The… non Champions League

Αρχές Αυγούστου και η
Μίλαν με τη
Λίβερπουλ δίνουν προκριματικά για την είσοδό τους στο Τσάμπιονς Λιγκ. Οι “ροσονέρι”, μάλιστα, υπό καθεστώς έντονης αμφισβήτησης για το αν δικαιούνται να μετέχουν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, μετά το καλοκαίρι του Calciopoli στη γειτονική χώρα.
Ερυθρός Αστέρας και
Μακάμπι Χάιφα στο δρόμο τους και μέχρι να ξεπεραστούν αυτά τα εμπόδια, χύθηκε πολύς ιδρώτας.

Αυτή ήταν η απαρχή της πορείας στους στη διοργάνωση των πρωταθλητών, έστω και αν το 2006, μόνο πρωταθλητές δεν στέφθηκαν. Οι Ιταλοί, μετά και την τιμωρία τους, τερμάτισαν 18 βαθμούς πίσω από την πρωταθλήτρια Ιντερ, οι Αγγλοι εννέα πόντους πίσω από την Τσέλσι. Οι δύο… τρίτοι των δύο πρωταθλημάτων διεκδικούν ένα τρόπαιο που προορίζεται για πρωταθλητές. Σημεία των καιρών…

Από την αίγλη στο… συρμό

Το 1997-98, η ΟΥΕΦΑ αποφασίζει να χαλαρώσει τα όρια και να δεχθεί στο κορυφαίο προϊόν της, το Τσάμπιονς Λιγκ, τους δεύτερους από τα οκτώ σημαντικότερα πρωταθλήματα της Ευρώπης. Πέντε χρόνια μετά τη δοκιμαστική διοργάνωση, η πρώτη σημαντική αλλαγή ήταν γεγονός.

Τα… παραθυράκια, μάλιστα, εμφανίστηκαν από την πρώτη χρονιά εφαρμογής των νέων κανονισμών. Η Γερμανία μετείχε με τρεις ομάδες (οι οποίες έφτασαν μέχρι τα προημιτελικά), αφού η Μπάγερν Μονάχου ήταν πρωταθλήτρια, η Λεβερκούζεν είχε τερματίσει δεύτερη, ωστόσο η Ντόρτμουντ είχε κατακτήσει το Τσάμπιονς Λιγκ του 1997 κι έτσι είχε εξασφαλίσει εισιτήριο για τη νέα χρονιά.

Το 1998-99, τη θέση της Γερμανίας πήρε η Ισπανία, με τη Ρεάλ Μαδρίτης ως κάτοχο του Τσάμπιονς Λιγκ και τις Μπαρτσελόνα και Αθλέτικ Μπιλμπάο αξιοκρατικά να κατακτούν το δικαίωμα από την Primera Division, ενώ μία χρονιά μετά, Αγγλία, Ιταλία, Ολλανδία και Ισπανία έστειλαν από τρεις ομάδες στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, αφού αυξήθηκαν οι συμμετοχές.

Η Γερμανία, όμως, είχε προλάβει να κάνει και πάλι ρεκόρ, στέλνοντας τέσσερις ομάδες στη διοργάνωση και μάλιστα στους ομίλους, την τριπλέτα του 1998 και την Χέρτα Βερολίνου. Ιταλία και Ισπανία θα μπορούσαν κι αυτές να έχουν τέσσερις ομάδες στους ομίλους, ωστόσο μία από το κάθε καρέ αποκλείστηκε στα προκριματικά.

Το 2001, η Ισπανία ήταν η μοναδική χώρα με τέσσερις εκπροσώπους στη φάση των ομίλων, τη στιγμή που Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία και Αγγλία περιορίστηκαν στους τρεις. Από εκεί και πέρα, με το Τσάμπιονς Λιγκ να γιγαντώνεται και να περιλαμβάνει ακόμα και δύο φάσεις ομίλων, η συμμετοχή τεσσάρων ομάδων από μία χώρα ήταν συνηθισμένη.

Η Αγγλία, μάλιστα, είχε την ευκαιρία να πραγματοποιήσει το απόλυτο ρεκόρ και να ανταγωνιστεί για το τρόπαιο με πέντε ομάδες το 2006, αφού η Λίβερπουλ κατέκτησε την προηγούμενη διοργάνωση, αλλά τερμάτισε πέμπτη στο πρωτάθλημα κι έτσι (μετά από πολυήμερες διαβουλεύσεις) συμμετείχε στα προκριματικά και προκρίθηκε στους ομίλους. Δε συνέβη το ίδιο και με την τέταρτη Εβερτον, η οποία αποκλείστηκε στον τρίτο προκριματικό.

