ΟΠΑΟΚ βρίσκεται στο σημείο που πρέπει

Έστω κι αν η νίκη με με αντίπαλο μια ομάδα της οποίας το επιθετικό πλάνο στηρίζεται στα …δυνατά πλάγια άουτ δεν δικαιολογεί πανηγυρισμούς, το γεγονός ότι ο «Δικέφαλος» περνάει για τρίτη συνεχόμενη φορά από τους ομίλους, στην επόμενη φάση της διοργάνωσης (τις προηγούμενες δυο κόντρα σε ισχυρούς ευρωπαϊκούς συλλόγους) τους δικαιολογεί. Και δίνει στους “Ασπρόμαυρους” λίγο ακόμη χρόνο για να ανακτήσουν την ηρεμία που πήγε να χαθεί μετά την βαριά ήττα από τον Ολυμπιακό.

Αν είχε βρεθεί και ποτέ εδώ που τα λέμε, διότι από την αρχή της σεζόν ο ΠΑΟΚ κινείται μέσα σε ένα περιβάλλον αδικαιολόγητης ανυπομονησίας και υπερβολικής μιζέριας, το οποίο δεν δικαιολογείται ούτε από τα αποτελέσματα του, ούτε από το ποδόσφαιρο που παίζει. Προφανώς έχουν γίνει λάθη στις μεταγραφές, προφανώς έχει κάνει λάθη ο Σαββίδης, προφανώς κάνει λάθη και ο Στέφενς. Από αυτό το σημείο όμως μέχρι την πλήρη απαξίωση υπάρχει μεγάλη απόσταση. Λάθος μεταγραφές άλλωστε είχαν γίνει και στην τριετία του Φερνάντο Σάντος. Για κάθε Ινίγο Λόπεθ υπήρξε ένας Τζο Μπιζέρα ή ένας Μίρκο Σαβίνι.

Κι ωστόσο εκείνη την ομάδα, την ομάδα του Κοντρέρας, του Πάμπλο Γκαρσία, του Ίβιτς, του Βιεϊρίνια, οι ΠΑΟΚτσήδες την αγάπησαν όσο ελάχιστες στην ιστορία του συλλόγου. Παρότι δεν κέρδισε τίποτα και παρότι η μπάλα που έπαιξε, αποτελεσματική, οργανωμένη και σωστή, απείχε παρασάγγας από το να χαρακτηριστεί θεαματική. Ενώ τη φετινή, προς το παρόν δεν την πολυγουστάρουν. Με αποτέλεσμα κάθε λάθος, κάθε ελάττωμα, κάθε πρόβλημα να μεγεθύνεται σε βαθμό υστερίας.

Ίσως ο λόγος να είναι ότι ο ΠΑΟΚ του Σάντος ήταν ταυτόχρονα και ο ΠΑΟΚ του Ζαγοράκη και κατ’ επέκταση ο ΠΑΟΚ του λαού. Όχι ο ΠΑΟΚ του Σαββίδη.

Σε κάθε περίπτωση, δεν ισχυρίζομαι ότι φέτος τα πάντα κυλούν ομαλά. Ισχυρίζομαι απλώς ότι τα πάντα κυλούν …αναμενόμενα. Ο ΠΑΟΚ μεγαλώνει αργά αλλά σταθερά. Ο Σαββίδης φυσικά ψάχνεται ακόμα (κανείς παράγοντας δεν μπήκε στη μπάλα και σάρωσε από την πρώτη στιγμή, με εξαίρεση τον Βαγγέλη Μαρινάκη, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), ωστόσο θέτει σωστές προτεραιότητες (αποπληρωμή των χρεών, δημιουργία νέου προπονητικού). Και όσον αφορά το αγωνιστικό, ο Στέφενς έχει δημιουργήσει ήδη χαρακτήρα (οι συνεχείς ανατροπές το αποδεικνύουν). Το στοίχημα είναι να δημιουργήσει παράλληλα ταυτότητα (ο δικός του ΠΑΟΚ προφανώς θα επιτίθεται, δεν θα περιμένει τον αντίπαλο) και κορμό (με Βίτορ, Κίτσιου, Τζαβέλλα, Λούκας, Κλάους), ο οποίος με τις κατάλληλες προσθήκες στο άμεσο μέλλον θα φτάσει ακόμα πιο ψηλά. Κι όλα αυτά, ενώ στο πρωτάθλημα είναι προβλεπόμενα δεύτερος (με διαφορά από τον πρώτο αλλά με διαφορά και από τον τρίτο) και στην Ευρώπη προχωράει ακάθεκτος.

Κοινώς, παρά τα προβλήματα, την κακή οργάνωση, τις έριδες και τη μουρμούρα, ο ΠΑΟΚ βρίσκεται εκεί που πρέπει. Χρειάζεται ο Σαββίδης να ξαναδεί κάποιες από τις αποφάσεις του, τις ενέργειες του και τις επιλογές του (σε πρόσωπα) πιο προσεκτικά; Σαφώς και χρειάζεται. Για να περάσει στο επόμενο επίπεδο όμως, ο φετινός ΠΑΟΚ χρειάζεται και λιγότερη γκρίνια…