραμμή του τέρματος που αποδιοργάνωσε Σερζίνιο, Πίρλο και Σεφτσένκο και έκανε την εκπληκτική διπλή απόκρουση σε προσπάθεια του Ουκρανού στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα. Πιθανώς να είναι το τελευταίο του παιχνίδι στην ομάδα, αφού ο Πέπε Ρέινα είναι ακλόνητος και ο Πολωνός θέλει να παίζει.
Στιβ Φίναν: Οι αρκετοί τραυματισμοί δεν του έχουν επιτρέψει να έχει την εξέλιξη που επιθυμούσε. Παρ’ όλα αυτά, ο Ράφα Μπενίτεθ τον εμπιστεύεται στο δεξί άκρο της άμυνας, όπου παρουσιάζει σταθερότητα στην απόδοσή του και αξιοπιστία.
Ντίτερ Χάμαν: Πέρασε στο 46’ στη θέση του Φίναν και άλλαξε τη ροή του αγώνα. Ο Γερμανός μέσος, αν και σε μεγάλη ηλικία, απέδειξε την ποιότητά του και παρέμεινε στο «Ανφιλντ» για άλλο ένα χρόνο. Τα τελευταία δύο χρόνια βρίσκεται στη Μάντσεστερ Σίτι, όπου γνωρίζει αρκετές απογοητεύσεις με τους “πολίτες”, ίσως στην τελευταία ομάδα της καριέρας του.
Βλάντιμιρ Σμίτσερ: Μπήκε στη θέση του Κιούελ στο 23’ και κατάφερε να πετύχει το δεύτερο γκολ της Λίβερπουλ. Πριν τον τελικό, ο Τσέχος είχε ειδοποιηθεί ότι δεν θα ανανεωθεί το συμβόλαιό του, παρ’ όλα αυτά αποχώρησε ως… ήρωας από το Μέρσεϊσαϊντ και συνεχίζει την καριέρα του στην Μπορντό.
Τζιμπρίλ Σισέ: Ο Γάλλος επιθετικός αντικατέστησε στο 85’ τον Μπάρος και όπως και ο Τσέχος, δεν έκαναν κάποια ιδιαίτερη αίσθηση με τα χρώματα της Λίβερπουλ. Το καλοκαίρι του 2006, αν και τραυματίας, μετακόμισε στη Μαρσέιγ ως δανεικός. Το μέλλον του στη Λίβερπουλ είναι αβέβαιο, αφού ο Μπενίτεθ δεν δείχνει «ζεστός» να τον κρατήσει.
Σάμι Χίπια: Τα χρόνια περνούν και μπορεί να έχει το περιβραχιόνιο του αρχηγού όταν λείπει ο Τζέραρντ, ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί βασικός και αναντικατάστατος. Τη φετινή σεζόν, πάντως, έχει βοηθήσει τη Λίβερπουλ στα δύσκολα, ακόμα και στον επιθετικό τομέα με σημαντικά γκολ.
Τζέιμι Κάραγκερ: Εξελίσσεται σε φύσει ηγέτη της ομάδας. Φυσιογνωμία μοναδική, η ψυχή του “Ανφιλντ”, ανανέωσε το συμβόλαιό του και κατά δήλωσή του θέλει να παραμείνει εκεί σε όλη την καριέρα του. Φέτος έγινε ο παίκτης των «ρεντς» με τα περισσότερα ευρωπαϊκά παιχνίδια και διαρκώς βελτιώνεται.
Τζίμι Τραορέ: Ηταν η παραφωνία στη σύνθεση της Λίβερπουλ του 2005 και ο Ράφα Μπενίτεθ το κατάλαβε το καλοκαίρι του 2006. Στην Τσάρλτον πέρασε την περσινή του σεζόν ο 27χρονος αμυντικός, με λίγες συμμετοχές, στην Πόρτσμουθ θα συνεχίσει την καριέρα του φέτος.
Χάρι Κιούελ: Από τους πλέον ταλαιπωρημένους ποδοσφαιριστές, εξαιτίας τραυματισμών. Ο Αυστραλός μεσοεπιθετικός είχε χρησιμοποιηθεί στον άξονα στον τελικό και το πείραμα απέτυχε (τραυματίστηκε κιόλας και αντικαταστάθηκε νωρίς). Ο Μπενίτεθ τον πίστεψε, ωστόσο οι σοβαροί τραυματισμοί του τον άφησαν εκτός δράσης μέχρι πριν περίπου τρεις εβδομάδες.
Τσάμπι Αλόνσο: Η άφιξή του στο “Ανφιλντ” απελευθέρωσε τον Τζέραρντ. Ο Ισπανός μέσος καθιερώθηκε στη βασική σύνθεση της ομάδας και αποτελεί αναντικατάστατο μέλος, τρία χρόνια τώρα.
