Ολυμπιακός συντηρητικών πεποιθήσεων
Μετά το ματς με την ΑΕΚ είχαμε γράψει κατά λέξη: "Τα δύσκολα τέλειωσαν για τον Ολυμπιακό, αλλά τώρα τα ...δύσκολα αρχίζουν". Φυσικά δεν εννοούσαμε ότι το ματς με τον Πανιώνιο είχε τον ίδιο βαθμό επικινδυνότητας με αυτά που είχαν προηγηθεί (Αλκμααρ, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ). Η αναφορά μας είχε να κάνει με το γεγονός ότι σε ματς σαν τον Πανιώνιο στο Καραϊσκάκη οι ερυθρόλευκοι πρέπει να παίξουν και ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, να δημιουργήσουν φάσεις...
Το Σάββατο ο Ολυμπιακός είχε ένα καλό πρώτο ημίχρονο, αλλά στο δεύτερο δεν διέθετε ούτε επιθετική φιλοσοφία, ούτε δυνάμεις. Να δεχτούμε ότι η ομάδα έπαιξε τέσσερα ματς σε διάστημα 11 ημερών, να δεχθούμε ότι υπάρχουν σημαντικές απουσίες, αλλάδεν μπορούμε όλα να τα περάσουμε με αυτή την αξιολόγηση…
Η μεγάλη ομάδα του Ολυμπιακού, η πρώτη επί Μπάγεβιτς, στηρίχτηκε σε πολλούς παίκτες, αλλά η μεγάλη της δύναμη ήταν τα άκρα. Από τα δεξιά ο Γιαννακόπουλος και από τα αριστερά ο Τζόρτζεβιτς έβγαζαν φωτιές.
Θα αναρωτιέται κανείς, γιατί αυτή η παρελθοντολογία; Για να φτάσουμε στο σήμερα… Ο Ολυμπιακός το Σάββατο ποιους παίκτες είχε στα δεξιά και αριστερά της μεσαίας γραμμής; Τον Ζαϊρί και τον Λεονάρντο… Δυο παίκτες που μπορούν να δώσουν λύσεις αλλά μέχρι εκεί… Δεν είναι σε θέση να κάνουν την διαφορά.
Μερικά πράγματα ασφαλώς δεν θα τα ξαναδούμε, κατανοώ ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρει ο Ολυμπιακός άλλους Γιαννακόπουλους και Τζόρτζεβιτς (στον ελληνικό χώρο ξεχάστε το. Δεν υπάρχουν). Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι οι ερυθρόλευκοι δεν πρέπει να αναγνωρίσουν ορισμένα πράγματα και να μην επιδιώξουν την ποιοτική ενίσχυση του ρόστερ τους.
Από όσα είδαμε στο Καραϊσκάκη να κρατήσουμε απλά μια διάθεση του Ολυμπιακού να παρουσιάσει επιθετική φιλοσοφία στον τρόπο ανάπτυξης του. Μεταξύ μας και όσο και αν αυτό δεν το θέλει ο κόσμος του (και ο …υπερήφανος Τύπος του), ο Ολυμπιακός δεν είναι σε θέση να παίξει επιθετικό ποδόσφαιρο. Περισσότερο του ταιριάζει το συντηρητικό παιχνίδι και το “κυνήγι” του ενός γκολ. Αντιποδοσφαιρικές κουβέντες, αλλά δεν ξέρω ποιος μπορεί να διαφωνήσει.
Ούτε την φυσική κατάσταση, ούτε τα σίγουρα πατήματα έχει ο Ολυμπιακός και φυσικά ούτε τους τεχνίτες μέσους για να δημιουργήσουν. Είναι άλλο θέμα αν με τον χρόνο βελτιωθούν κάποια πράγματα, επανέλθουν κάποιοι παίκτες ποιότητας, όπως ο Γκαλέτι και ο Μαρέσκα και υπάρξει σοβαρή ενίσχυση τον Ιανουάριο. Επί του παρόντος να ομολογήσουμε πράγματα που ίσως και να μην αρέσουν…
Δεν είναι σε θέση ο Ολυμπιακός να μαγνητίσει με την απόδοση του. Μπορεί να το κάνει μέσω των χαρακτηριστικών κάποιων παικτών, αλλά μέχρι εκεί. Σε ατομικό επίπεδο να σταθούμε στον Ντιόγκο. Ο Βραζιλιάνος παρουσιάζει από παιχνίδι σε παιχνίδι σημάδια βελτίωσης. Δεν έχει φτάσει στα περσινά, αλλά άλλος Ολυμπιακός ο προηγούμενος και άλλος ο φετινός. Δεν έχει βοήθειες ο Ντιόγκο, δεν διαθέτει στηρίγματα. Ανεξάρτητα από όλα αυτά εκείνο που κρατάω από τον Ντιόγκο είναι η διάθεση του, το πείσμα και το γεγονός ότι δεν φοβάται να …φάει ξύλο (και να …ρίξει). Από το ματς με τον Πανιώνιο κρατάω ακόμα την ήρεμη δύναμη, τον Νικοπολίδη και την αθόρυβη δουλειά του Λεντέσμα. Και πάνω από όλα κρατάει ο Ολυμπιακός τη νίκη που διατηρεί τους ερυθρόλευκους από τον Παναθηναϊκό δυο σκαλοπάτια πίσω. Μια ανάσα δηλαδή…
