Αλίκη vs Αμπιγκέιλ Τζέι

Για τον Ολυμπιακό τα γράψανε όλα. Θα το γράψω και εγώ εν συντομία. Είτε ο Σωκράτης Κόκκαλης πρέπει να βρει τα λεφτά για να φτιάξει ξανά ομάδα είτε πρέπει να βρει την υπομονή και να ζητήσει την ανοχή για να χτίσει. Να βρει αγοραστή δεν το γράφω γιατί οι αγοραστές δεν αγοράζονται αλλά αγοράζουν. Το μόνο που δεν γίνεται είναι να συνεχίσει να λειτουργεί την ΠΑΕ σαν φτηνή παιδική χαρά για τα παιδιά του και να πηγαίνει κάθε τόσο στα αποδυτήρια και να τρίζει τα δόντια στους παίκτες. Μετά κάποιον καιρό το συνηθίζουν και το μόνο που θα καταφέρει είναι να χρειάζεται νέα οδοντοστοιχία.

Για την Φουλαμάρα επίσης δεν χρειάζεται να γράψω πολλά. Το παλέψαμε κάναμε την Ευρώπη να βαρεθεί, αλλά χάσαμε ποδοσφαιρικά δίκαια, αφού η Ατλέτικο είχε τους καλύτερους παίκτες. Γιατί η σύγκριση ανάμεσα στον Ντέιβις και τον Φορλάν είναι σαν να συγκρίνεις την Αλίκη με την Αμπιγκέιλ Τζέι που τραγούδησε στην παράσταση στο Μπάντμινγκτον. Για τον Φορλάν και τον Ντέιβις μόνο η θέση που δηλώνουν ότι παίζουν είναι όμοια και για την Αλίκη και την Αμπιγκέιλ μόνο η μουσική που τις συνόδευε έμοιαζε.

Στο ερώτημα τώρα του εκατομμυρίου “Να πάω στην Εβίτα;” είναι ανεπιφύλακτα “ναι” αν αρέσουν σε εσάς ή στην δικιά σας τα μιούζικαλ. Είναι το δεύτερο καλύτερο με τον “Ολιβερ” στο Λονδίνο μιούζικαλ που έχω δει στην ζωή μου με το added bonus ότι αν πάτε με τη δικιά σας θα το έχετε καβάτζα τον Ιούνιο. Γιατί την εποχή που θα την πρήζετε με το να κοιτάτε Μουντιάλ όταν η μουρμούρα αρχίζει μια διακριτική υπενθύμιση σιγοτραγουδώντας “Don’t cry for me Argentina” όλο και κάτι θα κάνει.

Έχω αναφερθεί μία δύο φορές στο βόλεϊ που το γουστάρω. Και φυσικά παρακολούθησα το τέταρτο και τελευταίο ματς των τελικών, το οποίο δυστυχώς είχε την συνηθισμένη ατμόσφαιρα με τις βίδες να πετάγονται στη μέση του ματς. Για το ματς λοιπόν πήρα ένα mail του Λευτέρη Ημιονίδη, χορηγού της ομάδας βόλεϊ του Ηρακλή που παρά το ότι βρίσκεται στην Κίνα παρακολούθησε το ματς και έστειλε διαμαρτυρία ότι μόνο ο Ηρακλής μηδενίστηκε που κατέβασε 4500 κόσμο στην Πράγα και για τον Ολυμπιακό “δεν τα γράφετε” όταν την γλιτώνει.

Η απάντηση μου είναι ότι παρακολουθώ βόλεϊ από την εποχή που ο Αντωνιάδης ήταν ο πιτσιρικάς του Ηρακλή. Η καταστροφή είναι αυτό που αναφέρεται σαν επίτευγμα. Αυτοί οι χιλιάδες κόσμος που ακολουθούν την ομάδα. Δεν την ακολουθούν για το βόλεϊ αλλά για την νίκη, το χάβαλο, τον τσαμπουκά ή ό,τι άλλο που δεν έχει καμία σχέση με το ίδιο το άθλημα. Είναι δανεικοί από το ποδόσφαιρο και η συμπεριφορά τους είναι ανάλογη. Το ίδιο ισχύει και για τον Ολυμπιακό που τον βλέπω από την εποχή του Κουμπλή και του Παντελιά και όποια άλλη ομάδα έχει ποδοσφαιρικό τμήμα. Το ποδόσφαιρο στέλνει τους οπαδούς σε άλλα αθλήματα και είναι η καταστροφή.

Τώρα γιατί τιμωρείται ο Ηρακλής για τον Ρουμελιώτη και όχι ο Ολυμπιακός για τις βίδες. Είναι συνδυασμός δύο πραγμάτων. Ενός του τυπικού, που είναι ότι με τις βίδες δεν υπήρξε “Ρουμελιώτης” κάποιος του Παναθηναϊκού να πέσει τραυματισμένος και να μην συνεχίσει. Αλλά το δεύτερον και για να μην οχυρωθώ πίσω από τους κανονισμούς δεύτερον επειδή είναι ο Ολυμπιακός. Ο μεγάλος που την έχει καλύτερα από τον μικρό. Ο γιος της Λάτση όταν είναι φαντάρος θα πάει διακοπές στις Μπαχάμες και του Μηνά του υδραυλικού θα παρακαλάει για 48ωρη.

“Στο δεν τα γράφετε” να πω ότι “όχι τα γράφουμε” αλλά δυστυχώς γράφουμε παραπάνω από όσα πρέπει. Στην καφρίλα της κερκίδας έχει μεγάλη συνεισφορά και η οπαδική δημοσιογραφία. Δεν μπορείς να κάνεις το γυναικείο βόλεϊ εκδίκηση για την αποτυχία στο ποδόσφαιρο, όπως έγινε πέρσι με τον Παναθηναϊκό ή το ανδρικό βόλεϊ εκδίκηση στον Πατέρα όπως γίνεται εφέτος στον Ολυμπιακό.

Το χειρότερο είναι ότι διώχνεις και τον λίγο κόσμο που γουστάρει να βλέπει βόλεϊ. Γιατί το να παίζεται βόλεϊ και να πετάγονται βίδες είναι σαν να παίζουν δύο μετρ σκάκι και οι θεατές να τους πετάνε μπουκάλια. Γίνεται και έτσι αλλά η ποιότητα του παιχνιδιού θα γίνει μούτι.