Champion πορείες από… μη πρωταθλητές

Η συμμετοχή… παρείσακτων στη διοργάνωση των πρωταθλητών είχε αρχίσει εν τη γεννέσει της. Το 1955-56, στο πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών, από τις 16 ομάδες μόλις επτά είχαν αναδειχθεί πρωταθλήτριες στις χώρες τους την προηγούμενη σεζόν. Η Ρεάλ Μαδρίτης και η Ρεμς, πάντως, που είχαν κατακτήσει το πρωτάθλημα, έφτασαν μέχρι τον τελικό.

Η Χιμπέρνιαν, η οποία το 1955 είχε τερματίσει πέμπτη στη Σκωτία, κατάφερε να φτάσει μέχρι τον ημιτελικό, ενώ άλλοι τρεις μη πρωταθλητές έφτασαν μέχρι τα προημιτελικά (η δεύτερη στην Ουγγαρία Βόρος Λομπόγκο, η τρίτη στην Αυστρία Ραπίντ Βιέννης και η πέμπτη στη Γιουγκοσλαβία Παρτιζάν).

Το 1957-58, η δεύτερη στο προηγούμενο ισπανικό πρωτάθλημα Σεβίλλη φτάνει μέχρι τον προημιτελικό, όπου συντρίβεται στο πρώτο παιχνίδι κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης με 8-0. Το 1958-59, η φιναλίστ της Ισπανίας Ατλέτικο Μαδρίτης φτάνει μέχρι την ημιτελική φάση, όπου αναγκάζει τη Ρεάλ Μαδρίτης να δώσει πλέι οφ για να την αποκλείσει και εν τέλει να κατακτήσει το τέταρτο συνεχές τρόπαιο.

Το 1993-94 η Μονακό κάνει την υπέρβαση και καταφέρνει να φτάσει μέχρι τα ημιτελικά, αν και μία σεζόν νωρίτερα είχε τερματίσει τρίτη στο γαλλικό πρωτάθλημα. Οι Μονεγάσκοι έγιναν η τέταρτη ομάδα που φτάνει μέχρι αυτό το σημείο, δίχως να είναι πρωταθλήτρια ή να έχει κατακτήσει το προηγούμενο Κύπελλο Πρωταθλητριών και το πέτυχε χάρη στο… σκάνδαλο της Μαρσέιγ, από την οποία αφαιρέθηκε ο τίτλος του 1993, καθώς και στην άρνηση της δεύτερης Παρί Σεν Ζερμέν να αγωνιστεί στο Τσάμπιονς Λιγκ, αφού προτίμησε να αφοσιωθεί στο Κύπελλο Κυπελλούχων.

Στον τελικό του 1999, οι δύο φιναλίστ του τελικού (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Μπάγερν Μονάχου) είχαν τερματίσει στη δεύτερη θέση στα πρωταθλήματά τους, ενώ την επόμενη σεζόν, η Ρεάλ Μαδρίτηςκατάκτησε το τρόπαιο ως δεύτερη στην Ισπανία, συντρίβοντας με 3-0 την τέταρτη Βαλένθια. Οι “νυχτερίδες” έφτασαν στον τελικό του 2001 ως τρίτες στο εγχώριο πρωτάθλημα της περασμένης σεζόν,

Το 2002, η Λεβερκούζεν κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό, αν και ήταν η τέταρτη κατά σειρά γερμανική ομάδα που λάμβανε μέρος στη διοργάνωση, ενώ η Μίλαν το 2003 έφτασε μέχρι την κατάκτηση του τροπαίου, αν και το 2002 είχε τερματίσει στην τέταρτη θέση της Serie A. Το ίδιο έπραξε η Λίβερπουλ το 2005. Οι δύο προαναφερθείσες είναι και οι τελευταίες πρωταθλήτριες Ευρώπης που δεν υπήρξαν πρωταθλήτριες στις χώρες τους την προηγούμενη σεζόν. Και τώρα διασταυρώνουν τα “ξίφη” τους χωρίς να αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα…