Ευχαριστώ, δεν θα πάρω
Εντάξει, οι πολυμετοχικοί ήταν λογικό πως δεν θα αντέξουν, θα την έκαναν την προσπάθειά τους. Αλλά όσο κι αν τα νέα πολυμετοχικά επεισόδια να τράβηξαν την προσοχή, το Νο1 ποδοσφαιρικό θέμα είναι ο Ολυμπιακός. Ή πιο σωστά, ο Κόκκαλης και τα πεπραγμένα του. Δεν θέλω να ασχοληθώ άλλο με αυτά, αλλά να πάω την κουβέντα σε αυτούς που κατηγορούν τον Σωκράτη, στους δημοσιογράφους.
Δεν γίνεται να διαφωνήσει κανείς σε όσα γράφουν, τα λάθη του Κόκκαλη είναι δεδομένα. Η διαφωνία μου είναι στο ότι ο πρόεδρος του Ολυμπιακού δεν άλλαξε ξαφνικά. Αυτός ήταν κι όταν τον αποθέωναν, ίδια ήταν η “φιλοσοφία” του, ίδιες οι πράξεις και τα αποτελέσματα. Δεν υπάρχει κάτι πρωτοφανές φέτος, εκτός ίσως από την μικρή ενίσχυση το καλοκαίρι. Όλα τα άλλα είναι ίδια. Και το πόσο σταθερός είναι τόσα χρόνια ο Κόκκαλης φαίνεται από το γεγονός πως πλέον είναι πολύ προβλέψιμος κι οι ενέργειες δεν προκαλούν καμία έκπληξη.
Δεν ξέραμε πως δεν θα κρατήσει τον Βαλβέρδε; Δεν ξέραμε πως θα τον ειρωνευτεί στη συνέντευξη Τύπου; Δεν νομίζω να ξεχάσατε πως για τον Ισπανό έλεγε “που αλλού θα πάρει νταμπλ αυτός;” και πως “ακόμα και το Κύπελλο το πήραμε μετά από τόσα πέναλτι”. Δεν περιμέναμε τις ατάκες για τον Κετσπάγια του στιλ “γιατί, χολέρα έχει”; Εξεπλάγην κανείς όταν έδωσε την ομάδα σ’ ένα βραζιλιάνο που για βοηθό έχει τον αδερφό του και δεν έχει κανένα δίπλωμα προπονητή; Δεν ξέραμε πως θα βάλει μετά έναν υπηρεσιακό, μαθητευόμενο μάγο; Δεν περιμέναμε πως θα στηρίζει την ομάδα με τον μοναδικό τρόπο που ξέρει, πηγαίνοντας στου Ρέντη να τρίξει τα δόντια και δίνοντας πριμ 100.000 ευρώ για διπλό στην Τρίπολη;
Φυσιολογικά κι αναμενόμενα όλα, ακριβώς γιατί προέρχονται από έναν άνθρωπο που “αυτά κάνει”. Κι “αυτά που κάνει” εδώ και πολλά χρόνια αποθεώνονται από τον Τύπο. Αυτοί έκαναν τον Κόκκαλη την προεδράρα, τον μάγκα, τη γάτα. Αυτοί δημιούργησαν το μοντέλο προέδρου που ο,τι κάνει είναι σωστό, ανεξάρτητα από το αν δεν έχει καμία ποδοσφαιρική λογική. Κι η πλάκα είναι πως τώρα κάποιοι απ’ αυτούς ζητάνε αναγνώριση από το κοινό, επειδή τα γράφουν λέει εδώ και ενάμιση χρόνο. Και;
Πριν από αυτόν τον ενάμιση χρόνο, δεν αποθέωναν τον ίδιο άνθρωπο και τις ίδιες πρακτικές; Μην πάμε μακριά, μόνο μέχρι το 2008. Όταν ο Κόκκαλης καθάρισε τον Λεμονή και έβαλε μαθητευόμενο τον Σεγκούρα. Το μοναδικό αποτέλεσμα αυτής της πράξης “κοκκαλισμού” ήταν να φάει τέσσερα ο Ολυμπιακός από την ΑΕΚ και να βγαίνει ο Τζόρτζεβιτς να λέει πως η ομάδα είναι σε κώμα (το τελευταίο για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν ακόμα πως όσα συμβαίνουν φέτος είναι πρωτοφανή).
Κι όμως αυτή η κίνηση αποθεώθηκε ως μια ακόμα φορά που ο πρόεδρος καθάρισε και πήρε την κούπα. Φυσικά, η αλλαγή προπονητή δεν έφερε κανένα ευεργετικό αποτέλεσμα στον Ολυμπιακό. Τα πάντα κρίθηκαν από τον Πεσέιρο, που έφερε 1-1 με τον Ηρακλή, έφαγε τρία στην Ξάνθη και τέσσερα στο Παγκρήτιο χάνοντας ένα άχαστο πρωτάθλημα. Και μια ψιλή Σταυρίδης, που έσπρωξε όσο μπορούσε να γίνει ο άσος με τη Λάρισα. Αυτά βέβαια είναι απλώς λεπτομέρειες που κανείς δεν άφησε να χαλάσουν μια ωραία ιστορία αποθέωσης του Σωκράτη. Και φυσικά ούτε λόγος για Βάλνερ και CAS.
Στην ουσία αυτόν τον καιρό κρίνεται ο Κόκκαλης κι οι πρακτικές του, χωρίς να έχουν αλλάξει, απλώς και μόνο γιατί αυτή τη φορά είχαν ολέθριο αποτέλεσμα. Να γράφονται, λοιπόν, κείμενα αγανάκτησης από κάποιους που κρίνουν ως οπαδοί εξοργισμένοι με τα χάλια της ομάδας τους, ok, το καταλαβαίνω, θεμιτό. Αλλά, κείμενα αντικειμενικής κριτικής και δικαίωσης, γραμμένα από τους μεγαλύτερους χειροκροτητές του Σωκράτη, ευχαριστώ, δεν θα πάρω.
