Η μεικτή που δεν… χάνει. Ο Τ. Μαγούλας γράφει για τις αδυναμίες των “αιωνίων”

Σε έναν τέλειο θα μπορούσαν να συμβούν πολλά. Η Μέρκελ επί παραδείγματι δεν θα κουρευόταν με το κεσεδάκι ενώ θα άφηνε το μουστάκι της να ανθίσει. Εμείς δεν θα ψηφίζαμε τον χειρότερο δυνατό κάθε φορά με την ελπίδα ότι είμαστε πιο έξυπνοι από αυτόν.

Επειδή όμως ο τέλειος κόσμος αργεί ακόμα οι αιώνιοί μας δεν μπορούν να πάρουν ο ένας από τον άλλο για να καλύψουν τα προβλήματά τους. Τουλάχιστον όπως τα είδαμε μέχρι τώρα με κορύφωση την διπλή ήττα την Πέμπτη (26/11).

Ο Παναθηναϊκός δεν είχε έναν ακόμα έμπειρο οργανωτή που θα βοηθούσε την ομάδα να κρατήσει την διαφορά και σίγουρα θα έστηνε μία καλή τελευταία επίθεση.

Ο Ολυμπιακός δεν διαθέτει ένα γκαρντ/φόργουορντ που θα του έδινε άλλη διάσταση στο επιθετικό του παιχνίδι, θα επέτρεπε στους οργανωτές του να ψάξουν κάτι άλλο από την πάσα στην ρακέτα.

Ο Πέσιτς ένας σπουδαίος προπονητής επένδυσε κάνοντας απλά πράγματα. Άφησε στο κέντρο της ρακέτας έναν πολύ δυνατό σέντερ(Γιαβτόκας, Λίστσουκ) με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν ευκαιρίες για επιθετικά ριμπάουντ. Αθλητικοί φόργουορντ κυνήγησαν Φώτση και Τσαρτσαρή και στην επίθεση αιφνιδιασμοί και σουτ. Ο Παναθηναϊκός δεν πήρε κάτι έξτρα αυτή την φορά. Ο Τέπιτς επανήλθε στα προ… Μιλάνου, ο Καλάθης δεν ήταν κακός αλλά έπαιξε λίγο, πόντοι στην ρακέτα δεν ήρθαν, ο Νίκολας είτε είναι επηρεασμένος από τον τραυματισμό του είτε δεν χρησιμοποιείται αυτή την περίοδο.

Το κυριότερο όμως ζήτημα παραμένει το κακό παιχνίδι του Διαμαντίδη οργανωτικά. Είναι γεγονός ότι ο 3D δεν μπορεί να είναι συνολικά κακός διότι βοηθάει παντού, ωστόσο φέτος ο Παναθηναϊκός του ζητάει να ξαναγίνει οργανωτής κάτι που δεν έχει πράξει από το 2007. Η τελευταία επίθεση είναι χαρακτηριστική. Ο Πέσιτς γνωρίζει πως ο Διαμαντίδης θα πάει για πάσα, ο αρχηγός του Παναθηναϊκού του κάνει την χάρη και όλα τελειώνουν. Και νωρίτερα όμως, δεν κατάφερε να μοιράσει το παιχνίδι με τέτοιο τρόπο ώστε να διατηρηθεί η διαφορά.

Μιλάμε για οργάνωση όχι για ασίστ. Τα ποσταρίσματα δεν βοήθησαν είτε διότι η Βαλένθια είχε πάντα ένα ψηλό κορμί κοντά είτε γιατί οι φιλοξενούμενοι κατάλαβαν ότι σκοπός είναι η πάσα σε τέτοιες καταστάσεις και όχι το καλάθι, άρα έκλεισαν το χώρο.

Ο Παναθηναϊκός είναι ξεκάθαρος από την αρχή της σεζόν. Θα παίξει πολύ καλή άμυνα, θα μοιράσει το σκοράρισμά του φτάνοντας συνήθως τους 80 πόντους. Θα υπάρξουν εκείνα τα βράδια όπου οι πόντοι θα είναι λιγότεροι κι εκεί εμφανίζεται το πρόβλημα. Πρόβλημα που μπορεί να λυθεί με την πάροδο του χρόνου και την εμπιστοσύνη στον Καλάθη ή να καλύπτεται με τρικ (Νίκολας ή Σάτο) ελπίζοντας πως η άμυνα θα κρατήσει στους μεγάλους αγώνες.

