Ποδόσφαιρο των επισήμων

Πάει κι αυτό. Τελείωσε το πανηγύρι. Η Αθήνα φιλοξένησε με επιτυχία τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, οι ορδές των Αγγλων και των Ιταλών αποχώρησαν για τις πατρίδες τους και η πρωτεύουσα επέστρεψε στους κανονικούς της ρυθμούς. Μόνο που οι Αγγλοι ξέχασαν να πάρουν και τον βροχερό καιρό μαζί τους.

Για το παιχνίδι της Τετάρτης δεν θέλω να αναφερθώ. Απλά θέλω να τονίσω πως για μία ακόμη φορά αποδείχθηκε πως ο τίτλος δεν καταλήγει στην ομάδα που έπαιξε την καλύτερη μπάλα όλη τη χρονιά (βλ. Μάντσεστερ Γ.), αλλά στην ομάδα που ξέρει πώς να πάρει αυτά τα παιχνίδια. Οι Ιταλοί είναι γεννημένοι για τέτοιους αγώνες και είτε μας αρέσει είτε όχι, γνωρίζουν πολύ καλά να κατακτούν τίτλους. Ξέρουν να διαχωρίζουν τα σημαντικά από τα ασήμαντα παιχνίδια. Κι αφήστε τους άλλους να αναλύουν ποιος έπαιξε την καλύτερη μπάλα, ποιος είχε την μεγαλύτερη κατοχή στο παιχνίδι, ποιος δημιούργησε περισσότερες ευκαιρίες κι άλλα πολλά. Τέλος πάντων.

Εγώ θέλω να αναφερθώ σε κάποιες απορίες που μου άφησε ο τελικός του ΟΑΚΑ. Η σημαντικότερη είναι αυτή της επιλογής του Πλατινί να γίνεται η απονομή του τροπαίου στα επίσημα. Πραγματικά, σε κάποια στιγμή νόμιζα ότι θα δω την συγχωρεμένη την Μερκούρη ή τον Σαραβάκο ή τον Μαυρίδη ή ακόμα και τον Μπατσινίλα. Μου ξύπνησαν μνήμες από το μαυρόασπρο παρελθόν του Ολυμπιακού Σταδίου. Τότε που οι ομάδες σήκωναν τα κύπελλα στον χώρο των επισήμων. Τότε που την παράσταση έκλεβαν οι διάφοροι «μαϊντανοί» και όχι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές.

Δεν γνωρίζω γιατί ο Γάλλος πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ επέστρεψε στις παλιές συνήθειες. Η απλή λογική λέει ότι θέλει να φέρει και πάλι τα φώτα της δημοσιότητας στους διοικούντες την ευρωπαϊκή ομοσπονδία. Κακώς. Πολύ κακώς. Δεν γουστάρω βρε αδερφέ να βλέπω τον Μαλντίνι να σηκώνει το κύπελλο κι από πίσω του να είναι όλοι οι μαϊντανοί της ξένης και ελληνικής πολιτικής σκηνής. Δεν θέλω να βλέπω τον «χ» και τον «ψ» παίκτη να σηκώνει το κύπελλο κι από πίσω να βλέπω δεκάδες κινητά τηλέφωνα να προσπαθούν να απαθανατίσουν τη σκηνή. Δεν θέλω να βλέπω χαμογελαστές και «περήφανες» φάτσες και να μην είναι των παικτών. Το ποδόσφαιρο ανήκει στους ποδοσφαιριστές. Τέλος.

Η δεύτερη απορία μου έχει να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκαν όλα τα ΜΜΕ -και δη τα δικά μας- τον «γύρο θριάμβου» του Σίλβιο Μπερλουσκόνι (του βαψομαλλιά όπως τον χαρακτηρίζει ο Κώστας Καίσαρης) στον στίβο του ΟΑΚΑ πριν τη σέντρα του τελικού. Όταν τα κάνουν οι δικοί μας άπαντες σπεύδουν να τους κράξουν. Όταν γίνονται, όμως, από άλλους, τότε γίνεται μια απλή καταγραφή της είδησης. Ποιος είσαι ρε Μπερλουσκόνι και θέλεις να στρέψεις τα φλας των φωτογράφων πάνω σου λίγα λεπτά πριν τον τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης;

Δεν πιστεύω να υπήρχε Ελληνας παράγοντας που θα έκανε κάτι τέτοιο σε παρόμοιο παιχνίδι. Άλλο βέβαια αν στα εγχώρια ματς δεν χάνουν ευκαιρία να κάνουν «περατζάδα» εντός κι εκτός αγωνιστικού χώρου. Στο λεξικό, δίπλα στη λέξη «καρακιτσιαριό» έχει φωτογραφία του Μπερλουσκόνι. Είμαι σίγουρος γι’αυτό. Αλλά εδώ δεν αντιδρούν οι ίδιοι οι Ιταλοί, θα αντιδράσουν οι υπόλοιποι; Εδώ τον είχαν τόσα χρόνια πρωθυπουργό, η βόλτα στο ΟΑΚΑ θα τους πείραζε; Τέλος πάντων.

ΥΓ: Ο Ρονάλντο ήταν το σκυλάκι του; Γιατί έτσι μου φάνηκε όταν τον είδα να ακολουθεί τον “καβαλιέρε”.