Τα θετικά από το Αλκαζάρ και η υποχρέωση μέχρι το τέλος…
Να ξεκινήσω με τα θετικά. Η ομάδα δεν έχασε στο Αλκαζάρ. Και αφού δεν έχασε σε μια έδρα, στην οποία εφέτος δεν κέρδισαν ούτε ο Ολυμπιακός, ούτε ο Παναθηναϊκός, δικαιούται βάσιμα να ελπίζει η ΑΕΚ ότι θα τελειώσει την σεζόν με δυο ήττες από τον σχεδόν βέβαιο πρωταθλητή Ολυμπιακό.
Το καλό λοιπόν είναι ότι η ομάδα αντέδρασε αστραπιαία στην ψυχρολουσία του 90ο λεπτού. Άλλοι το λένε «έδειξε χαρακτήρα». Εγώ θα πω, ότι με σύμμαχο και την τύχη (διότι 99 στα 100 ματς, αν δεχτείς γκολ στο 90’ θα χάσεις) η ΑΕΚ έστω για ένα λεπτό υπενθύμισε ότι είναι ομάδα με βαριά φανέλα που θα αντιδράσει και θα διεκδικήσει το καλύτερο.
Και το καλύτερο ήρθε απ’ αυτήν την πολύ όμορφη επέλαση του Μαντούκα και κυρίως την πάσα ακριβείας, έτσι όπως έκοψε την μπάλα στον Τζιμπούρ. Διότι θα μπορούσε να κάνει αυτό που έκανε ο Βραζιλιάνος ή οποιοσδήποτε άλλος ποδοσφαιριστής και στην τελική προσπάθεια να γυρίσει την μπάλα στα τυφλά και να χαθούν όλα. Ο Μαντούκα παρεμπιπτόντως είναι ποδοσφαιριστής που κατά την ταπεινή μου άποψη δικαιούται περισσότερο χρόνο συμμετοχής. Κάνει την ΑΕΚ πιο ευέλικτη μπροστά. Της προσδίδει ταχύτητα. Έχει το ξεπέταγμα, την εκρηκτική διείσδυση ο Βραζιλιάνος που παίζει παντού. Όχι αριστερό μπακ χαφ, όπως τελείωσε στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Αλλά και στις δυο άκρες της επίθεσης. Ακόμη και πίσω από τον σέντερ φορ, στο 4-2-3-1 που το γύρισε στο δεύτερο ημίχρονο στο Αλκαζάρ ο Μπάγεβιτς.
Τι άλλο κρατάω από το Αλκαζάρ; Μ΄ άρεσε η ηγετική συμπεριφορά και νοοτροπία του Γεωργέα στην άμυνα. Ύστερα από ένα κακό ματς με τον Ολυμπιακό και γενικότερα την μέτρια φόρμα που διανύει το τελευταίο διάστημα, ο Καλαματιανός είχε ψυχή, είχε πάθος, είχε τσαγανό. Και πάνω απ’ όλα με την σβελτάδα και την αντίληψη καθάριζε φάσεις και περιόρισε αισθητά τον Γιαννακόπουλο στο πρώτο ημίχρονο.
Από τους υπόλοιπους της άμυνας, ο Μαιστόροβιτς πάντα μ΄αυτό το στιλ της σιγουριάς, δεν απέφυγε κάνα δυο «τσαφ». Ο Αλεξόπουλος για τον χρόνο αποχής του μια χαρά τα πήγε. Ο Κουτρομάνος βελτιώθηκε αισθητά στο πρώτο ημίχρονο, γιατί στο πρώτο είχε πολλά προβλήματα με τον Βενετίδη και όχι μόνο. Ο Σάχα μεγάλη εμφάνιση. Στις δυο διπλές χαμένες ευκαιρίες, ο Αργεντινός κάνει στο τετ-α-τετ 4 σωτήριες αποκρούσεις. Μπορεί να κάνω λάθος και να μου διαφεύγει κάποιο παιχνίδι, αλλά νομίζω πως ήταν η πιο πειστική εμφάνιση του Σάχα. Στο γκολ του Φωτάκη δεν είχε κανένα περιθώριο αντίδρασης. Άπιαστο. (Εννοείται πως δεν αφήνεις ποτέ έξω από την περιοχή, τόσο ελεύθερο πεδίο δράσης σε παίκτη που πάει να σουτάρει. Εκεί χρειάζονται αντανακλαστικά, να πέσεις πάνω του, να τον παρεμποδίσεις…)
Στο καλό διάστημα της ΑΕΚ, μισή ώρα στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά και κάνα τέταρτο στα μισά του πρώτου, ο Πελετιέρι και ο Ενσαλίβα κάνουν πολύ καλή δουλειά. Ο Αργεντινός, λίρα εκατό, συνεχίζει με την απόδοση του να «φωνάζει» ότι το καλοκαίρι πρέπει να γίνει ο γάμος μαζί του. Κι ας κοστίζει δυόμισι εκατομμύρια. Ο Ενσαλίβα πολύ τρέξιμο, πολλά κοψίματα και μια θεαματική, πανέμορφη προσπάθεια στο πρώτο ημίχρονο από την αριστερή πλευρά.