Στίβεν Τζέραρντ: Ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της ομάδας. Από τον τελικό του 2005, όταν και πέτυχε το πρώτο γκολ στην αντεπίθεση της Λίβερπουλ, μέχρι φέτος, οι “Σειρήνες” για τον αρχηγό των “ρεντς” μέχρι τώρα πολλές. Ο ίδιος δεν τις άκουσε και τώρα είναι έτοιμος να υπογράψει νέο συμβόλαιο, με εβδομαδιαίες απολαβές που θα φτάνουν τις 120.000 λίρες.
Ράφαελ Μπενίτεθ: Στην πρώτη του χρονιά στη Λίβερπουλ, δεν κατάφερε να φέρει την ομάδα και πάλι στην κορυφή της Αγγλίας, αλλά την ανέβασε στην κορυφή της Ευρώπης. Τα εχέγγυα μεγάλα, ωστόσο δύο χρόνια τώρα, οι Αγγλοι δεν έκαναν καμία πρόοδο στο Νησί και αυτό έφερε ορισμένους τριγμούς στην καρέκλα του Ισπανού, έστω κι αν ο ίδιος έχει πολύ ψηλά τις μετοχές του και αποτελεί στόχο αρκετών ομάδων.
Τζον Αρνε Ρίισε: Τα κεραυνοβόλα σουτ του και η βοήθεια που προσφέρει στην επιθετική λειτουργία της ομάδας τον καθιέρωσαν στις σημαντικές μονάδες του Μπενίτεθ, αν και δύο χρόνια τώρα δεν έχει μάθει να επιστρέφει εγκαίρως στην άμυνα και γι’ αυτό ο Ισπανός τεχνικός τον χρησιμοποιεί και πιο μπροστά.
Λουίς Γκαρσία: Την πρώτη του χρονιά στη Λίβερπουλ ήταν εξαιρετικός, ωστόσο με τον καιρό η πορεία του ήταν φθίνουσα. Η “αφλογιστία” του σε ορισμένα διαστήματα έχει αποβεί καθοριστική για την ομάδα, ενώ η απόκτηση των Κάουτ και Φάουλερ κατέδειξε τις επιθετικές ανάγκες της ομάδας, που ο Ισπανός δεν μπορεί να καλύψει πλήρως.
Μίλαν Μπάρος: Ο Τσέχος επιθετικός είχε σύντομη παρουσία στο “Ανφιλντ” μετά την κατάκτηση του τροπαίου το 2005. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους αποχώρησε για την Αστον Βίλα, όπου το πέρασμά του δεν ήταν… ονειρεμένο, ενώ το τελευταίο εξάμηνο το πέρασε στη Λιόν, όπου στέφθηκε πρωταθλητής.
Μίλαν
Νέλσον Ντίντα: Το 2005 υπήρξε καταπληκτικός, αν και στον τελικό, δεν αρκούσε η απόκρουση στο πέναλτι του Ρίισε. Τις επόμενες δύο χρονιές, όμως, ο Βραζιλιάνος τερματοφύλακας περνά μία περίοδο κάμψης, όπου αρκετά (τραγικά) λάθη του έχουν κοστίσει αποτελέσματα. Η ανανέωση του συμβολαίου του πριν κάτι μήνες είχε γίνει σίριαλ (φήμες τον έφερναν στην Μπαρτσελόνα), ωστόσο, εν τέλει, παρέμεινε.
Εβανζελίστα Καφού: Πολλοί θεώρησαν ότι αυτό ήταν το τελευταίο του παιχνίδι σε υψηλό επίπεδο, ωστόσο ο Βραζιλιάνος μπακ τους διέψευσε. Σε ηλικία 35 ετών δεν κατάφερε να σηκώσει το πρώτο Τσάμπιονς Λιγκ της καριέρας του. Στη Μίλαν, με τον καιρό, έχασε τη θέση του βασικού και πλέον είναι τρίτος δεξιός μπακ μετά τους Οντο και Μπονέρα. Παρ’ όλα αυτά, ανανέωσε για ακόμα ένα χρόνο.
Γιαπ Σταμ: Από κεντρικός αμυντικός στη Μίλαν μετατράπηκε σε πλάγιο μπακ ώστε να αγωνίζεται, ωστόσο η παρουσία του στους “ροσονέρι” ποτέ δεν ήταν εντυπωσιακή. Το 2006 επέστρεψε στην Ολλανδία, αλλά για τον Αγιαξ, όπου είναι αρχηγός.
