Τι έχουν τα έρμα…

Το ξέσπασμα του Ολυμπιακού στα πρώτα είκοσι λεπτά του αγώνα με την ΑΕΚ ήταν τελικά μόνο ξέσπασμα. Τίποτα άλλο. Επιστρέψαμε στο σημείο που αρμόζει στον φετινό Ολυμπιακό, στην πραγματικότητα που πλέον δεν μπορούμε να ξεγελάσουμε. Ακόμα και αυτοί που είχαν την διάθεση να “πνίξουν” την ερυθρόλευκη εικόνα στα λάθη των διαιτητών, στα κέντρα αποφάσεων που άλλαξαν στρατόπεδο, σιγά-σιγά παραδέχονται την αλήθεια.

Aν απομονώσουμε την ήττα από τον ΠΑΟΚ, δεν βάζει σε εφιαλτικούς λαβύρινθους τον Ολυμπιακό. Ακόμα και αν αυτή η μαχαιριά κινδυνολογεί για τον στόχο της “σωτηρίας”, όπως έχει οριοθετηθεί και χαρακτηρισθεί από ερυθρόλευκα χείλη η κατάκτηση της πρώτης θέσης στα πλέι οφ. Τίποτα δεν μπορεί και δεν πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη. Από το να πάρει η ομάδα την πρώτη θέση, μέχρι και να βγει τέταρτη και να αναγκασθεί να παίζει από τα μέσα Ιουλίου στο Γιουρόπα Λιγκ. Και αυτό δεν έχει να κάνει με την διαχρονικά αποδεκτή φιλοσοφία για το “όλα γίνονται στο ποδόσφαιρο”, αλλά για την απουσία λογικής και προγραμματισμού σε όλες τις κινήσεις του συλλόγου.

Αλαλούμ. Την μια εβδομάδα από κύκλους του Ολυμπιακού βγαίνει ότι ο Λούα Λούα εξακολουθεί να είναι… τρελοκομείο και την άλλη τα δίνει όλα και πρέπει να του ανανεώσουμε το συμβόλαιο. Την μια εβδομάδα ο Ντάτολο έχει το μυαλό του μόνο στην εθνική Αργεντινής και την άλλη διαφορετικές σκέψεις για την παραμονή του.

Αλαλούμ. Την μια εβδομάδα παρουσιάζεται ο Τζόρτζεβιτς υποψήφιος για τεχνικός διευθυντής, την άλλη ο Κοβάσεβιτς, την άλλη ο Καρεμπέ. Ακόμα και αν δεχθούμε ότι κάποιες από αυτές είναι οι σκέψεις των δημοσιογράφων, γιατί ο Ολυμπιακός δεν είναι κάθετος σε αυτά που βγάζει προς τα έξω, όλοι ξέρουμε ότι από κάπου βγαίνουν όλα αυτά. Δεν μπορεί να είναι όλα αυτά δικά μας σενάρια.

Αλαλούμ. Ο σκάουτερ Δημήτρης Μπαρμπαλιάς θεωρείται “άνθρωπος” του Δημήτρη Θεοδωρίδη. Αυτό από μόνο του κάνει τις εισηγήσεις του… προβληματικές. Για παράδειγμα, για τονΜορένο έβαζε το χέρι του στην φωτιά ο Μπαρμπαλιάς. Και ο Θεοδωρίδης. Η εισήγηση σκόνταψε στην απροθυμία του Γιάννη Χρυσικόπουλου να τρέξει το… θέμα. Τώρα ο Μπαρμπαλιάς είναι στην Γαλλία και βλέπει παίκτες. Για ποια ομάδα; Τον Ολυμπιακό του Θεοδωρίδη ή τον Ολυμπιακό του Χρυσικόπουλου; Μήπως δεν είναι αυτή η πραγματικότητα; Γιατί να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας;

Αυτή είναι η μια πλευρά του νομίσματος. Δεν ομιλούμε για την… μπάλα που παίζεται στο γήπεδο, αλλά για αυτή στα γραφεία, στην πλατεία Αλεξάνδρας. Το χειρότερο; Παρατηρητής των καταστάσεων ο Σωκράτης Κόκκαλης. Αυτόν βαρύνει αυτό το αλαλούμ. Ούτε τον Χρυσικόπουλο, ούτε τον Θεοδωρίδη, ούτε τον Μώραλη, ούτε τον Δουρέκα. Αυτός αποφασίζει, αυτός βάζει τις διαχωριστικές γραμμές. Ετσι θα έπρεπε.

Δεν είναι φετινό το πρόβλημα στο χορτάρι. Δεν είναι δυνατό μια πολύ καλή ομάδα να την διαλύσεις σε μια σεζόν. Απλά τώρα βγαίνουν ένα, ένα τα αγκάθια και αφήνουν πληγές. Άλλοτε μικρά, άλλοτε πιο βαθιά τα τραύματα. Και ο Ολυμπιακός πώς απαντούσε σε όλα αυτά; Εκανε ότι δεν έβλεπε την σήψη και όπου διαπίστωνε πρόβλημα το πολεμούσε με επάλειψη οινοπνεύματος; Αμ δε…

Μπήκαν πολλά λεφτά στο ταμείο του Ολυμπιακού και από έσοδα και από την μεταγραφή του Καστίγιο, αλλά βγήκαν και πολλά λεφτά για μεταγραφές. Σιγουριά σε αυτές τις κινήσεις δεν μπορεί να ζητήσει κανείς, αλλά για μερικά πράγματα είναι να απορείς. Πόσο κοστίζουν τα αριστερά μπακ που έχει η ομάδα; Γιατί δεν εκτιμήθηκε ότι η ομάδα θα έχει πρόβλημα με την αποχώρηση παικτών που έβγαζαν προσωπικότητα, όπως ο Αντζας, ο Κοβάσεβιτς, ο Τζόρτζεβιτς;

Και τώρα, τι; Να δεχτούμε ότι πρέπει να περισώσουμε ό,τι μπορούμε. Φαντάζομαι ότι η σκέψη είναι για την πρώτη θέση και τα χρήματα που θα μπουν στο ταμείο. Γιατί δυσκολεύομαι τι άλλο μπορεί να σώσει ο Ολυμπιακός; Τις μελετημένες του κινήσεις για τις μεταγραφές; Τον μελετημένο προγραμματισμό για τη νέα περίοδο; Γιατί κάθε φορά που ακούω τέτοια το τραγούδι του Δάκη μου έρχεται στο μυαλό: “Αλαλούμ, αλαλούμ…”