Ο θρίαμβος της ψυχής και της καρδιάς…

Με Θ(ε)ωμά στο γήπεδο και την ατμόσφαιρα να δονείται από το γνωστό σύνθημα για τον ένα και μοναδικό …Θεό στην ιστορία της ΑΕΚ, το αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό στο ντέρμπι. Σαν να γύρισε ο χρόνος τρεις δεκαετίες πίσω, τότε που στο σχολειό ήταν ένας καλός λόγος να γίνεις ΑΕΚτσής, επειδή έπαιζε ο Θωμάς. Τότε που ο κορυφαίος των κορυφαίων γκολτζήδων, οδηγούσε την ΑΕΚ από νίκη σε νίκη στα ντέρμπι με τον Ολυμπιακό.



Μετά την εποχή Μαύρου, ακολούθησαν κι άλλες νίκες επί του Ολυμπιακού. Άλλες έδωσαν τίτλο ή κύπελλο, άλλες ήταν απλώς για το γόητρο. Με τον Καραγκιοζόπουλο, τον Κετσπάγια, τον Κωστή, τον Ντέμη, τον Ίβιτς, τον Λάκη, όλη την ΑΕΚ στο αξέχαστο 4-0 πριν από 30 μήνες, τον Σκόκο, τον Μπλάνκο.



Του Σαββάτου ήταν ο θρίαμβος της ψυχής και της καρδιάς. Χρόνια ολόκληρα, δεκαετίες να περάσουν, τούτα ήταν και θα παραμείνουν τα βασικά συστατικά για να κερδίσεις ένα ντέρμπι. Η καρδιά. Το πάθος. Η συσπείρωση. Η φανέλα με το ειδικό της βάρος. Το ένστικτο της επιβίωσης που σε κάνει να τρως σίδερα μέχρι το τέλος. Να υπερκαλύπτεις, έτσι, χτυπητές αδυναμίες στο ρόστερ. Τα ντέρμπι συνήθως δεν κρίνονται με φρου-φρου και αρώματα, ούτε με επίδειξη υψηλής τεχνικής. Αν διασφαλίσεις με μυαλωμένο παίξιμο, αλληλοκάλυψη και τρεξίματα τα νώτα σου, τότε το μόνο που σου μένει είναι να αρπάξεις την ευκαιρία που θα σου δοθεί. Και η ΑΕΚ το έκανε με τον πιο ηδονικό τρόπο, γιατί είναι άλλο πράγμα να βάζει το γκολ στο 4′ με τον Τζιμπούρ και να κερδίζει τον Παναθηναϊκό και άλλο να “χτυπά” Ολυμπιακό με τον Μπλάνκο στο 90′. Εκεί είναι η υπέρτατη ηδονή. Στο τάιμινγκ που αποτελειώνεις τον αντίπαλο. Η ηδονή, κυρίως, για τον κόσμο που υποφέρει χρόνια τώρα, υπομένει και μέσα από τις κακουχίες έχει μάθει να ελπίζει.



Αυτό που λίγο πολύ όλοι έχουμε διαπιστώσει, είναι ότι η ΑΕΚ έχει πάψει να παράγει. Δεν κάνει πια εύκολα φάσεις. Το είδαμε στις ήττες στον Πανιώνιο, στον ΠΑΟΚ και στην Καβάλα. Το είδαμε και στη νίκη επί του Ολυμπιακού. Από ανύπαρκτη έως μετριότατη παραγωγή ευκαιριών. Είναι φανερό ότι ο Χιμένεθ, από την πρώτη στιγμή, προσπαθεί να μεταμορφώσει την ΑΕΚ σε μια πιο σκληρή, πιο ανθεκτική ομάδα. Σύνολο που θα πάψει να παίζει άναρχα, κάνοντας 5-6 καλές ευκαιρίες μπροστά, αλλά και δεχόμενη σχεδόν άλλες τόσες από τον αντίπαλο. Για τον Χιμένεθ, το ματς ξεκινά με την λογική ότι περιορίζω, καθηλώνω, εξουδετερώνω τον αντίπαλο. Και μετά να εκμεταλλευτώ τις όποιες φάσεις δημιουργήσω. Ξέρει πολύ καλά ο Χιμένεθ ότι με το συγκεκριμένο ρόστερ, ποδόσφαιρο κυριαρχίας δεν μπορεί να παίξει. Ποδόσφαιρο υπομονής και επιμονής ναι.

