Ο κυνισμός του 2013 και η πρόκληση του 2014

Δεν έχει και πολύ άδικο o κόουτς. Από την αρχή της σεζόν υπήρξαν πολλοί που θέλησαν να τον βάλουν στα παπούτσια και το κοστούμι του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, πράγμα εξ ορισμού αδύνατο αλλά και πέρα και για πέρα άτοπο. Τα αποτελέσματα δεν αποτέλεσαν σύμμαχο, ειδικά στην Ευρωλίγκα και οι αλλαγές στο ρόστερ (συνεχείς) έδωσαν την αίσθηση ότι ο Αρτζι πειραματίζεται χωρίς στόχευση.

Ολα αυτά ισχύουν. Ο ίδιος ο Πεδουλάκης ήξερε καλά ότι από τη στιγμή που ανέλαβε την πρόκληση να οδηγήσει τον Παναθηναϊκό στη μετά Ζοτς εποχή έπαιρνε ένα μεγάλο ρίσκο που είτε θα τον έφερνε στον αφρό είτε θα τον καταδίκαζε στο να κινείται από εδώ και στο εξής πάντα σε πάγκους μικρομεσαίων ομάδων. Είναι επίσης αληθές ότι άργησε να ξεκαθαρίσει τα θέλω του για τον Παναθηναϊκό και το ρόστερ που ήθελε να έχει στη διάθεσή του. Βιάστηκε με τον Πάνκο, χρεώθηκε την πλήρως αποτυχημένη επιλογή του Αρμστρονγκ αλλά και το γεγονός ότι δεν προσάρμοσε το παιχνίδι της ομάδας στα μέτρα του Καπόνο, του καλύτερου σουτέρ που πέρασε ποτέ τον Ατλαντικό για να παίξει στην Ευρώπη.

Ευτυχώς (για τον ίδιο) ο Πεδουλάκης είναι ένας άνθρωπος επίμονος και ένας προπονητής που έχει σταθερές βάσεις ως προς τη φιλοσοφία του. Στο όριο του κυνισμού έχτισε προς το τέλος της σεζόν (και αφού έκανε ακόμη δύο προσθήκες) ένα σύνολο που όπως είχε τονίσει ο μεγάλος… κυνικός του ευρωπαϊκού μπάσκετ Μπόζινταρ Μάλκοβιτς θα επιχειρούσε να “βγάζει δύσκολα την μπάλα από το δικό του καλάθι”. Και εκ του αποτελέσματος δικαιώθηκε πανηγυρικά!

Πανηγυρικά διότι σε μία σεζόν που ο Παναθηναϊκός άλλαξε το καλοκαίρι όλη την ομάδα του και μέσα στη χρονιά τη…μισή (με το φύγε εσύ, έλα εσύ) επέστρεψε με τρόπο εμφατικό στο θρόνο του πρωταθλητή. Από καταβολής Α1 ουδέποτε ομάδα με μειονέκτημα έδρας “σκούπισε” τον αντίπαλό της. Μοναδικό κατόρθωμα. Πήρε επίσης και το Κύπελλο για να μην επιτρέψει καμία αμφισβήτηση της εν Ελλάδι κυριαρχίας του.

Για να τα λέμε όλα όμως, από καθαρά μπασκετική άποψη, ο Παναθηναϊκός ούτε έθελξε ούτε προόδευσε. Αντιλαμβανόμαστε ότι στη στενή λογική του οπαδού ο οποίος έχει μάθει να ηδονίζεται όταν η ομάδα του πετυχαίνει απλώς ένα πόντο περισσότερο από τον αντίπαλο η παραπάνω διαπίστωση φαντάζει κενό γράμμα. Η ουσία όμως δεν αλλάζει. Ο Παναθηναϊκός του Αργύρη Πεδουλάκη είχε ως προτεραιότητα το “κόντυμα” του αντιπάλου μέσα στο παιχνίδι και όχι την ανάπτυξη των δικών του αρετών. Το πλάνο αυτό δούλεψε εξαιρετικά αφού εκτός του Αρτζι στο προπονητικό επιτελείο των νταμπλούχων υπάρχουν δύο άνθρωποι εξαιρετικά ικανοί στη δουλειά τους, ο Σωτήρης Μανωλόπουλος και ο Γιώργος Βόβορας που κατάφεραν να περάσουν από ακτίνες Χ κάθε κίνηση του Ολυμπιακού πάνω στο παρκέ. Δεν άρεσε όμως από καθαρά μπασκετική πλευρά.

Η μεγάλη πρόκληση, άρα, αφορά τον Παναθηναϊκό της σεζόν 2013-14. Θα καταφέρει ο Πεδουλάκης να διατηρήσει τα πρωτεία κάνοντας παράλληλα το βήμα παραπάνω στην Ευρωλίγκα και ξεναγώντας την ομάδα του σε περιοχές πιο ποιοτικού μπάσκετ; Η θα βαδίσει στην πεπατημένη χτίζοντας ένα ρόστερ που θα κοιτάζει ευλαβικά το ρολόι των 24 δευτερολέπτων χωρίς να αφήνει το πόδι από το φρένο; Κόουτς, έχεις το καρπούζι και το μαχαίρι. Κάνε δουλειά σου λοιπόν!