Ο βασιλιάς είναι νεκρός

Η κατάσταση στον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ φαίνεται από τον τρόπο που οι τηλεσκηνοθέτες καλύπτουν τα ματς. Με το που γίνει αλλαγή, η κάμερα δεν πηγαίνει στον παίκτη που μπαίνει στο παιχνίδι αλλά ακολουθεί αυτόν που βγαίνει. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα συμβεί… Αλλοι κατεβάζουν μούρη και περνάνε δίπλα στον προπονητή χωρίς να δώσουν το χέρι, άλλοι φεύγουν κατ’ ευθείαν στα αποδυτήρια, άλλοι κοιτάνε με το έκπληκτο πρόσωπο του «εμένα βγάζεις;», άλλοι χαμογελάνε ειρωνικά, άλλοι δεν χαιρετάνε τον συμπαίκτη τους. Σε γενικές γραμμές νομίζω ότι φτάνουμε στο σημείο που τελειώνουν οι πιθανές αντιδράσεις.

Γεγονός που μου θυμίζει την ιστορία με τον Τσάρλι Τσάπλιν, όπως την περιγράφει ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του, που έχει τον τίτλο «Charles. Γιατί τέτοιο νούμερο ήταν. Ολη η κοινωνία τον ήξερε σαν Charlie, αλλά η αυτοβιογραφία του ονομάζεται «Charles» για να φανεί τι κλασσικό ηθοποιό έκρυβε μέσα του. Ο Τσάρλι Τσάπλιν στην αρχή της καριέρας του είχε πάει σε ένα audition line. Τη γραμμή δηλαδή που κάνουν οι ηθοποιοί που θέλουν να πάρουν ένα τρίτο ρόλο και ο σκηνοθέτης περνάει από μπροστά τους και κάποιον διαλέγει. Το έργο ήταν θεατρικό, ένα από εκείνα τα σεξπιρικά που ο ένας σκοτώνει τον άλλον και όλοι μαζί σκοτώνουν με μονόλογους το κοινό.

Ο ρόλος ήταν ενός στρατιώτη που όταν ακούει ότι ο βασιλιάς είναι νεκρός πρέπει να αντιδράσει. Στην audition line ήταν μια σειρά υποψήφιοι και ο σκηνοθέτης πήγε μπροστά στον πρώτο. Του είπε την ατάκα «ο βασιλιάς είναι νεκρός». Ο υποψήφιος σήκωσε τα φρύδια και απάντησε «Νεκρός;». Του σκηνοθέτη δεν του άρεσε η αντίδραση. Προχώρησε στον δεύτερο. «Ο βασιλιάς είναι νεκρός». Ο δεύτερος κατέβασε το κεφάλι και είπε «νεκρός…». Του σκηνοθέτη δεν του άρεσε. Προχώρησε. Ο τρίτος γύρισε προς της άλλη πλευρά ψιθυρίζοντας «νεκρός». Ο τέταρτος γούρλωσε τα μάτια. Ο πέμπτος έκανε κάτι άλλο, αλλά ο σκηνοθέτης εκεί. Ανικανοποίητος.

Φτάνοντας λοιπόν στον Τσάρλι Τσάπλιν, στο τέλος της ουράς, έκανε την ερώτηση. Ο Τσάπλιν ένοιωσε ότι όλες οι πιθανές αντιδράσεις είχαν εξαντληθεί. Κούνησε το κεφάλι δεξιά αριστερά και, χτυπώντας τη γλώσσα στα δόντια, έκανε το κλασικό «τσ, τσ, τσ….». Απομένουν δύο αγωνιστικές σε ΑΕΚ και Ολυμπιακό και στις αλλαγές φτάσαμε στο «τσ, τσ, τς». Στην κερκίδα, δεν ξέρω που θα φτάσουμε. Γιατί η ΑΕΚ κάπου με το γκολ του Λεονάρντο την έσωσε τουλάχιστον προς στιγμή την παρτίδα της κερκίδας και οι οπαδοί της όλο και με κάποιο ηθικό θα υποδεχτούν τον Ολυμπιακό.

Στο Καραϊσκάκη όμως το καπάκι πετάχτηκε και όποιον πάρει ο ατμός. Είναι μάταιο να ψάξει κάποιος να βρει τις αιτίες μία, μία. Στο επεισόδιο που δύο άτομα μπαίνουν στο γήπεδο και επιτίθενται στον φροντιστή του ΠΑΟΚ, το ματς δεν είχε καν αρχίσει. Στο ξύλο που πέφτει στην φυσσούνα, σε μία εικόνα είναι ο Χαλκιάς που στην Τούμπα είχε μπει στη μέση να υπερασπιστεί τον Νικοπολίδη όταν είχαν μπουκάρει οπαδοί του ΠΑΟΚ να του επιτεθούν. Στο ξύλο με τα ΜΑΤ, δεν είναι μόνο οργανωμένοι που έχουν παράπονα ότι η αστυνομία την πέφτει μόνο στα club του Ολυμπιακού.

Ο Δαλούκας, που τα ακούει, έχει δώσει κάτι περιποιημένα φαουλάκια έξω από την περιοχή του ΠΑΟΚ. Το να πεις ότι τον Ολυμπιακό τον έπνιξε η αδικία της ΕΠΟ και της Σούπερ Λίγκας, αν είναι έτσι, οι οπαδοί του Παναθηναϊκού στον πρώτο χρόνο του σερί του Ολυμπιακού θα έπρεπε να βγουν στο αντάρτικο. Στην πραγματικότητα στο Καραϊσκάκη σε όλους έφταιγαν όλα και η κινητήρια δύναμη ήταν ο φόβος. Το «άντε πάλι τα πέτρινα χρόνια και αυτά που τραβάγανε οι παναθηναϊκοί τώρα θα τα τραβάμε εμείς».

Ενα τελευταίο. Μου αρέσει που από την διοίκηση του Ολυμπιακού διαμαρτυρήθηκαν που ο Θοδωρής Ζαγοράκης είχε ζητήσει εισαγγελείς στο Καραϊσκάκη με το αιτιολογικό ότι και αυτοί δεν είχαν ζητήσει στην Τούμπα. Τώρα, μετά τα επεισόδια, μοιάζει ο Ζαγοράκης να είχε πολύ άδικο;