Η κουλτούρα του αεροδρομίου
Ο Ζιλμπέρτο Σίλβα έφτασε στη χώρα μας για λογαριασμό του Πάναθηναϊκού που αποκτά έναν παίκτη απλησίαστο για την... πιστοληπτική ικανότητα του ελληνικού πρωταθλήματος. Εναν ποδοσφαιριστή που μπορεί να προσφέρει λύτρωση το απόγευμα της Κυριακής από την μίζερη καθημερινότητα και να δικαιολογήσει τις φιέστες του αεροδρομίου.
Ενα πραγματικό «μπαμ» για την ελληνική μεταγραφική δραστηριότητα, από εκείνα που αναδεικνύουν συνολικότερα το ελληνικό ποδόσφαιρο και το αναβαθμίζουν σημαντικά στις διεθνείς αγορές.
Απόκτηση ικανή να προσελκύσει, ή μάλλον καλύτερα να συμπαρασύρει αν όχι ανάλογες, κατά τι μικρότερες αξίες στις εναπομείνασες ημέρες του μεταγραφικού παζαριού και κυρίως στις αμέσως προσεχείς περιόδους.
Οι ανταγωνιστές του Παναθηναϊκού δεν μπορούν να είναι ικανοποιημένοι από μία τέτοια εξέλιξη, αν και πολύ καλά γνωρίζουν ότι μόνο με την προσέλκυση τόσο ηχηρών ονομάτων, θα διευκολυνθεί και η δική τους μελλοντική προσπάθεια να ενισχυθούν σε ανάλογο βαθμό.
Κάποιοι «άνθρωποι του πνεύματος» (σε εισαγωγικά, γιατί δεν αναφερόμαστε στους πραγματικούς πνευματικούς ανθρώπους της εποχής μας) σχολιάζουν με περίσσεια ειρωνεία την «υποκουλτούρα των υποδοχών» στα αεροδρόμια, αλλά βέβαια αγνοούν ότι στις κοινωνίες που οι ίδιοι λατρεύουν να θαυμάζουν όπως η ισπανική ή η ιταλική, γεμίζουν ποδοσφαιρικά στάδια για να δουν το νέο μεταγραφικό απόκτημα να κλωτσάει για πρώτη φορά τη μπάλα, ακόμη κι αν αυτό γίνεται περισσότερο για τους τηλεοπτικούς και φωτογραφικούς φακούς.
Αδυνατούν να συλλάβουν πόση λύτρωση θα προσφέρει το απόγευμα της Κυριακής μια γλυκιά πάσα, ένα εντυπωσιακό τέρμα, πόσο θα απαλύνει την μίζερη καθημερινότητα αυτό το τρίωρο-τετράωρο της ποδοσφαιρικής μυσταγωγίας, πόσο θα εκτονώσει την καταπιεσμένη ανάγκη όλων παραμερίσουν, έστω για λίγο, τα προβλήματα που τους πολιορκούν 24 ώρες το 24ωρο…
Οι ίδιοι που συμμετέχουν μετά χαράς (από την πρώτη κιόλας πρόσκληση) στους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς, εξουσίας ή μη –ελάχιστη σημασία έχει- και αποθεώνουν τις «λαοθάλασσες» των προεκλογικών συγκεντρώσεων, τώρα λοιδορούν τις φιέστες αεροδρομίων λες και δεν εκπορεύονται από την ίδια ακριβώς προσδοκία και ελπίδα…
Αγνοήστε τους. Δεν αξίζουν κάτι περισσότερο, αφού δεν αντιλαμβάνονται ούτε το ελάχιστο της πρόσκαιρης έστω ανάτασης που μας προσφέρουν τέτοιες υπερβάσεις, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά σε κάθε τομέα της ζωής μας.
Θυμηθείτε τους μόνο, όταν θα χρησιμοποιούν την υψηλόβαθμη κοινωνική τους θέση για να εξασφαλίσουν είσοδο σε μεγάλες ποδοσφαιρικές βραδιές Τσάμπιονς Λιγκ ή θα συνωστίζονται μπροστά στους φωτογραφικούς και τηλεοπτικούς φακούς στα επινίκια μεγάλων αθλητικών επιτυχιών.
Διασκεδάστε μαζί τους και μετά αγνοήστε τους ξανά…
