Τα κουσούρια της ομάδας και η καθολική απαίτηση για περισσότερο “Ταχτσίδη”
Ο Ταχτσίδης είναι το μέλλον μιας ΑΕΚ που δεν έχει παρόν. Συγχωρέστε με, αλλά τζάμπα χύθηκε τόσο μελάνι για την αναγεννημένη και βελτιωμένη ΑΕΚ του Μπάγεβιτς. Όλοι παρασυρθήκαμε, το ίδιο κι εγώ, που έβλεπα μια ομάδα από τα παλιά να ζωγραφίζει στο ματς με τον Πανιώνιο ή ακόμη και την πίεση, τις χαμένες ευκαιρίες με τον Ολυμπιακό και πίστεψα ότι το πράγμα έχει αλλάξει θεαματικά.
Αυτό που με εξοργίζει περισσότερο είναι η ανυπαρξία στη συνεργασία των προωθημένων. Δεν υπάρχει, δεν παίζει πουθενά αυτό το πράγμα, Μπλάνκο με Τζιμπούρ. Σαν να είναι ο ένας στην ανατολή και ο άλλος στη δύση. Σε όλες τις ομάδες ένα από τα μυστικά της επιτυχίας είναι οι δυο μπροστινοί. Τι τύπου επιθετικοί είναι, πόσο κολλάει ο ένας δίπλα στον άλλον και το κυριότερο πόσο συμπληρώνει ο ένας το παιχνίδι του άλλου. Θα μου πείτε, εδώ ο Τζιμπούρ έδωσε έτοιμο γκολ στο πιάτο, στον Μπλάνκο αλλά ο «Ζορό» δεν μπόρεσε να σπρώξει την μπάλα στα δίχτυα από μισό μέτρο. Συμβαίνουν κι αυτά. Να δίνει ο ένας στον άλλον έτοιμο γκολ. Και ο άλλος να το χάνει.
Με τον Λυμπερόπουλο (που τόσο πολύ λείπει από την εφετινή ομάδα) είναι σαφές ότι ο Μπλάνκο κόλλαγε περισσότερο. Έχουμε από πέρσι παραστάσεις και θυμόμαστε, τι δουλειά έκανε ο «Λύμπε», πως άνοιγε τους χώρους, πως έπαιζε τέλεια «με πλάτη» και πως τρύπωνε στις φάσεις ο Μπλάνκο.
Ο Αργεντινός έχει φανατικό κοινό στην ΑΕΚ και δικαίως με βάση τον αριθμό των τερμάτων που έχει σημειώσει εδώ κι ενάμισι χρόνο. Προσωπικά δεν είμαι απ’ αυτούς που τρελαίνονται με το παιχνίδι του. Μαγκιά του και μπράβο του που έβαλε πέρσι 20 γκολ και βγήκε πρώτος σκόρερ, αλλά αυτό δε μου λέει και πολλά. Και ο Νίλσεν το πέτυχε επί Τόζα, αλλά στην ΑΕΚ έχουν παίξει πολύ καλύτεροι επιθετικοί. Από τον Μαύρο (που έχω παραστάσεις και αρχίζω το μέτρημα) μέχρι τον Νικολαίδη και τον Λυμπερόπουλο. Ο Μπλάνκο «το έχει», σε μια ομάδα που κινείται βάσει σχεδίου, κυκλοφορεί σωστά την μπάλα, παράγει φάσεις. Βρίσκεται στην κατάλληλη θέση και πυροβολεί. Μόνο αυτό έχει όμως. Υστερεί πάρα πολύ σε βασικά πράγματα (τεχνική, υποδοχή μπάλας, έξυπνη πάσα) και πολλές από τις επιθέσεις της ΑΕΚ σταματάνε πριν αρχίσουν καν. Από το «πούλημα» της μπάλας.
Τον Τζιμπούρ αν τον κρίνω με βάση τα 3,15 εκατομμύρια με πιάνει θλίψη. Τουλάχιστον με όσα έχω δει μέχρι τώρα από τον Γαλλοαλγερινό. Είναι εκρηκτικός (αν και τον περίμενα περισσότερο διεισδυτικό), μπορεί να ζαλίσει τον αντίπαλο, να προκαλέσει ρήγματα, αλλά αυτός κι αν πουλάει την μπάλα! Επειδή δεν τη δίνει σχεδόν ποτέ στο σωστό χρόνο.
Όσο για τον Σκόκο, έχω βαρεθεί να ασχολούμαι με τη θέση που παίζει ή δεν παίζει, με τη θέση που του ταιριάζει ή δεν του ταιριάζει. Ξέρεις μπάλα παλικάρι μου; Ξέρεις! Παίξε τότε, κάνε πράγματα στο γήπεδο, μην κρύβεσαι. Έχουμε να δούμε κάθετη πάσα από τις καλές μέρες του Ριβάλντο…
Έγραφα την προηγούμενη εβδομάδα ότι αφού δεν έχασε στο Αλκαζάρ η ΑΕΚ, μπορεί πλέον ως το τέλος να κάνει εννέα νίκες. Δεν το ξαναγράφω, διότι με την ίδια ευκολία μπορεί να κάνει και πέντε – έξι ακόμα ισοπαλίες. Μέσα κι έξω. Η ασθένεια τούτης της ομάδας που παρέλαβε πριν από τρεις μήνες ο Μπάγεβιτς είναι μάλλον ανίατη. Ποια γιατρειά να βρεις, από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις. Έχουμε φτάσει στο σημείο να βλέπουμε μια ΑΕΚ να πελαγοδρομεί στα χαφ επειδή της λείπει ο Καφές. Μακράν ο πιο πολύτιμος και πιο δημιουργικός μέσος της εφετινής ομάδας. Τα μπακ είναι αυτά που είναι και δεν αλλάζουν. Η δημιουργικότητα της ομάδας στα χαφ είναι αυτή που είναι με βάση τα χαρακτηριστικά των παικτών που παίζουν εκεί, αλλά και τη συνολική συνεργασία με τα μπακ (που δεν υπάρχουν) όταν ανεβαίνουν. Οι δυο μπροστινοί ταλαιπωρούν την μπάλα και μαζί με αυτήν (σε πολλά ματς) κι εμάς μαζί.
