Πίσω στο σπίτι (PHOTOS+VIDEOS)
Με αφορμή την επιστροφή Νίνη στα "πράσινα", το Contra.gr ξετυλίγει το κουβάρι του παρελθόντος και καταπιάνεται με 10 περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που αργά η γρήγορα επέστρεψαν στην ομάδα που μεγαλούργησαν. Από τον Σαραβάκο και τον Μητρόπουλο, στον Ζαγοράκη και τον Καραγκούνη.
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΪΡΑΚΤΑΡΗ
O Σωτήρης Νίνης επέστρεψε στον Παναθηναϊκό, σε αναζήτηση μια δεύτερης ευκαιρίας στην καριέρα του από την ομάδα που ξεκίνησε και αγάπησε. Οι φίλοι των “πρασίνων” στο άκουσμα της είδησης ελπίζουν να ξαναδούν τον νεαρό άσο, έτσι όπως τον θυμούνται κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας στο “τριφύλλι’, όταν άφηνε υποσχέσεις για μεγάλα πράγματα.
Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ποδοσφαιριστές επιλέγουν μια ανάλογη κίνηση με αυτή του Νίνη επιστρέφοντας στην ομάδα που αγάπησαν και αγαπήθηκαν προκειμένου είτε να δώσουν και πάλι μια ώθηση στην καριέρα τους, είτε να κρεμάσουν τα ποδοσφαιρικά τους παπούτσια στο σύλλογο της καρδιάς τους.
Με αφορμή την επιστροφή Νίνη στα “πράσινα”, το Contra.gr ξετυλίγει το κουβάρι του παρελθόντος και καταπιάνεται με 10 περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που αργά η γρήγορα επέστρεψαν εκεί όπου μεγαλούργησαν. Από τον Σαραβάκο και τον Μητρόπουλο, στον Ζαγοράκη και τον Καραγκούνη:
Νίκος Αναστόπουλος (Ολυμπιακός: 1980-1987, 1989-1992, 1993-1994)
Οι εκπληκτικές εμφανίσεις του “μουστάκια” με τη φανέλα του Ολυμπιακού την επταετία 1980-87 (205 συμμετοχές – 125 γκολ), προσέλκυσαν το ενδιαφέρον του εξωτερικού. Η ιταλική Αβελλίνο ήταν αυτή που το 1987 τον απέκτησε, με την μεταγραφή αυτή να προκαλεί αίσθηση μιας και ήταν η πρώτη για Έλληνα ποδοσφαιριστή στο εξωτερικό και σε ένα καλό πρωτάθλημα όπως το ιταλικό.
Ωστόσο, ο Αναστόπουλος έδειξε προβλήματα προσαρμογής στη γείτονα χώρα. Έμεινε μια σεζόν στην Αβελλίνο, χωρίς να καταφέρει να πανηγυρίσει κάποιο γκολ σε 16 συμμετοχές και πήρε το δρόμο της επιστροφής. Μετά από μια χρονιά στον Πανιώνιο (1988-89) επέστρεψε στον Ολυμπιακό (1989), την μεγάλη του αγάπη, προκειμένου να απογειώσει και πάλι την καριέρα του.
Στην επιστροφή του στο Λιμάνι κατέκτησε δύο κύπελλα (1990, 1992) και πέτυχε σε 82 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις 34 τέρματα. Την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε με τα χρώματα του Ιωνικού, ωστόσο αποφάσισε να επιστρέψει εκ νέου στον Ολυμπιακό για να κλείσει εκεί την καριέρα του τη σεζόν 1993-1994.
Γρηγόρης Γεωργάτος (Ολυμπιακός: 1996-1999, 2000-2001, 2004-2007)
Ύστερα από 4μιση χρόνια με τη φανέλα της Παναχαϊκής (126 συμμετοχές, 14 γκολ) πήρε μεταγραφή για τον Ολυμπιακό την περίοδο 1995-96, με τον οποίο κατέκτησε τρία πρωταθλήματα (1996-97, 1997-98 και 1998-99). Μάλιστα την τελευταία χρονιά, παρά τον αμυντικό του ρόλο, ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας του.
Την περίοδο 1998-99, ο Γεωργάτος αγωνιζόμενος στο Champions League εναντίον της Γιουβέντους, εντυπωσίασε τους παράγοντες της Ίντερ με αποτέλεσμα να πάρει μεταγραφή σε αυτή, την περίοδο 1999-2000 έναντι ενός ποσού περίπου 7.000.000 ευρώ. Στη Serie A είχε 28 συμμετοχές και 2 γκολ με την ομάδα της Ίντερ, όμως την επόμενη περίοδο 2000-2001 επέστρεψε ως δανεικός στον Ολυμπιακό.
