Χαίρε βάθος αμέτρητο
Το Φάιναλ Φορ δεν βγάζει και πολύ κουβέντα. Με εξαίρεση την πρώτη φορά το 1995, σε κάθε άλλη περίπτωση ο Ολυμπιακός πιάνει ταβάνι στις συμμετοχές του, φτάνει στο μάξιμουμ. Αυτό έγινε και στο Παρίσι.
Να έχανε τον ημιτελικό, θα ήταν αποτυχία. Να κέρδιζε τον τελικό, τεράστια υπέρβαση. Και καλύτερους παίκτες έχει η Μπαρτσελόνα και περισσότερες λύσεις και καλύτερο προπονητή και χτίζεται περισσότερο καιρό από τον Ολυμπιακό.
Εκτός κι αν κανείς σας πιστεύει πως η ομάδα του Γιαννάκη θα μπορούσε να παρουσιάσει στο παρκέ έναν Σάδα. Έναν γκαρντ που στον ημιτελικό δεν έπαιξε λεπτό, που τελευταία φορά που σκόραρε σε ματς για την Ευρωλίγκα ήταν τον Ιανούαριο απέναντι στη Σιένα. Κάποιον που σε Ευρωπαϊκό παιχνίδι έχει περάσει μόνο μια φορά τα 20 λεπτά και μόνο μία φορά τους πέντε πόντους. Αυτός ο τύπος, λοιπόν, έπαιξε 21 λεπτά στον τελικό και πέτυχε επτά πόντους. Είχε 2/2 βολές, 1/1 δίποντο, 1/1 τρίποντο, τρία ριμπάουντ, τρεις ασίστ κι ένα λάθος. Εβγαλε την γλώσσα στον Παπαλουκά, έβαλε το μεγάλο τρίποντο, όταν ο Ολυμπιακός μείωσε και καθάρισε το ματς.
Κακά τα ψέμματα, δεν έχει τέτοιο βάθος ο Ολυμπιακός, δεν έχει τέτοια υπεροπλία, δεν έχει ίσως ακόμα και τον άνθρωπο να σκεφτεί να παρουσιάσει τέτοιο κρυφό χαρτί στο μεγαλύτερο ματς της σεζόν. Όμως, στον αθλητισμό η σύγκριση δεν πρέπει να γίνεται μόνο με τους άλλους. Οι ομάδες πρέπει να συγκρίνονται με τον περσινό τους εαυτό, αυτός είναι ο καθρέφτης. Ο Ολυμπιακός είναι λογικό να φαντάζει ακόμα μικρός, όταν συγκρίνεται με την Μπάρτσα, την ΤΣΣΚΑ και τον Παναθηναϊκό. Όμως, ο στόχος είναι η βελτίωση κι αυτή φαίνεται όταν συγκρίνεσαι με το παρελθόν σου.
Ο Ολυμπιακός δεν είναι Μπαρτσελόνα, δεν είναι ΤΣΣΚΑ, αλλά είναι καλύτερος από πέρσι. Βρήκε, κατά τύχη είναι η αλήθεια, τον Τεόντοσιτς, βρήκε ξανά τον Σχορτσιανίτη, έκανε διάνα με τον Κλέιζα, βελτίωσε τον Τσίλντρες, έβγαλε βάρος από τους ώμους του Παπαλουκά. Είχε τον MVP της Ευρωλίγκα και τον πρώτο σκόρερ της. Δεν είναι άσχημα όλα αυτά. Αυτό που μένει, όμως, είναι η απόλυτη σύγκριση, με τον Παναθηναϊκό. Οι συνθήκες, παρόλο το ντεζαβαντάζ της έδρας, είναι ευνοϊκές. Ο Παναθηναϊκός είναι πιο κάτω από πέρσι, ο Ολυμπιακός πιο πάνω. Ο πύρινος κόσμος δεν θα αντέξει να μην γίνει ούτε φέτος η ανατροπή και να μείνει μόνο με το Κύπελλο Ελλάδος.
Στο ποδόσφαιρο, έγραφα τις προάλλες πόσο καλές θα φαίνονταν όλες οι ομάδες και πόσο καλύτεροι οι παίκτες αν έπαιζαν κάθε Κυριακή με τον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ. Ο Τζόνσον για ένα ενενηντάλεπτο έφερνε βόλτες τον Μαϊστόροβιτς και τον Γκέντσογλου, υπό την διακριτική παρακολούθηση των σκληροτράχηλων μέσων, Καφέ και Μαντούκα. Άλλα 4-5 ματς απέναντι στην ακατάβλητη αμυντική λειτουργία της ΑΕΚ κι ο Τζόνσον θα πήγαινε ενδεκαδάτος στο Μουντιάλ.
Το πως αυτό το ματς δεν ήρθε 1-4, αλλά 4-2 είναι κάτι που μόνο στον πλανήτη Άρη γνωρίζουν, αφού για μία ακόμα φορά έδειξαν πως έχουν μια ομάδα που της αρέσει να παίζει, αλλά δεν της αρέσει να έχουν την μπάλα οι άλλοι. Όποιοι κι αν είναι, τους παρακολουθεί χωρίς να ενοχλεί, μέχρι να την πάρει πίσω. Ειδικά από τη στιγμή που αποχωρησε ο Πρίττας, οι υπολοιποι απλώς κοίταγαν τον Καφέ και τον Λεονάρντο να γίνονται ήρωες.
Όμοια περίπτωση με τον Τζόνσον, ο Φιλομένο. Το μόνο που έχουν να θυμούνται οι ΠΑΟΚτσήδες φέτος από αυτόν είναι μια τρομερή ενέργεια (τί σύμπτωση) στο ματς του πρώτου γύρου με τον Ολυμπιακό. Πέρασαν μήνες, ήρθε κι ο τραυματισμός, άφαντος ο Φιλομενό. Χθες στην Τούμπα έκανε εύκολα το καλύτερό του παιχνίδι και πήρε την υψηλότερη βαθμολογία στις εφημερίδες. Τα μισά να κάνει στο Καραϊσκάκη, προλαβαίνει να τον καλέσει ο Μαραντόνα, εδώ σκέφτεται τον Ορτέγα.
Κάποτε έλεγαν για τους θησαυρούς των 45 στροφών, τώρα έχουμε τους θησαυρούς του Youtube. Στο 06.10 μπορείτε να θαυμάσετε τον Ραούλ Μπράβο, σε οτι πιο κοντινό σε ποδοσφαιριστή 8χ8 έχουμε δει ποτέ. Είναι κρίμα που στο μοντάζ στο 3.53 έχει κοπεί μια ακόμα επική μονομαχία του με τον Βιερίνια. Στο 08.50 μπορείτε να δείτε τον Φιλομένο να κάνει τον Πελέ, να βάζει υποψηφιότητα για το Μουντιάλ. Τέλος, μπόνους, για όλους εσάς, η εξέλιξη της ενέργειας του Φιλομένο, στο 09.15.
Απολαύστε, ξανά και ξανά, τον Μαρέσκα με τον Λεονάρντο που χωρίς κανέναν λόγο αποφασίζουν να πιέσουν κι αμέσως συνειδητοποιούν πόσο κακή ιδέα είχαν. Σταματάνε όσο πιο γρήγορα μπορούν και περπατάνε, μην πάθουν και τίποτα από τη στιγμιαία αφέλεια. Μοιραία, αφήνουν τον ταλαίπωρο τον Όσκαρ να κυνηγάει μόνος του τον Βιερϊνια και τον Κοντρέρας, που σε αυτή τη φάση φέρνει λίγο σε Ντάνι Άλβες. Έπος.