Τι μένει λοιπόν; Να μας δώσει ο Μπάγεβιτς περισσότερη δόση από Ταχτσίδη. Περισσότερο Παυλή, Γκέντζογλου, Μπερνς. Αν αξίζουν, πόσο αξίζουν θα το κρίνουμε. Να τους δούμε όμως πρώτα. Στην κορυφή του πρωταθλήματος Νέων δεν είναι ο Ολυμπιακός. Η ΑΕΚ είναι. Μ’ αυτά τα παιδιά και πολλά ακόμα ταλέντα που μάζεψε ο Σαβέβσκι.
Και στο κάτω κάτω τι έχει να χάσει ο Μπάγεβιτς; Να πω ότι διεκδικεί πρωτάθλημα και δε θέλει να ρισκάρει, πάει στα κομμάτια, να το καταλάβω. Εδώ παίζει μέχρι να τελειώσει το εφετινό μαρτύριο, απλώς για να μπει στα πλέι οφ. Συγχωρέστε με αλλά στα πλέι οφ, η ΑΕΚ μπορεί να μπει και με τον Ταχτσίδη και τον Παυλή. Και μιλώντας με φίλους, αν υπάρχει πλέον ένα σοβαρό κίνητρο για να βλέπουν τούτη την ΑΕΚ είναι η αξιοποίηση των μικρών. Κάτι σαν καθολική απαίτηση μου μοιάζει, να βλέπουν περισσότερο «Ταχτσίδη» (με τα εισαγωγικά τους πιάνω όλους μαζί) στην ενδεκάδα.
Είναι ένα στοίχημα αυτό από δω και πέρα. Για τον Μπάγεβιτς. Μένουν αρκετά παιχνίδια για να δώσει ευκαιρίες, για να διαπιστώσει πρωτίστως ο ίδιος και κατόπιν όλοι εμείς, σε ποιους και πόσο μπορεί να βασίζεται η ΑΕΚ από τη νέα περίοδο. Έτσι και ήμασταν σε κανένα άλλο πρωτάθλημα, για παράδειγμα στο ολλανδικό, με τους στόχους που έχει η ομάδα θα είχαν προωθηθεί οι προαναφερόμενοι και άλλοι τόσοι. Όχι κατ’ ανάγκην να παίζουν όλοι μαζί. Ένας και δυο όμως σε κάθε παιχνίδι επιβάλλεται να παίζουν. Έστω ως αλλαγή με ημίωρα και εικοσάλεπτα. Και όχι σαν το τρίλεπτο του Παυλή το Σάββατο…
ΥΓ: Γέμισε με σκάουτερ ο πολυμετοχικός Παναθηναϊκός. Ρότσα, Βαζέχα, Χένρικσεν, όλοι με ξεχωριστή ιστορία. Σαν αυτήν που έχουν γράψει στην ΑΕΚ ο Μάρκος, ο Τσάνας, ο Παπαπαναγής, ο Τασιόπουλος…
ΥΓ 2: Δηλαδή αν φύγει ο Ψυχομάνης, θα αλλάξει τίποτα και δεν το ξέρουμε; Ας δοκιμάσουν κάτι άλλο, μήπως και δούμε άσπρη μέρα. Να κοπούν εντελώς Βαρούχας, Βασιλάκης και λοιποί καθηγητάδες. Σε κάθε αμφισβητούμενη φάση να δείχνουν ένα ριπλέι. Ο δημοσιογράφος να λέει την άποψη του (αν είναι έτσι ή αλλιώς η φάση) και τέλος. Ο,τι κάνουν και στην Ευρώπη…
ΥΓ 3: Είναι τόσο μακρινή ιστορία, η υπόθεση «γήπεδο ΑΕΚ» που ό,τι κι αν γράψεις θα σε ξεπεράσουν τα γεγονότα. Των επόμενων χρόνων. Επί τη ευκαιρία, επειδή προσφάτως ο Κούλης μοίραζε συγνώμες, ας ζητήσει άλλη μια (εκ μέρους των μετόχων) που τόσα χρόνια ουσιαστικά κορόιδευαν τον κόσμο με το πρότζεκτ της χωματερής στα Άνω Λιόσια. Ο Γρανίτσας γκρέμισε τη Ν.Φιλαδέλφεια, ο Νικολαϊδης και οι (συμ)μέτοχοι γκρέμισαν τα όνειρα των φίλων της ΑΕΚ να επιστρέψουν στη Ν.Φιλαδέλφεια. Τον Μάιο του 2005. Αν ξαναπαρουσιαστεί ευκαιρία, πότε και με ποιο τρόπο, δεν το γνωρίζω. Είπαμε, αυτή η ιστορία είναι πλέον πολύ μακρινή. Ας μην παραμυθιαζόμαστε…
