Κατσικάρης: ο άνθρωπος των δύο… απεργιών

Οι παίκτες επικεντρώνονται στα οικονομικά ζητήματα τα οποία προκύπτουν συνεχώς λόγω της οικονομικής κρίσης, ζητώντας την προάσπιση των δικαιωμάτων των αθλητών από τους συλλόγους οι οποίοι αργούν να πληρώσουν ή δεν πληρώνουν καθόλου.

Το βράδυ του Σαββάτου υπήρξε κατ’ αρχήν συμφωνία μεταξύ της ένωσης παικτών και της ένωσης των σωματείων προκειμένου οι αγώνες να διεξαχθούν κανονικά την Κυριακή.

Μία καταιγίδα για το κορυφαίο πρωτάθλημα της Ευρώπης και στη μέση ένας δικός μας άνθρωπος, ο πιο έμπειρος στην Ιβηρική χερσόνησο από…απεργίες.

Ο Φώτης Κατσικάρης προπονητής Μπιλμπάο, περίμενε μέχρι την τελευταία στιγμή να πληροφορηθεί αν η ομάδα του θα αγωνιστεί κανονικά με την Μπαρτσελόνα ή θα πρέπει να στηριχθεί μόνο στους ξένους, καθώς δεν διαθέτει εφήβους. Deja vu για τον κορυφαίο Έλληνα τεχνικό, καθώς το 1991 βρισκόταν στη… μία από τις δύο όχθες.

Σήμερα ως προπονητής ανήκει σε… τρίτο στρατόπεδο αναφορικά με την σύγκρουση παικτών-σωματείων, το 1991 όμως ως αθλητής της ΑΕΚ, συμμετείχε όπως και η πλειοψηφία των συναδέλφων του στην αποχή που κράτησε 52 ημέρες.

To Contra.gr επικοινώνησε με τον Φώτη Κατσικάρη θυμίζοντάς του ότι αυτή δεν είναι η πρώτη απεργία της καριέρας του: ” Όντως πρέπει να είμαι ο μοναδικός που έχει βιώσει αυτές τις δύο καταστάσεις, αν και ακόμα δεν γνωρίζουμε πώς θα εξελιχθεί η απεργία στην Ισπανία. Τώρα βρίσκομαι στην μέση ενώ το 1991 συμμετείχα όπως και όλοι οι αθλητές ενεργά.

Μου ζητάτε να συγκρίνω τις δύο απεργίες. Τότε εμείς ζητούσαμε επαγγελματικά συμβόλαια σε ένα πρωτάθλημα που γινόταν επαγγελματικό αλλά αγνοούσε τα δικαιώματα των αθλητών του. Αν θυμάμαι καλά είχε προηγηθεί απεργία των τότε διεθνών μας πριν από το ευρωμπάσκετ της Ρώμης.

Στην Ισπανία, δεν μπορώ να πάρω θέση ή να μπω σε λεπτομέρειες, σίγουρα όμως ότι συμβαίνει είναι απόρροια της οικονομικής κρίσης. Οι ενώσεις στην Ισπανία είναι πραγματικά ισχυρές σε όλα τα επίπεδα.

Ο προπονητής σε τέτοιες καταστάσεις απλά περιμένει και τελικά θα παίξουμε όπως πληροφορηθήκαμε“.

Στην ελληνική Α1 του 1991 οι ομάδες, πλην Ολυμπιακού του Ιωαννίδη, έπαιξαν με έφηβους, ομογενείς και τον έναν ξένο που διέθεταν. Βεβαίως στις ημέρες στην Ισπανία ο αριθμός των ξένων μοιράζεται σε δύο μη Ευρωπαίους και πέντε μη Ισπανούς οπότε συνήθως συμπληρώνονται 5άδες επαγγελματιών αν απεργούσαν τελικά τα μέλη της ένωσης των παικτών.