Ο Γιαννάκης της ευρωπαϊκής κορυφής (vids)
Οταν το 1982 ο Παναγιώτης Γιαννάκης βρέθηκε στις ΗΠΑ για να κυνηγήσει το αμερικάνικο όνειρο, έκλεισε ραντεβού με την ατυχία. Σε μία από τις προπονήσεις του, υπέστη ολική ρήξη πρόσθιου χιαστού και ο Αμερικανός γιατρός που τον εξέτασε επιχείρησε να τον επαναφέρει στην σκληρή πραγματικότητα: “Πρέπει να κάνεις δύο χειρουργεία για να δούμε αν θα ξαναπερπατήσεις. Για μπάσκετ ούτε λόγος!”. Τη συνέχεια οι περισσότεροι την γνωρίζετε: Ο Παναγιώτης Γιαννάκης έκανε μία θαυμαστή καριέρα ως παίκτης και ακολούθως πέρασε στην άκρη του πάγκου επιτυγχάνοντας εξίσου σημαντικά πράγματα ως προπονητής.
Θα αναρωτηθείτε γιατί τα γράφουμε όλα αυτά; Μα για να σας θυμίσουμε ότι ο Παναγιώτης Γιαννάκης δεν έκανε τίποτα τυχαία στην καριέρα του. Ολα στηρίχθηκαν στην πολλή δουλειά, το πείσμα του και την ατσάλινη θέληση του που ώρες-ώρες λύγιζε την κοινή λογική.
Την Κυριακή το βράδυ, ο “Δράκος” έχει ένα ακόμη ραντεβού με την ιστορία καθώς αν καταφέρει και σηκώσει την κούπα της Ευρωλίγκας, θα γίνει ο πρώτος μπασκετάνθρωπος της Ευρώπης που θα έχει κατακτήσει την κορυφή της Γηραιάς Ηπείρου και ως παίκτης και ως προπονητής τόσο σε συλλογικό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Ολα αυτά, 28 χρόνια μετά τη συνάντησημε τον Αμερικανό γιατρό που επιχείρησε να βάλει τέρμα στην πορεία ενός μύθου πριν καλά-καλά αυτός ξεκινήσει.
Ας θυμηθούμε όμως παρέα τις τρεις μεγάλες βραδιές στην καριέρα του Παναγιώτη Γιαννάκη, που τον έφεραν στην ευρωπαϊκή κορυφή και τον έβαλαν στις καρδιές των απανταχού Ελλήνων φιλάθλων.
14 Ιουνίου 1987
Ουδείς ασχολιόταν με την αφόρητη ζέστη εκείνο το κυριακάτικο απόγευμα στην Αθήνα. Η Εθνική ομάδα είχε τη μεγάλη ευκαιρία να γράψει χρυσή ιστορία αφού αντιμετώπιζε τη Σοβιετική Ενωση στον τελικό του Ευρωμπάσκε. Στα προηγούμενα παιχνίδια της διοργάνωσης ο Παναγιώτης Γιαννάκης είχε καταναλώσει μεγάλα αποθέματα ενέργειας και ψυχής κάνοντας πολλές δουλειές πάνω στο παρκέ. Σκορ, άμυνες, ριμπάουντ και ηρωισμούς που μόνο ο “Δράκος” ήξερε να βγάζει στο γήπεδο.
Ποιος θα ξεχάσει το κλέψιμο με βουτιά στον ημιτελικό με την Γιουγκοσλαβία; Η θέληση του αρχηγού για νίκη και για κατάκτηση του τροπαίου ήταν φυσικά πολύ μεγάλη. Οι δύο συγκρούσεις του όμως με τον θηριώδη Τσατσένκο τον έβγαλαν εκτός ρυθμού και του δημιούργησαν έναν έντονο εκνευρισμό. Ειδικά όταν ο απίστευτος, σε όγκο, Σοβιετικός κατέβασε, κατά λάθος βέβαια, τον αγκώνα του πάνω στο κεφάλι του Γιαννάκη όλο το γήπεδο πάγωσε αλλά ο “Δράκος” αφού δέχθηκε τις περιποιήσεις του ιατρικού τιμ, επέστρεψε στο γήπεδο.
Λίγο πριν το τέλος της κανονικής διάρκεια του αγώνα, αποβλήθηκε με πέντε φαούλ αλλά ακόμα και όταν βρισκόταν στον πάγκο, ζούσε τον αγώνα σαν να έπαιζε. Χειρονομούσε, έδινε οδηγίες, έμπαινε στο γήπεδο για να δώσει συγχαρητήρια. Οι βολές του Καμπούρη τον βρήκαν σχεδόν κλαμμένο και το θριαμβευτικό τέλος του έδωσε τη δυνατότητα να παραλάβει πρώτος το Κύπελλο και να το σηκώσει στον ουρανό του ΣΕΦ. Για την ιστορία ο Γιαννάκης τελείωσε εκείνο τον τελικό με 10 πόντους και 2 τρίποντα.