Με το τέλος του δανεισμού του επανήλθε στην Ίντερ, δεν κατάφερε όμως να ξαναγίνει βασικός, καθώς ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς, αγωνιζόμενος σε 12 μόλις αγώνες, σκοράροντας μία φορά.
Μετά το δεύτερο πέρασμά του από την Ιταλία, ο Γεωργάτος επέστρεψε στην Ελλάδα, αγωνιζόμενος με την ΑΕΚ. Την πρώτη χρονιά (2002-03) συμμετείχε σε 23 αγώνες, σημειώνοντας δύο τέρματα, καθώς και σε 4 από τα 6 ισόπαλα παιχνίδια της ΑΕΚ στο Champions League. Την επόμενη περίοδο 2003-04 είχε 6 συμμετοχές και 5 τέρματα.
Τον Ιανουάριο του 2004 επέστρεψε και πάλι στον Ολυμπιακό, κατακτώντας τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα. Τις επόμενες δύο χρονιές κατέκτησε ισάριθμα νταμπλ και όταν στο τέλος της περιόδου 2006 έληγε το συμβόλαιό του, ο Γεωργάτος εξέφρασε την επιθυμία του να ολοκληρώσει την καριέρα του στον Ολυμπιακό, την οποία ο τότε πρόεδρος της ομάδας, Σωκράτης Κόκκαλης, έκανε πράξη, καθώς ο παίκτης υπέγραψε συμβόλαιο ενός ακόμα έτους.
Την τελευταία του χρονιά στον Ολυμπιακό (2006-07) κατέκτησε το 7ο του πρωτάθλημα έχοντας 8 συμμετοχές με την ερυθρόλευκη φανέλα. Ωστόσο αυτή ήταν η πρώτη του περίοδος μετά από 16 χρόνια καριέρας που δεν σημείωσε ούτε ένα τέρμα.
Δημήτρης Σαραβάκος (Παναθηναϊκός: 1984-1994, 1997-1998)
Έπειτα από μια άκρως επιτυχημένη 10ετία στον Παναθηναϊκό (1984-1994) με τίτλους και στιγμές δόξας, το συμβόλαιο του Δημήτρη Σαραβάκου δεν ανανεώθηκε και σε ηλικία 33 ετών μετακόμισε στην ΑΕΚ. Φόρεσε για δύο σεζόν τα κιτρινόμαυρα με ιδιαίτερη επιτυχία, φτάνοντας μάλιστα και στην κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδας το 1996.
Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς η ΑΕΚ σεβόμενη την προσφορά του τον αποδέσμευσε λύνοντας το συμβόλαιό του κοινή συναινέσει.Την περίοδο 1997-98 μετά από ένα έτος απουσίας από τους αγωνιστικούς χώρους επέστρεψε στον Παναθηναϊκό για να κλείσει την καριέρα του φορώντας τη φανέλα που αγάπησε περισσότερ από οποιαδήποτε άλλη. Αγωνίστηκε σε 2 αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος.
Ζήσης Βρύζας (ΠΑΟΚ: 1996-2000, 2007-2008)
Μετά από μια πενταετία (1991-1996) στην Ξάνθη, ο Βρύζας πήρε μεταγραφή στον ΠΑΟΚ, με τον οποίο έκανε όνομα και ωρίμασε ποδοσφαιρικά. Αναμφίβολα, η μεγαλύτερή του στιγμή στο “Δικέφαλο του Βορρά” ήταν το τέρμα που σημείωσε εναντίον της Άρσεναλ, στις 30 Σεπτεμβρίου 1997 στο Χάιμπουρι, με το οποίο ισοφάρισε σε 1-1 και έδωσε την πρόκριση για την επόμενη φάση του κυπέλλου UEFA.
Το 2000 ο Σέρζε Κόσμι προπονητής της Περούτζια βρήκε στο πρόσωπο του Βρύζα τον ιδανικό επιθετικό, διαπιστώνοντας την ικανότητά του να αγωνίζεται χωρίς την μπάλα και να συμβάλλει στη δημιουργία ευκαιριών για την επίτευξη γκολ. Στα 4 χρόνια που αγωνίστηκε στην Περούτζια αύξησε την παραγωγικότητα του και βελτίωσε την τεχνική του.