Σε γενικές γραμμές και με βάση την εικόνα της εφετινής ΑΕΚ το δείγμα είναι θετικό. Αν τα βάλουμε κάτω και τα δυο παιχνίδια, νομίζω ότι στο Καυταντζόγλειο όπου η ΑΕΚ κέρδισε, έπαιξε μάλλον χειρότερα απ’ ότι στο Αλκαζάρ. Με πειραματική σύνθεση στην άμυνα και με αντίπαλο που δεν του κάνεις εύκολα ευκαιρία. Όλα αυτά πάντα για την εφετινή ΑΕΚ, που έχει κατεβάσει χαμηλά τον πήχη έτσι ώστε να φθάνουμε στο σημείο να σχολιάζουμε θετικά εμφανίσεις που απλώς κινούνται σε υποφερτά επίπεδα αξιοπρέπειας. Τίποτα το εξωπραγματικό, το θεαματικό, τίποτα που να δίνει όραμα για το μέλλον.
Εκείνο που συνεχίζει να με προβληματίζει είναι η ανύπαρκτη συνεργασία Μπλάνκο – Τζιμπούρ. Δεν υπάρχει πουθενά στο γήπεδο ως δίδυμο. Να βρεθούν μια φορά μεταξύ τους. Να αλλάξουν την μπάλα. Να παίξουν το ένα- δυο. Να δώσει ο ένας στον άλλον έτοιμο γκολ. Τίποτα. Ποιος φταίει, τι φταίει; Ας ψάξει να το βρει ο Μπάγεβιτς, δική του δουλειά είναι. Όσο για τον Σκόκο, σηκώνω τα χέρια ψηλά. Από έναν ποδοσφαιριστή της δικής του ποιότητας είναι σαφές πως όλοι περιμένουν πολλά περισσότερα από τα δίλεπτα και τρίλεπτα του Αργεντινού. Κι εδώ δουλειά του Μπάγεβιτς είναι να πάρει τα μέγιστα από τον Σκόκο. Σε ποια θέση και με ποιο τρόπο ας ψάξουν να τα βρουν. Αυτό το πράγμα όμως δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ, να μην ωφελείται ούτε στο ελάχιστο στην παραγωγή φάσεων η ομάδα, επειδή κινείται στα ρηχά ο Αργεντινός.
Κατά τάλλα, καλό θα ήταν να δούμε επιτέλους ένα σερί. Αν είναι δυνατόν και τα 9 ματς ως την λήξη η ΑΕΚ έχει την υποχρέωση να τα πάρει. Σε κανένα απ’ αυτά δεν θα παίξει με Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΠΑΟΚ. Την Θεσσαλονίκη την έβγαλε, τον Άρη τον έχει μέσα. Τι θα κερδίσει η ομάδα; Αυτοπεποίθηση πάνω απ ‘όλα. Ψυχολογία καλύτερη. Ενόψει των πλέι οφ, στα οποία οφείλει να διεκδικήσει την δεύτερη θέση και την συμμετοχή στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ.
ΥΓ 1: Συγγνώμη, αλλά δεν κατάλαβα τη λογική να πάει να πάρει η ΑΕΚ παίκτες από τα αζήτητα. Παίκτες που δεν βρήκαν ομάδα, ούτε το καλοκαίρι, ούτε τον χειμώνα, παίκτες που έχουν πάνω από οχτώ μήνες απραξίας. Τέτοιους παίκτες μονάχα μικρομεσαίες ομάδες ψάχνουν. Η ΑΕΚ απαγορεύεται δια ροπάλου να καταφεύγει σε τέτοιες λύσεις. Από απελπισία και μόνο. Επειδή ο μέτοχοι δεν έκαναν αυτό που έπρεπε να κάνουν τον Γενάρη…
ΥΓ 2: Ύστερα από 17 ριπλέι, στοπ καρέ και πάγωμα εικόνας πείστηκα ότι ήταν πέναλτι. Του Αλεξόπουλου στον Γιαννακόπουλο. Τον τραβά πρώτα από την φανέλα και κατόπιν πηδάει και κερδίζει την κεφαλιά ο «Αλεξό». Το ένα όμως δεν αναιρεί το άλλο. Ο Ηλίας Σπάθας, είναι κατά την άποψη μου ο καλύτερος νέος Έλληνας διαιτητής. Ο πιο εξελίξιμος. Κι ας τον λένε Σπάθα…
ΥΓ 3: Μήπως στα ματς που απομένουν μέχρι τη λήξη θα πρέπει να δούμε περισσότερο στην ενδεκάδα της ΑΕΚ (έστω ως αλλαγή) τονΠαυλή; Μήπως και Μπερνς (να δούμε τι ψάρια πιάνει ο Αυστραλός), αλλά και Γκέντζογλου – Ταχτσίδη; Φυσικά όχι όλους μαζί, αλλά έναν έναν και σταδιακά. Αν δεν πάρουν χρόνο συμμετοχής, αργά ή γρήγορα θα τελειώσουν από την ΑΕΚ…
