Ο τεν Κάτε στη ζυγαριά

Απόφαση που ξενίζει ίσως για τα δεδομένα του ελληνικού ποδοσφαίρου εφόσον η ομάδα έχει πετάξει από το τέλος του πρώτου γύρου λευκή πετσέτα στη μάχη για τη διεκδίκηση του τίτλου και βρίσκεται πια στο -14, χωρίς να έχει αποκτήσει τη σταθερότητα που θα περίμενε κανείς από τη στιγμή που ο Ολλανδός έχει κάνει τις επιλογές του και έχει κατασταλάξει στον βασικό κορμό της ομάδας. Βάζοντας στη ζυγαριά τα θετικά και τα αρνητικά της μέχρι τώρα θητείας του τεν Κάτε στον πράσινο πάγκο θα επιχειρήσουμε να ερμηνεύσουμε αυτή την αν μη τι άλλο πρώιμη απόφαση της διοίκησης του Παναθηναϊκού και να μπορέσει ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματά του για το ορθόν της επιλογής.

Το βέβαιο είναι πως έστω και χωρίς να έχει διάρκεια και σταθερότητα στο ποιοτικό ποδόσφαιρο, ο Παναθηναϊκός έχει παίξει φέτος την καλύτερη μπάλα που μπορεί να θυμηθεί κανείς τουλάχιστον μέσα στην τελευταία πενταετία. Μετά τις… ψυχοβγαλτικές σεζόν με τον Μουνιόθ και τον Πεσέιρο που ο Πανθηναϊκός αγκομαχούσε για να δημιουργήσει ευκαιρία, είναι λογικό να έχει εκτιμηθεί η επιθετική φιλοσοφία που έχει περάσει στην ομάδα και η υψηλή παραγωγικότητα στην επίθεση (παραμένει η καλύτερη στη Super League παρά το «άσφαιρο» πέρασμα από το Καυτανζόγλειο). Αν μάλιστα αναλογιστούμε τις δυσκολίες που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει για να φτάσει σε αυτό το αποτέλεσμα (απουσία σέντερ φορ μεγάλης κλάσης, παρατεταμένο ντεφορμάρισμα του πρώτου σκόρερ των προηγούμενων χρόνων Σαλπιγγίδη, ουσιαστικά μηδαμινή μεταγραφική ενίσχυση στην επίθεση και κάμποσα πέναλτι που του έχουν αρνηθεί) τότε όλο αυτό μοιάζει με ένα σπουδαίο κατόρθωμα που φέρει την υπογραφή του.

Στα θετικά του πιστώνεται φυσικά και η ευρωπαϊκή πορεία του Παναθηναϊκού, που μετά από πολλά χρόνια πέτυχε ξανά την υπέρβαση και μάλιστα με μαεστρικό κατά κοινή ομολογία στήσιμο της ομάδας στις καθοριστικές νίκες στη Βρέμη και στο Μιλάνο.

Ωστόσο οι εμπνεύσεις του Ολλανδού δεν φαίνεται να είναι πάντα το ίδιο εύστοχες και στους αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος. Πειράματα τύπου Μελίσση σε ρόλο αμυντικού χαφ ή Σαριέγκι ως αριστερό μπακ επιτρέπονται σε προπονήσεις και φιλικούς αγώνες προετοιμασίας, αλλά όταν γίνονται σε επίσημα παιχνίδια στοιχίζουν βαθμούς κι ο Παναθηναϊκός το έχει νιώσει πολλές φορές φέτος.

