Παραισθήσεις

“Θα με φάει η αγωνία μέχρι να απαντήσει ο Ριβάλντο…”

“Θα αρχίσω να τον βλέπω συνέχεια μπροστά μου…”

“Τι κίνηση είναι αυτή… Τι θα γίνει ρε παιδιά;;; Θα προχωρήσουμε λίγο;;;;”

“Ποιος κορνάρει;”

“Επ! Γεια σου πρόεδρε…”

“…..”

“Δεν είδες τον Ριβάλντο… Οχι όχι… Δεν είναι αυτός ο Ριβάλντο… Αποκλείεται να είναι αυτός ο Ριβάλντο…”

Τρεις συνταξιούχοι κάθονται στο καφενείο:
– Θανάσης: Αφήστε ρε παιδιά δεν περίμενα ότι θα καταντήσω έτσι. Προχθές μου ζήτησε η εγγονή μου να την διαβάσω και δεν έβλεπα τα γράμματα. Ποιος εγώ που χτύπαγα πουλί στα διακόσια μέτρα.
– Κώστας: Που να δείτε τι έπαθα εγώ. Πήγα να δω ένα φίλο, τον Μήτσο που μένει στον πρώτο όροφο, μόνο δεκαεπτά σκαλοπάτια και φούσκωσα. Ποιος εγώ που για προθέρμανση έτρεχα μαραθώνιο!
– Αχιλλέας: Και που να σας πω τι έχω πάθει εγώ. Προχθές ήρθε η Σβετλάνα να μου καθαρίσει το σπίτι. Ανέβηκε στην σκάλα, εγώ από κάτω κοίταζα. Έχει μία σωματάρα… Την κατέβασα από την σκάλα, το ένα έφερε το άλλο και το κάναμε! Όταν τελειώσαμε, γυρνάει θυμωμένη και μου λέει. Αμάν κύριε Πάνος τρίτη φορά σήμερα, τι έχετε πάθει! Είδατε ρε παιδιά, ΞΕΧΝΑΩ… ΞΕΧΝΑΩ…

Οταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω γιατρός. Οι γονείς μου, όμως, είχαν αντίθετη άποψη. “Θα σπουδάσεις και θα γίνεις δάσκαλος”, μου έλεγαν. Εγώ αντιδρούσα! Δεν ήθελα να ακολουθήσω αυτό το επάγγελμα. Ηθελα να γίνω γιατρός. Πολλά χρόνια αργότερα κατάλαβα γιατί έπρεπε να γίνω δάσκαλος…

Από’δω και στο εξής βρήκα από που θα αγοράζω αυγά…

…ή μανταρίνια;

Με την υπογραφή…