Αλεσάντρο Νέστα: Το χέρι που έκανε στον τελικό του 2005 δεν κόστισε στη Μίλαν (αντιθέτως στην εξέλιξη της φάσης σημείωσε γκολ). Ο Νέστα, ένας από τους κορυφαίους Ιταλούς αμυντικούς, αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο των “ροσονέρι”, αν και ορισμένα προβλήματα τραυματισμού του αποδιοργανώνουν την άμυνα. Πριν λίγες ημέρες, πάντως, ανανέωσε το συμβόλαιό του.
Σερζίνιο: Το 2005 πέρασε στο 85’ στη θέση του Ζέεντορφ, αλλά ήταν ο πρώτος που αστόχησε στα πέναλτι της Μίλαν. Ο Βραζιλιάνος αριστεροπόδαρος ποδοσφαιριστής δύο χρόνια τώρα ταλαιπωρείται από τραυματισμούς, ωστόσο όταν είναι σε καλή κατάσταση, αποτελεί ιδανική λύση από τον πάγκο, είτε για την άμυνα, είτε για το κέντρο.
Μανουέλ Ρουί Κόστα: Αγωνίστηκε στη θέση του Γκατούζο τα τελευταία εννέα λεπτά της παράτασης. Είχε την ατυχία να πέσει πάνω στον Κακά και έχασε τη θέση του στην ενδεκάδα, κάτι που τον ανάγκασε να αποχωρήσει το καλοκαίρι του 2006, επιστρέφοντας στην αγαπημένη του Μπενφίκα. Βασικός στους “αετούς”, αλλά με πολλούς τραυματισμούς, δεν είχε την χρονιά που ονειρευόταν.
Γιον Νταλ Τόμασον: Πέρασε στη θέση του Κρέσπο στο 85’, ίσως στη μοναδική φορά που δεν επιβεβαίωσε τη φήμη του ως ο καλύτερος επιθετικός προερχόμενος από τον πάγκο. Ο υψηλόσωμος Δανός, πάντως, ευστόχησε στο πέναλτι που εκτέλεσε. Το καλοκαίρι του 2005 αποχώρησε για την Στουτγκάρδη. Η πρώτη του χρονιά στους Σουηβούς ήταν καλή για τον ίδιο, όχι όμως και για την ομάδα, στη συνέχεια έχασε τη θέση του και πήγε δανεικός στη Βιγιαρεάλ.
Πάολο Μαλντίνι: Το 2005, πέτυχε το γρηγορότερο γκολ σε τελικό, αλλά δεν κατάφερε να σηκώσει για πέμπτη φορά το τρόπαιο. Δύο χρόνια μετά, αν και στα 39 του χρόνια, παραμένει στην ομάδα, συμμετέχει όσο του επιτρέπουν τα καταπονημένα γόνατά του, ενώ ετοιμάζεται να ισοφαρίσει το ρεκόρ του Χέντο της Ρεάλ Μαδρίτης και να αγωνιστεί στον όγδοο τελικό της καριέρας του, η οποία δεν θα τελειώσει μέχρι το επόμενο καλοκαίρι.
Κλάρενς Ζέεντορφ: Κάθε χρονιά που περνά γίνεται ακόμα πιο μεστός και ουσιαστικός για τη Μίλαν. Από το 2005 μέχρι σήμερα, τίποτα δεν άλλαξε γι’ αυτόν, αφού παραμένει βασικός και αναντικατάστατος για τον Κάρλο Αντσελότι, πίσω από την επιθετική γραμμή της ομάδας. Φέτος, ειδικά, ανήκει στους διακριθέντες της πιο δύσκολης χρονιάς της Μίλαν.
Τζενάρο Ιβάν Γκατούζο: Το “μηχανάκι” της ομάδας και ο παίκτης των ειδικών αποστολών δεν έχει αλλάξει καθόλου από το 2005. Με ένα μετάλλιο παγκόσμιου πρωταθλητή από το Μουντιάλ της Γερμανίας, ο μέσος των “ροσονέρι” ήταν συγκλονιστικός στον δεύτερο ημιτελικό με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και χρωστά μία απάντηση στον Τζέραρντ για τα όσα έγραψε ο Αγγλος στην αυτοβιογραφία του.
Αντρέα Πίρλο: Από το 2005 μέχρι σήμερα δεν ξαναβρήκε ποτέ τη φόρμα του, όσον αφορά τη Μίλαν. Με την εθνική Ιταλίας, πάντως, μεταμορφώθηκε το καλοκαίρι του 2006, ωστόσο φέτος εμφανίστηκε κουρασμένος και γι’ αυτό οι “ροσονέρι” κυμάνθηκαν σε χαμηλά επίπεδα στην αρχή της χρονιάς. Οι τελευταίοι μήνες, όμως, είναι διαφορετικοί και όπως και να έχει παραμένει μόνιμο στέλεχος της ενδεκάδας.