Εξακολούθησε να αγωνίζεται στο εξωτερικό και τα επόμενα χρόνια τον βρήκαν στη Φιορεντίνα, την ισπανική Θέλτα και την Τορίνο. Το 2006 επέστρεψε στην Ελλάδα για να αγωνιστεί και πάλι στην Ξάνθη, ενώ τον Ιούλιο του 2007 αποφάσισε να επιστρέψει για να αγωνιστεί και να κλείσει την καριέρα του στην ομάδα της καρδιάς του, τον ΠΑΟΚ Στις 6 Ιανουαρίου 2008 έκλεισε την καριέρα του κατά σύμπτωση πάλι σε αγώνα εναντίον της Λάρισας, όπως όταν έκανε το ντεμπούτο του.
Θοδωρής Ζαγοράκης (ΠΑΟΚ: 1993-1998, 2005-2007)
Σε ηλικία 21 ετών (Δεκέμβριος 1992) πήρε μεταγραφή από την Καβάλα στον ΠΑΟΚ πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στην Α’ Εθνική. Έμεινε μέχρι το Δεκέμβριο του 1997 (183 συμμετοχές – 15 γκολ), έχοντας πάρει το περιβραχιόνιο για δύο χρόνια και όντας ένας από τους αγαπημένους παίκτες της εξέδρας, προτού πάρει το δρόμο της ξενιτιάς για χάρη της Λέστερ.
Μετά από δύο χρόνια στην Αγγλία, αγωνίστηκε 4 χρονιές στην ΑΕΚ και μία στην Μπολόνια, ώσπου το 2005 έγινε πραγματικότητα η επιθυμία του ίδιου, αλλά και του κόσμου του ΠΑΟΚ με την επιστροφή του στην Τούμπα. Έμεινε για δύο σεζόν ως αρχηγός και εμβληματική φιγούρα του “Δικεφάλου του Βορρά”, πραγματοποιώντας 54 εμφανίσεις σε όλες τις διοργανώσεις.
Τάκης Φύσσας (Παναθηναϊκός: 1998-2003, 2007-2008)
Από το καλοκαίρι του 1998 μέχρι το Δεκέμβριο του 2003 φόρεσε τη φανέλα με το τριφύλλι στο στήθος. Ήταν βασικό μέλος στις πολύ καλές πορείες του Παναθηναϊκού στην Ευρώπη, ενώ είχε πάρει “σπίτι” του τη φανέλα του βασικού αριστερού μπακ. Τον Ιανουάριο του 2004 ήρθε η πρόταση από την Μπενφίκα, όπου μετακόμισε για περίπου 1μιση χρόνο.
Επόμενος προορισμός ήταν η Σκωτία και η Χαρτς. Ο Φύσσας έμεινε εκεί για 2 χρόνια (53 συμμετοχές και 1 γκολ στο πρωτάθλημα), πριν πάρει την απόφαση να γυρίσει την ομάδα της καρδιάς του το 2007, τον Παναθηναϊκό. Έμεινε μια σεζόν και αγωνίστηκε σε μόλις 2 αγώνες πρωταθλήματος πριν κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια σε ηλικία 35 ετών.
Τάσος Μητρόπουλος (Ολυμπιακός: 1981-1992, 1997-1998)
Έχοντας περάσει 11 χρόνια στο Λιμάνι (1981-1992), ο “Ράμπο” μαθαίνει το καλοκαίρι του 1992 ότι δεν βρίσκεται στα πλάνα του τότε προπονητή της ομάδας, Όλεγκ Μπλαχίν και αποφασίζει να μετακομίσει στην ΑΕΚ. Αφού μένει δύο χρόνια (1992-1994), στη συνέχεια του έρχεται πρόταση από τον Παναθηναϊκό, με τον ίδιο να την αποδέχεται.
Ωστόσο απ’ ότι φάνηκε δεν την “αποδέχθηκαν” οι οπαδοί του τριφυλλιού που του τα είχαν μαζεμένα από τον καιρό που αγωνιζόταν στον Ολυμπιακό. Ποτέ δεν έγινε αρεστός στον κόσμο των “πρασίνων” ενώ αποδοκιμαζόταν έντονα σε κάθε ματς. Τελικά στο τέλος της σεζόν αποχώρησε από το σύλλογο, ενώ το 1997 επέστρεψε στους “ερυθρόλευκους” για να κλείσει εκεί την καριέρα του.
Γιώργος Καραγκούνης (Παναθηναϊκός: 1998-2003, 2007-2012)
Μία από τις πιο εμβληματικές φιγούρες που φόρεσαν τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Η καριέρα του στο “τριφύλλι” χωρίζεται σε δύο πενταετείς θητείες, εκ των οποίων η πρώτη υπήρξε πιο επιτυχημένη σε ατομικό επίπεδο (4 χρονιές βασικός έναντι 3, περισσότερα τέρματα) και ευρωπαϊκές διακρίσεις (2 φορές στα προημιτελικά), ενώ η επόμενη σε τίτλους (νταμπλ 2010) και συμμετοχές στην Ελλάδα (57 έναντι 25, αρχηγός τις 34).