Ο Ολυμπιακός είναι ακόμα πιο ξεκάθαρος. Επί του παρόντος εμφανίζει άλλο πρόσωπο εντός έδρας και άλλο πρόσωπο εκτός. Σε όλους τους αγώνες ακόμα και της Ελλάδας, οι ερυθρόλευκοι μακριά από το ΣΕΦ είναι μία άλλη ομάδα. Ο αντίπαλος κλείνεται στην ρακέτα προσπαθώντας να εξουδετερώσει τους ψηλούς και προκαλώντας τους όχι τόσο σταθερούς στο σουτ πλέι μέικερ του Ολυμπιακού. Ο Ίβκοβιτς προπαθεί να «δέσει» Σπανούλη και Τεόντοσιτς χρησιμοποιώντας τον Λούκας ως… κώνο προπόνησης. Δεν υπάρχει ένας σούτινγκ γκαρντ ή έστω ένας σμολ φόργουορντ για να, επιτρέψτε την έκφραση, ξεμπουκώσει το βασικό δίδυμο.

Η επιστροφή του Βασιλόπουλου θα δώσει σημαντικές λύσεις, αμυντικά, ωστόσο δεν θα αλλάξει πολλά στην επίθεση. Ο Λούκας πρέπει να είναι ο λιγότερο ταλαντούχος Αμερικανός που φόρεσε την φανέλα των ερυθρολεύκων αλλά πάλι δεν μας ήρθε από τον Άρη, τον πλανήτη. Στο Μαρούσι, στον ρόλο του αναντικατάστατου και σκληρού που του έδωσε ο Μπαρτζώκας βοήθησε πολύ, αλλά… ξένος που ευστοχεί στο 40% των λέι απ στα καλά χρόνια του μπάσκετ θα τον μετέφεραν με πίσσα και πούπουλα. Ο Ροντ Χίγκινς φαντάζει Κόμπε μπροστά του. Δεν φταίει φυσικά ο φιλότιμος Τζαμόν αλλά είναι προφανές ότι η παρουσία του πέραν του …αόρατου του χαρακτήρα της, προσφέρει μόνο στην ψυχική ηρεμία των αντιπάλων.

Δεν θα ήταν τόσο εμφανής η απουσία κανονικού Αμερικανού, αν ο Κέσελ διέθετε την πείρα για να αγωνιστεί σε αυτό το επίπεδο από τώρα. Με τον Κλέιζα ή τον Τσίλντρες όλα θα γίνονταν πιο εύκολα αλλά αυτοί έχουν τα δικά τους προβλήματα στο Τορόντο και το Φοίνιξ.

Για τον Ολυμπιακό οι επιλογές είναι δύο: προσθέτει έναν γκαρντ/φόργουορντ ή περιμένει να προσαρμοστούν όλοι στους ρόλους τους ελπίζοντας στο καλύτερο.

Το ωραίο είναι πως πρωτίστως οι ερυθρόλευκοι, αλλά και οι πράσινοι έχουν την πρωτιά στα χέρια τους με τον Ολυμπιακό να τα παίζει όλα σε Σαρλερουά και Μάλαγα ενώ ο Παναθηναϊκός πρέπει να περάσει από την Μόσχα και την Κωνσταντινούπολη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι προπονητές τους επένδυσαν σε λογική κάποιων νέων παιδιών και θα χρειαστούν χρόνο. Το πεσμένο επίπεδο της φετινής Ευρωλίγκας επιτρέπει τέτοια ρίσκα σε έναν βαθμό όμως. Στο τέλος της ημέρας και παρά την δίψα όλων για νίκες και τίτλους, δεν είναι άσχημο που οι ήδη σπάταλοι αιώνιοι, έκων ή άκων στηρίζουν το παρόν τους στο καινούργιο αίμα.

Σε έναν τέλειο κόσμο ένα λέι απ του Παπανικολάου ή μία ασίστ του Καλάθη θα μετρούσαν περισσότερο από ένα διπλό στην Μαδρίτη ή τον θρίαμβο επί της Βαλένθια.

Παναθηναϊκός – Βαλένθια 69-73

Ρεάλ Μαδρίτης – Ολυμπιακός 82-68

Tα highlights της αγωνιστικής