Επίσης οι επιλογές παικτών και η αξιοποίηση όλου του έμψυχου δυναμικού δεν φαίνεται να είναι από τα δυνατά χαρτιά του Ολλανδού. Ο Κλέιτον είναι την μια εβδομάδα βασικός και την άλλη εκτός αποστολής, ο πολλά υποσχόμενος Ρουκάβινα δεν έχει ευκαρίες ανάλογες των προσόντων που έχει φανερώσει, ο Νίνης δεν έχει σταθερή θέση ώστε να εξελιχθεί και κάποιοι άλλοι απλώς δεν υπολογίζονται σχεδόν καθόλου…

Κι εδώ φτάνουμε σε ένα κρίσιμο ερώτημα που πρέπει να είναι σε θέση να απαντήσει η διοίκηση και ο Κώστας Αντωνίου πριν πάρουν την οριστική τους απόφαση: Είναι ο Παναθηναϊκός έτοιμος να θυσιάσει παίκτες στους οποίους έχει επενδύσει για να κάνει τα χατήρια του προπονητή του; Ο Ιβανσιτς είναι ήδη με το ένα πόδι εκτός Παιανίας, Ο Μάτος παίζει σπάνια, ο Χριστοδουλόπουλος είναι σαν ψάρι έξω από το νερό και ο Τζόρβας δεν έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του προπονητή του. Στα θετικά, η ανάδειξη του Σιμάο σε MVP της σεζόν μέχρι τώρα, οι ευκαιρίες στον Μουν και η αξιοποίηση του Γκάμπριελ σε δημιουργικό ρόλο από τη στιγμή που ο Ολλανδός διαπίστωσε έγκαιρα πως ο Βραζιλιάνος δύσκολα μπορεί να ανταποκριθεί στον ευρωπαϊκό ορισμό του μπακ…

Ενας άλλος παράγοντας που είναι πιθανό να παίξει ρόλο όταν θα γίνει ταμείο είναι η σχέση του Τεν Κάτε με τους παίκτες. Οι περισσότεροι τον εκτιμούν ως προπονητή αλλά έχουν πρόβλημα με τον χαρακτήρα του. Ο Ολλανδός είναι νευρικός, απότομος και πολλές φορές αθυρόστομος. Και μπορεί η διοίκηση να εισπράτει μέχρι τώρα τη συμπεριφορά του ως επιβολή σιδηράς πειθαρχίας αλλά κανένας προπονητής δεν κατάφερε πολλά πράγματα χωρίς να έχει κερδίσει πρώτα τους ίδιους του τους παίκτες.

Τελικά αυτό που λογικά μετρά περισσότερο από οτιδήποτε στην απόφαση για την παραμονή του είναι η γνώση της ομάδας. Με οποιονδήποτε νέο προπονητή ο Παναθηναϊκός θα άρχιζε μία ακόμη σεζόν από το μηδέν, σπαταλώντας πολύτιμο χρόνο στο χτίσιμο μιας ακόμη «νέας ομάδας με καινούργια φιλοσοφία». Αυτός ο χρόνος δεν υπάρχει για μια ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό κι αυτό ακριβώς φαίνεται να θέλει να αποφύγει ο Παναθηναϊκός. Αλλωστε παρά τις σποραδικές μουρμούρες της εξέδρας, ο Τεν Κάτε φαίνεται να έχει ακόμη την εμπιστοσύνη του κόσμου και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί «καμμένο χαρτί».

Βέβαια η σεζόν έχει ακόμη τρεις μήνες και πολλά μπορεί να αλλάξουν μέχρι τη στιγμή των οριστικών αποφάσεων. Αν ο Παναθηναϊκός περάσει τη Βιγιαρεάλ, κατακτήσει το κύπελλο και εξασφαλίσει μέσω των πλέι οφ τη συμμετοχή στα προκριματικά του Champions League τότε ο Τεν Κάτε θα συνεχίσει «καβάλα στ’ άλογο» για τη δεύτερη σεζόν του συμβολαίου του με τους πράσινους. Αν όμως τα πράγματα πάνε στραβά, η ευθύνη της αποτυχίας θα πέσει και στις δικές του πλάτες και συνήθως ο πρώτος που την πληρώνει σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ο προπονητής. Εστω κι αν χρειαστεί να πάρει μαζί του μερικούς βοηθούς, ένα σκάουτερ και μια φρέσκια μεταγραφή…