Στις 7 Ιουλίου 2007 εντάχθηκε και πάλι στον στον Παναθηναϊκό μετά από μια σπουδαία ευρωπαϊκή καριέρα σε Ίντερ και Μπενφίκα, υπογράφοντας για 3 χρόνια και ξαναφόρεσε επίσημα το τριφύλλι σε ένα 0-0 για το πρωτάθλημα εναντίον του “αιωνίου” αντιπάλου Ολυμπιακού στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Καθιερώθηκε αμέσως στην ενδεκάδα, ενώ με τις γνωστές για το πάθος τους εμφανίσεις του, εύκολα αναθερμάνθηκε η ιδιαίτερη σχέση που είχε πάντα με τους “πράσινους” οπαδούς.
Με 10 τέρματα σε όλες τις διοργανώσεις, πήρε την 3η θέση των σκόρερ του Παναθηναϊκού, για τον οποίον πέτυχε και ρεκόρ δεκαπενταετίας με τις 13 ασίστ που έδωσε. Τις μεγαλύτερες όμως στιγμές της χρονιάς, αποτέλεσαν το θερμό χειροκρότημα που εισέπραξε από τους φανατικούς τιφόζι της Ίντερ κατά την επιστροφή του στο Τζιουζέπε Μεάτσα (1-0 εις βάρος των ακριβοπληρωμένων άσων του Μουρίνιο) και τα γκολ του με εξαιρετικά βολέ εκτός περιοχής στο 3-0 επί της Βέρντερ Βρέμης στο Βεζερστάντιον και το 1-1 με τη Βιγιαρεάλ στο Ελ Μαδριγάλ.
Η επιτυχημένη διετία σε ατομικό επίπεδο οδήγησε, ένα καλοκαίρι πριν τη λήξη της, στην ανανέωση της συνεργασίας τους επί 3 ακόμη χρόνια και έως το 2012. Δήλωσε πως επιθυμεί να κλείσει την καριέρα του εκεί που αναδείχτηκε, ούτε όμως το νέο συμβόλαιο, ούτε η καθιέρωση σε πρώτο αρχηγό των “πράσινων” και ταυτόχρονα της Ελλάδας, ήταν τα σημαντικότερα για αυτόν κατά την επόμενη περίοδο 2009-2010.
Η συνέχεια όμως την περίοδο 2010-2011 δεν υπήρξε ανάλογη, τόσο για τον ίδιο, όσο και για τον Παναθηναϊκό. Ο προπονητής Νίκος Νιόπλιας και ο αντικαταστάτης του από τα μέσα Νοεμβρίου Ζεσουάλδο Φερέιρα δεν τον εμπιστεύονταν τόσο συχνά πλέον για την αρχική ενδεκάδα του Παναθηναϊκού. Την 1η Ιουλίου 2012 που έληξε το συμβόλαιό του, δεν υπήρχε τελικά πρόθεση ανανέωσης από την πλευρά του ποδοσφαιριστή. Αιτία δεν αποτέλεσαν μόνο οι κατά πολύ μειωμένες αποδοχές που του προτάθηκαν (συνέπεια της οικονομικής δυσπραγίας του συλλόγου), αλλά και η μη παροχή ικανοποιητικών διαβεβαιώσεων εκ μέρους του Φερέιρα πως ταιριάζει περισσότερο από ότι στα προηγούμενα πλάνα του.
Στις 12 Φεβρουαρίου 2012, εις βάρος της Ξάνθης στο Ο.Α.Κ.Α. για το πρωτάθλημα και με φάουλ στο 89′, σημείωσε το τελευταίο του τέρμα από τα 54 με την πράσινη φανέλα, την οποία στο ίδιο γήπεδο φόρεσε για τελευταίον από τους 364 αγώνες στο νικηφόρο 1-0 ντέρμπι επί της ΑΕΚ στα πλαίσια των play off, όταν πήρε (με το σκορ ήδη διαμορφωμένο) τη θέση του Σωτήρη Νίνη για τα τελευταία είκοσι λεπτά της περιόδου. Η ημερομηνία ήταν η 20η Μαΐου 2012.