Η ΑΕΚ δεν μάγεψε με τον Ολυμπιακό, αλλά ας μην γελιόμαστε, δεν μπορούσε να παίξει και πολύ διαφορετικά . Μονάχα αν ήταν στην καλή του τη βραδιά ο Σκόκο, του έπιαναν 3-4 προσπάθειες σαν κι αυτές που κάνουν κομμάτια και θρύψαλα τις αντίπαλες άμυνες, μετέδιδε έτσι τη θετική ενέργεια και συμπαρέσυρε την ομάδα σε ένα καλύτερο ρυθμό και επιθετικό τέμπο. Μονάχα έτσι. Αλλιώς είναι πολύ δύσκολο να περιμένεις αυτό το ρυθμό από τον Λεονάρντο ή τον Μπερνς. Επίσης είναι ακόμα πιο δύσκολο να περιμένεις πράγματα από τον Λυμπερόπουλο στην κορυφή της επίθεσης, όταν τις περισσότερες επιθετικές προσπάθειες η ΑΕΚ επιχείρησε να τις βγάλει στην “κόντρα”. Ο “Λύμπε” δεν έχει ούτε το ξεπέταγμα, ούτε την έκρηξη για να αξιοποιήσει τέτοιο τρόπο παιχνιδιού. Ο “Λύμπε” μπορεί να είναι ένας κινητήριος μοχλός στο ποδόσφαιρο κυριαρχίας. Να πιέζεις, να έχεις βάλει τον αντίπαλο στην εστία του.

Θα πρέπει να προσμετρηθεί στα θετικά της ΑΕΚ το γεγονός ότι δεν επέτρεψε στον Ολυμπιακό να βγάλει τον συνήθη αριθμό φάσεων που κάνει στα πιο πολλά παιχνίδια. Στο πρώτο ημίχρονο υπάρχει μια μεγάλη του Μιραλάς. Μετά η κορυφαία, το πέναλτι που βλακωδώς έκανε ο Λεονάρντο. Και στα χασομέρια, όταν κόλλησε το χρονόμετρο του Σιδηρόπουλου (ρολόγια είναι και αυτά, τι να σου κάνουν, που και που χαλάνε) του Πάντελιτς. Για την ποιοτική ανωτερότητα και πληρότητα του Ολυμπιακού, ελάχιστες. Και αυτό οφείλεται πρωτίστως στην ΑΕΚ και τον Χιμένεθ. Την εξαιρετική ανασταλτική λειτουργία. Μανωλάς – Δέλλας, δεν ξαναβγαίνουν από την άμυνα, μέχρι να αποκτηθεί άλλο καλό και αξιόπιστο στόπερ. Πειράματα τύπου Νασούτι, καλύτερα να λείπουν. Ο Γιάχιτς, σε σχέση με τον τωρινό Πατσατζόγλου μοιάζει με …Ντάνι Άλβες. Ο Καράμπελας, απλώς φιλότιμος. Μαχητής.

Για τον Μάκο τα έχουμε ξαναπεί. Άλλος παίκτης σε σχέση με πέρσι. Πιο ταχύς Έλληνας αμυντικός χαφ δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή. Φοβερά τρεξίματα. Έκρηξη. Αντίθετα με πέρσι που μας είχε τρελάνει να πασάρει πίσω η δίπλα του, φέτος κοιτάζει μπροστά. Να μεταφέρει γρήγορα το ματς απέναντι. Ο Γκέντσογλου μια απ’ τα ίδια. Η θέση που παίζει απαιτεί περισσότερο νεύρο. Τσαγανό. Ξέρει να δίνει σωστά την μπάλα καλύτερα από κάθε άλλον χαφ της ομάδας. Αλλά για αμυντικό χαφ πολύ μαλθακός.

Μπορεί να διαφωνούμε με κάποιες απ’ τις επιλογές ή κινήσεις του Χιμένεθ. Για παράδειγμα πως είναι δυνατόν να αντικαθίσταται ο κορυφαίος παίκτης του γηπέδου (Μάκος). Πως είναι δυνατόν να μένει μέσα 90 λεπτά ο Λεονάρντο και να βγαίνει ο Σκόκο που ακόμα και εξαφανισμένος να είναι, μια ενέργειά του μπορεί να φτάσει για να πάρει το ματς η ομάδα. Πάω με τη θεωρία, ότι ως προπονητής ξέρει και κρίνει καλύτερα από τον καθένα μας. Γνωρίζει καλύτερα τις αντοχές των παικτών του, την προοπτική που έχουν μέσα στο ματς. Και γι’ αυτό πάω πάσο.

Άλλωστε οι αλλαγές του, πήραν το ματς. Ο Ντιόπ γι’ αυτό το βαρύ κορμί που έχει, έκανε φοβερή ενέργεια από αριστερά, παίρνοντας αμπάριζα Μοντέστο και Ντούντου. Και ο Μπλάνκο παίρνει τα εύσημα, κυρίως επειδή ήταν εκεί. Στη θέση που έπρεπε να είναι για να βάλει γκολ. Η ικανότητα δεν είναι το γκολ. Αυτό ήταν παιχνιδάκι. Η ικανότητα είναι να βρίσκεσαι στο σωστό τάιμινγκ στη θέση που σκοράρει. (Βεβαίως, τη γνώμη μου για τον Μπλάνκο δεν την αλλάζω, άλλα δέκα τέτοια γκολ να βάλει. Τα 500 που του δίνει η ΑΕΚ είναι απίστευτα λεφτά, ο Αδαμίδης μπορεί να κοιμάται ήσυχος μ’ αυτή την απλοχεριά…)

Η ΑΕΚ δεν έγινε ξαφνικά ομάδα επειδή κέρδισε τον Ολυμπιακό, όταν μια εβδομάδα νωρίτερα στην Καβάλα, αλλά και σε προηγούμενα ματς, κακοποίησε το ποδόσφαιρο και “κακοποιήθηκε” ποδοσφαιρικά από τους αντιπάλους (με την έννοια ότι έκαναν ο,τι ήθελαν). Το είπε και ο Χιμένεθ στο τέλος: “Σήμερα κερδίσαμε μία καλή ομάδα γιατί παλέψαμε με την καρδιά. Χρειαζόμαστε όμως κι άλλα συστατικά.” Πολύ σωστά.

