O Bαλβέρδε δεν ακολουθεί τις έτοιμες λύσεις
Διάβασα πρόσφατα σε μια κριτική, ότι στα συν της ταινίας είναι ο τρόπος που τα αντίθετα συναισθήματα συνυπάρχουν με τον πιο φυσικό τρόπο. Είναι σημαντικό για τον άνθρωπο που αναλαμβάνει να "ντύσει" αυτό που του παραδίδεται, είτε είναι σενάριο, είτε η μελωδία σε ένα στίχο, να έχει την διορατικότητα να πάρει από αντίθετους χαρακτήρες ό,τι καλύτερο έχουν και το κυριότερο να μην απορρίψει την χημεία, ως κάτι αταίριαστο και αφύσικο.
Εκρινε ο Βαλβέρδε ότι έπρεπε στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα με την κρητική ομάδα να αλλάξει ρόλους. Τι και αν το παρελθόν ήταν επιτυχημένο. Ανακάτεψε και πάλι την τράπουλα και μην μπει κανείς ότι δεν είναι ρίσκο να βάζει τον Πάντελιτς στην κορυφή γιατί αυτή είναι η θέση του. Ρίσκο ήταν και η απόφαση να μην χρησιμοποιήσει τον πετυχημένο Μιραλάς στην θέση του φουνταριστού και να τον χρησιμοποιήσει πίσω από τον Πάντελιτς.
Αποδείχτηκε ότι ο Ισπανός το δουλεύει κάθε παιχνίδι ξεχωριστά. Ηθελε πίεση από την αρχή και για αυτό χρησιμοποίησε τον Ρόμενταλ και όχι τον Φετφατζίδη στην δεξιά πλευρά προσδοκώντας τα μπασίματα του Δανού. Θα μπορούσε και στα μετόπισθεν να πάει σε πιο σίγουρες λύσεις, με Γκαλίτσιο δεξιά και Μοντέστο, αλλά προτίμησε να ρίξει στα βαθιά νερά τον πιτσιρικά, τον Ποτουρίδη και μαζί του να κολυμπήσει και ο ίδιος ο Βαλβέρδε.
Η νίκη του Ολυμπιακού επί του Εργοτέλη, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι η πιο σημαντική από όσες έχει πανηγυρίσει μέχρι τώρα. Οι ερυθρόλευκοι είχαν μπροστά τους μόνο ένα ημίχρονο. Μόνο αυτή η σκέψη μπορεί να σε τρελάνει γιατί δεν έχεις να παίξεις μόνο με τον αντίπαλο, αλλά και με τον χρόνο. Εδειξαν, όμως, χαρακτήρα. Μπήκαν στο ματς με αποφασιστικότητα και πήραν δικαιότατα αυτό που ήθελαν.
Υ.Γ.1 Εχουμε την εντύπωση ότι στο μυαλό όλων όταν έγινε η μεταγραφή του Ριέρα, ενός παίκτη που ήρθε με απίστευτες παραστάσεις, είχε δουλέψει η εικόνα ότι θα μπαίνει στο γήπεδο και θα παίρνει μόνος του παιχνίδια. Με αυτή την προσδοκία κάποια πράγματα στο παιχνίδι του Ισπανού δεν μας άρεσαν. Οφείλουμε, όμως, να σκεφτούμε μερικά πράγματα καθαρά ποδοσφαιρικά. Δεν μπορούμε για παράδειγμα να παραγνωρίσουμε τον τρόπο που σερβίρει τα γκολ ο πρώην παίκτης της Λίβερπουλ.
Υ.Γ.2 Από το να διαψεύδει τα αδιάψευστα, ο Νίκος Καραγεωργίου οφείλει να παραδεχτεί το λάθος του. Η… γραφική αντιμετώπιση τον αδικεί γιατί η διαδρομή είναι αυτή που αποτελεί κριτήριο αξιολόγησης και όχι η κακιά στιγμή και ο Καραγεωργίου δεν μας είχε δείξει ποτέ στο παρελθόν.
Υ.Γ.3 Γραφικότητες αυτά που έκαναν Καραγεωργίου και οι παίκτες του Εργοτέλη. Δεν έχει σημασία αν είναι ίδιες, αλλά και στον Ολυμπιακό θα πρέπει να δουν και τις δικές τους συμπεριφορές. Δικαιολογημένα κατακρίνουμε τον προπονητή της κρητικής ομάδας, αλλά όλα αυτά που ειπώθηκαν στις συνεδριάσεις του διοικητικού συμβουλίου της Σούπερ Λίγκα από Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, πώς να χαρακτηρισθούν; Να μην γελάμε μόνο με τους άλλους…