Τραϊανός Δέλλας (ΑΕΚ: 1999-2001, 2005-2008, 2010-2012)
Το καλοκαίρι του 1999, αποκτήθηκε από την ΑΕΚ, στην οποία έμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2001, κατακτώντας ένα κύπελλο Ελλάδας την περίοδο 1999-2000. Επόμενος σταθμός του ήταν η Περούτζια, ο προπονητής της οποίας Σέρζιο Κόσμι αμέσως τον εμπιστεύτηκε.Συμμετείχε σε οκτώ αγώνες στο Καμπιονάτο και αμέσως προσέλκυσε το ενδιαφέρον μεγάλων ιταλικών συλλόγων όπως οι Ρόμα, Μίλαν, Γιουβέντους, Ίντερ. Τον Μάιο του 2002 ο Τραϊανός Δέλλας αποδεσμεύτηκε από την Περούτζια, μετά από μια μεγάλη περιπέτεια, επιλέγοντας να συνεχίσει την καριέρα του στη Ρόμα, στην οποία και παρέμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2005, συμμετέχοντας σε 44 συνολικά αγώνες και έχοντας πετύχει δύο τέρματα. Συμμετείχε δύο φορές στο Champions League έχοντας 3 συμμετοχές την περίοδο 2002-03 και 4 συμμετοχές την περίοδο 2004-05.
Το 2005 επέστρεψε στην ΑΕΚ, στην οποία και παρέμεινε μέχρι το 2008 (54 συμμετοχές στο πρωτάθλημα και 3 γκολ), καθώς δεν τα βρήκε με την ομάδα για ανανέωση συμβολαίου. Έπειτα αγωνίστηκε για δύο χρονιές στην Ανόρθωση πριν επιστρέψει και πάλι στην ΑΕΚ το 2010 για να κλείσει την καριέρα του στην ομάδα που υποστηρίζει. Κέρδισε το Κύπελλο Ελλάδος το 2011, ενώ τον Μάιο του 2012 ανακοίνωσε ότι κρεμάει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια.
Γιούρκας Σεϊταρίδης (Παναθηναϊκός: 2001-2004, 2009-2013)
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στον ΠΑΣ Γιάννινα και παρέμεινε στον “Άγιαξ της Ηπείρου” έως το 2001. Η χρονιά αυτή (2001) αποτέλεσε ορόσημο στη μετέπειτα καριέρα του, καθώς υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο στον Παναθηναϊκό, σημείωσε το πρώτο του τέρμα στις ευρωπαϊκές συλλογικές διοργανώσεις (στις 7 Μαρτίου 2001) εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για τη δεύτερη φάση των ομίλων του Champions League, ενώ αναδείχθηκε και καλύτερος νέος Έλληνας ποδοσφαιριστής, βραβείο που μοιράστηκε με τους Παντελή Καφέ και Άγγελο Χαριστέα.
Στο “τριφύλλι” παρέμεινε συνολικά τρεις περιόδους, με την τελευταία (2003-2004), να είναι και η πλέον επιτυχημένη, καθώς υπήρξε βασικό στέλεχος της αθηναϊκής ομάδας στην κατάκτηση του νταμπλ. Το καλοκαίρι του 2004 κι ενώ είχε μεσολαβήσει ο θρίαμβος του Euro 2004 μεταγράφηκε, έναντι τριών εκατομμυρίων ευρώ, στην Πόρτο, τότε κάτοχο του Champions League, ενώ φήμες ήθελαν τη Ρεάλ Μαδρίτης να ενδιαφέρθηκε για την απόκτησή του. Με την πορτογαλική ομάδα κατέκτησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο του 2004.
Στις 23 Μαΐου 2005 πήρε μεταγραφή για τη ρωσική Ντιναμό Μόσχας, με το κόστος της μετακίνησής του να αγγίζει τα δέκα εκατομμύρια ευρώ, γεγονός που εκείνη την εποχή τον κατέστησε πρώτο στη λίστα με τις ακριβότερες μεταγραφές Ελλήνων ποδοσφαιριστών όλων των εποχών. Στις 31 Μαΐου 2006 ακολούθησε νέα μεταγραφή, αυτή τη φορά με προορισμό την Ατλέτικο Μαδρίτης, έναντι έξι εκατομμυρίων ευρώ. Στον ισπανικό σύλλογο παρέμεινε συνολικά τρία χρόνια.
Το 2009 τέλος, αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα για μια δεύτερη θητεία στον Παναθηναϊκό, υπογράφοντας συμβόλαιο τεσσάρων χρόνων. Ωστόσο τις τελευταίες χρονιές του συμβολαίου του ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς, αγωνιζόταν σπάνια και συνολικά μέτρησε στα 4 χρόνια μόλις 41 συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλήματος.