Κάρλο Αντσελότι: Η απώλεια του τροπαίου στιγμάτισε την καριέρα του Αντσελότι, ενώ παρά τον εντυπωσιακό δεύτερο γύρο της επόμενης χρονιάς, ο Ιταλός τεχνικός βρισκόταν ολοένα και πιο κοντά στην πόρτα της εξόδου. Φέτος, η εντολή του Γκαλιάνι ήταν σαφής: Τσάμπιονς Λιγκ, ή απόλυση. Ο Ιταλός οδήγησε τη Μίλαν πίσω από Ιντερ, Ρόμα στο πρωτάθλημα, στα ημιτελικά του κυπέλλου Ιταλίας και ένα βήμα πριν την κατάκτηση του τροπαίου, με πολύ καλές εμφανίσεις στα σημαντικά παιχνίδια. Ο ενθουσιασμός των διοικούντων το σύλλογο, μάλλον θα τον κρατήσει στο Σαν Σίρο, έστω και σε περίπτωση αποτυχίας.
Κακά: Το 2005, παρά την εκπληκτική του παρουσία στον τελικό, δεν ήταν η χρονιά του. Δύο χρόνια συλλογής εμπειριών, όμως, ήταν υπεραρκετά ώστε ο Κακά να εξελιχθεί σε απόλυτο ηγέτη της ομάδας, πρώτο σκόρερ της φετινής διοργάνωσης και αδιαμφισβήτητα στον καλύτερο παίκτη του 2007. Μένει να επιστεγαστεί η εξέλιξή του με το πρώτο του μεγάλο διεθνές διασυλλογικό τρόπαιο.
Ερνάν Κρέσπο: Το 2005, με τα δύο του γκολ στον τελικό, έκανε ό,τι ήταν δυνατό για να κατακτήσει το τρόπαιο. Αυτό δεν στάθηκε εφικτό, επέστρεψε στην Τσέλσι, ωστόσο η επιβλητική παρουσία του Ντιντιέ Ντρογκμπά τον “χαντάκωσε” και πάλι. Ο νέος δανεισμός-επιστροφή στην Ιντερ, ουσιαστικά “έσωσε” την καριέρα του Κρέσπο, με τον Αργεντινό να κατακτά το πρωτάθλημα σε μία εντυπωσιακή χρονιά.
Αντρέι Σεφτσένκο: Εχασε το τελευταίο πέναλτι της Μίλαν το 2005 και ουσιαστικά στέρησε από τους “ροσονέρι” το τρόπαιο, ύστερα και από τη διπλή ευκαιρία που είχε χάσει νωρίτερα. Παρ’ όλα αυτά, παρέμεινε ήρωας στο Μιλανέλο και το καλοκαίρι του 2006 που αποχώρησε για την Τσέλσι, τα συναισθήματα ήταν ανάμικτα. Μετά από ένα χρόνο αποτυχημένης παρουσίας στους “μπλε” και μεγάλης κριτικής (εξάλλου, κόστισε σχεδόν 50 εκατομμύρια ευρώ), σκέφτεται έντονα την επιστροφή…
Η ταυτότητα του τελικού
25 Μαΐου, Ολυμπιακό Στάδιο Κωνσταντινούπολης
Λίβερπουλ – Μίλαν 3-2 πέν. (3-3 παρ., 3-3 κ.α.)
(54’ Τζέραρντ, 56’ Σμίτσερ, 60’ Αλόνσο – 1’ Μαλντίνι, 38’, 43’ Κρέσπο)
Πέναλτι
Μίλαν: Τόμασον, Κακά (γκολ), Σερζίνιο, Πίρλο, Σεφτσένκο (άστοχοι)
Λίβερπουλ: Χάμαν, Σισέ, Σμίτσερ (γκολ), Ρίισε (άστοχος)
Οι συνθέσεις
Λίβερπουλ: Ντούντεκ, Φίναν (46’ Χάμαν), Χίπια, Κάραγκερ, Τραορέ, Κιούελ 923’ Σμίτσερ), Αλόνσο, Τσέραρντ, Ρίισε, Γκαρσία, Μπάρος (85’ Σισέ)
Μίλαν: Ντίντα, Καφού, Σταμ, Νέστα, Μαλντίνι, Ζέεντορφ (85’ Σερζίνιο), Γκατούζο (111’ Ρουί Κόστα), Πίρλο, Κακά, Κρέσπο (85’ Τόμασον), Σεφτσένκο
Κίτρινες: 76’ Κάραγκερ, 78’ Μπάρος
Διαιτητής: Μανουέλ Μεχούτο Γκονζάλες (Ισπανία)
Θεατές: 60.000