11 Απριλίου 1996
Στο φινάλε της καριέρας του ο Παναγιώτης Γιαννάκης έπρεπε να ξορκίσει μία κατάρα που κυνηγούσε χρόνια ολόκληρα το ελληνικό μπάσκετ. Παρά τις μεγάλες προσπάθειες των Αρη, ΠΑΟΚ, Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού, το τρόπαιο του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος δεν είχε έρθει ποτέ στην Ελλάδα. Στο “Παλέ ντε Μπερσί” του Παρισιού (καλή ώρα όπως και τώρα) ο Παναθηναϊκός αντιμετώπιζε την Μπαρτσελόνα (οι συμπτώσεις συνεχίζονται) και έψαχνε το δρόμο προς τη Γη της Επαγγελίας. Για 38 λεπτά οι πράσινοι δεν είχαν χάσει το προσανατολισμό τους αλλά στα τελευταία δύο, σαν κάποιος να ήθελε να τους σκαρώσει ένα κακόγουστο αστείο, όλα πήγαιναν στραβά.
Με το σκορ στο 67-66, η ομάδα του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς πήρε στα χέρια της την μπάλα για την τελευταία επίθεσή της. Ουδείς από τους παίκτες είχε τη διάθεση να κάνει σουτ αφού υπήρχε η θέληση για ροκάνισμα του χρόνου, όμως κάποια στιγμή έπρεπε να γίνει και μία προσπάθεια. Ο Γιαννάκης πήρε την μπάλα από τον Βράνκοβιτς, προσπάθησε να ελιχθεί στην κορυφή της ρακέτας αλλά γλίστρησε δίνοντας, άθελά του, το δικαίωμα στην Μπαρτσελόνα να φύγει στον αιφνιδιασμό. Η αυτοθυσία όμως του Στόγιαν Βράνκοβιτς (κατά σύμπτωση και πάλι, στο καλάθι που πέτυχε το αποφασιστικό φόλοου της Παρασκευής ο Τσίλντρες) έδωσε στον Παναθηναϊκό (και στο ελληνικό μπάσκετ) το πρώτο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα.
Ως αρχηγός, ο Παναγιώτης Γιαννάκης έγινε ο πρώτος Ελληνας που έπιανε στα χέρια του αυτό το Κύπελλο στο τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις!
25 Σεπτεμβρίου 2005
Eχοντας πάρει στους ώμους την ευθύνη της τεχνικής καθοδήγησης της Εθνικής ομάδας από το 1996, ο Παναγιώτης Γιαννάκης βούτηξε αμέσως στα βαθιά νερά της προπονητικής. Αφού οδήγησε την “επίσημη αγαπημένη” στην 4η θέση στο ευρωμπάσκετ του 1997 και στην 4η θέση τουΜουντομπάσκετ του 1998, ο “Δράκος” θέλησε να γευτεί και το άρωμα της καθημερινής δουλειάς στους συλλόγους (αρχικά στον Πανιώνιο και στη συνέχεια στο Μαρούσι).
Οταν η ομοσπονδία του έκανε την πρόταση να εργαστεί παράλληλα και στην Εθνική το 2004, ο Γιαννάκης ανέλαβε αμέσως ξανά τη μεγάλη ευθύνη. Ισως μόνο ένα πρόσωπο με το δικό του ειδικό βάρος θα μπορούσε να κάνει τη μεγάλη ανανέωση που χρειαζόταν η ομάδα. Ετσι λοιπόν, στο Ευρωμπάσκετ της Σερβίας του 2005, η νέα γενιά του ελληνικού μπάσκετ (Διαμαντίδης, Ζήσης, Παπαλουκάς, Κακιούζης κτλ) οδήγησε την Εθνική και πάλι στην κορυφή της Ευρώπης υπό τις οδηγίες του ανθρώπου που αγάπησε όσο κανείς το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Το προπονητικό μότο του Γιαννάκη ήταν (και παραμένει) ένα: “Υπομονή, μην κοιτάτε το ρολόι, κάντε το παιχνίδι σας”. Κάπως έτσι γύρισε και ο σχεδόν χαμένος ημιτελικός με τη Γαλλία.
Κόντρα στη Γερμανία, η ανωτερότητα της Εθνικής ήταν τέτοια που δεν έδωσε καν το δικαίωμα στον αντίπαλο να ονειρευτεί. Το φινάλε (μετά το άνετο 78-62) βρήκε τον Γιαννάκη να ίπταται στους ουρανούς από τα χέρια των παικτών του.