Όπως πολύ σωστά μίλησε για την αναγκαιότητα μετεγγραφικής ενίσχυσης. Και με ιδιαιτέρως έντιμο τρόπο, έχοντας πλήρη επίγνωση της κατάστασης και των οικονομικών συγκυριών, “μετεγγραφές, χωρίς να υποθηκεύσουμε το μέλλον της ΑΕΚ”. Είπε επίσης και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό. Ότι θέλει παίκτες ανώτερους απ΄ αυτούς που παίζουν στην ομάδα και διψασμένους για ποδόσφαιρο. Αν δεν μπορεί να πάρει καλύτερους, θα προωθήσει νέα παιδιά από τις ακαδημίες. Ντόμπρα εξήγηση. Από το να έρθουν σαπάκια και γατάκια, αν δεν υπάρχουν τα φράγκα για ποιοτικές μετεγγραφές, χίλιες φορές καλύτερα πιτσιρικάδες.

Προπονητικό υπάρχει. Ο Σκόκο ανανέωσε. Η ΑΕΚ σταμάτησε τη φόρα που είχε πάρει ο Ολυμπιακός. Ο Αδαμίδης μας έδωσε την πιο έξυπνη και λεβέντικη δήλωση που έχει κάνει εδώ και πολλά χρόνια πρόεδρος της ΑΕΚ (αυτήν περί “εγκλημάτων”). Ο κόσμος το χάρηκε, συσπειρώθηκε. Τι μένει; Συνέχεια. Διάρκεια. Σταθερότητα. Με όλα τα κουσούρια, με όλες τις ατέλειες. Δεν χρειάζεται να είσαι Μπαρτσελόνα για να πας την Κυριακή στο Περιστέρι και να κερδίσεις τον Ατρόμητο. Και ο Γενάρης έρχεται για να δούμε προς τα που θέλουν τα αφεντικά της ΑΕΚ να πάει το πράγμα…

ΥΓ 1: Ο Σιδηρόπουλος για την ηλικία του, είναι ένας καλός διαιτητής. Πιθανώς και εξελίξιμος. Ωστόσο αν ξαναβάλει το βίντεο θα δει ότι το φάουλ του Μοντέστο στο Λυμπερόπουλο είναι ο ορισμός της δεύτερης κάρτας – αποβολής. Επίσης θα δει ότι δεν είναι …λιγότερο πέναλτι, απ’ αυτό που έδωσε στον Ολυμπιακό, η ανατροπή του Γκέντσογλου ένα λεπτό πριν το γκολ. Όσο για τα 7 λεπτά καθυστέρησης, άκουσα μερικούς να λένε ότι κράτησε παραπάνω, επειδή μετά το γκολ του Μπλάνκο έπεσαν καπνογόνα και για δυο λεπτά δεν παίχτηκε μπάλα. Δηλαδή, αν το γκολ είχε σημειωθεί στο 85′ (πολύ πριν ενημερωθούμε για τον πρόσθετο χρόνο), έπεφταν καπνογόνα και το ματς συνεχιζόταν μετά από δυο λεπτά, θα βλέπαμε τον τέταρτο να σηκώνει ταμπελάκι με τον αριθμό 7; Αστεία πράγματα.

ΥΓ 2: Δεν πολυκαταλαβαίνω αυτό το κλίμα ευφορίας με την ανανέωση του Σκόκο. ΑΕΚ είσαι, το αυτονόητο θα πράξεις.. Κρατάς τους μεγάλους παίκτες. Τους καλύτερους που έχεις. Στην ιστορία της ΑΕΚ, ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις καλών παικτών που δεν ανανέωσαν. Ο κανόνας ήταν να μένουν, γι’ αυτό η ΑΕΚ παρέμεινε μεγάλη ομάδα. Επειδή με ελάχιστες εξαιρέσεις (τύπου Αλεξανδρή), Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός δεν της πήραν μεγάλο παίκτη. Και με τον Σκόκο, ο ίδιος κανόνας. Και με τον Τζιμπούρ, λογικά, το ίδιο…

ΥΓ 3: Το ακούσαμε και αυτό. Να μην της γίνει, λέει, συνήθεια της ΑΕΚ, να ζει για ένα – δυο ντέρμπι τον χρόνο. Εγώ πάλι πιστεύω ότι η ΑΕΚ θα συνεχίσει να είναι τεράστιο μέγεθος, επειδή (εκτός των άλλων) έχει την ικανότητα να κερδίζει Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Όταν πάψει να το κάνει και αυτό, να ανησυχούν οι φίλοι της.