H αλλοπρόσαλλη ΑΕΚ

Όταν ολόκληρη τη δεκαετία του ’90, το καλύτερο της ΑΕΚ εκτός συνόρων είναι ένα 4-2 στο Ντίναμπουργκ (1997) ή ένα 2-0 στη Λιουμπλιάνα. Άντε κι ένα 2-1 στη Χέμλον για να μην αφήσουμε απ’ έξω και το …περιβόητο Χούμενε.

Όταν σε όλη την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, το καλύτερο της ΑΕΚ έξω (από πλευράς νικών, γιατί αλλιώς σε απόσταση είναι το ιστορικό 2-2 στο Μπερναμπέου) είναι το 4-1 επί μιας Μακάμπι στη Λευκωσία. Το 3-2, πάλι στη Λευκωσία επί του ΑΠΟΕΛ. Να βάλουμε και το 4-4 στο Λεβερκούζεν στην οργιώδη βραδιά του Νάβας.

Τότε το 3-1 στο Σπλιτ επί μιας τοπ κροατικής ομάδας (όχι μεγαθήριο, όχι κάτι τρομερό, αλλά σίγουρα όχι και Γκρεβενμάχερ) είναι από μόνο του επίτευγμα σημαντικό.

Δεν μας έχει συνηθίσει η ΑΕΚ να περνά τα σύνορα και να βάζει 3 γκολ. Τα διαβάσατε πιο πάνω τα στατιστικά. Κι επειδή το έψαξα λίγο παραπάνω, από τη σεζόν 2000-01 και μετά, δηλαδή από το φθινόπωρο του 2000 στη Βουδαπέστη μέχρι στο Σπλιτ, τα ματς σε ευρωπαϊκές έδρες είναι 42. Σε 29 απ’ αυτά η ΑΕΚ πέτυχε ένα ή κανένα γκολ. Σε 9 έβαλε δυο γκολ. Και υπάρχουν από δυο ματς, με 3 και 4 γκολ έξω. Αριθμοί που καταδεικνύουν ότι ο Χιμένεθ με το “καλημέρα” πέτυχε κάτι πολύ σημαντικό. Κι έχει μπροστά πολύ δρόμο για να πετύχει κι άλλα, ακόμα πιο όμορφα πράγματα. Πρωτίστως στην Ελλάδα και δευτερευόντως στην Ευρώπη.

Η ΑΕΚ που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια θα μπορούσε να την πει κάποιος και αλλοπρόσαλλη. Στοίχημα δεν ακουμπάω, το έχω κόψει προ πολλού, αλλά κι όποιος παίζει ΑΕΚ ποτέ δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Είτε υπέρ (για να κερδίσει) είτε κατά (για να χάσει). Μια ομάδα που πάει στην Καβάλα και παραδίνεται χωρίς αντίσταση, κινδυνεύει με διασυρμό από τους Ογκμπέτσε και σία και στο καπάκι μαζεύει τα κομμάτια της, παίζει σαν ομάδα με τον Ολυμπιακό, δεν επιτρέπει στον Ολυμπιακό να αναπτυχθεί και να κάνει πάνω από δυο φάσεις, “τρέχει” τον Ολυμπιακό και τον κερδίζει στο τέλος, είναι πάνω απ’ όλα ομάδα με καρδιά και θέληση.

Το αποδεικνύει και αμέσως μετά με την “τριάρα” στο Σπλιτ, νίκη που παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις, διότι ένα τερέν-βούρκος με λασπομαχίες απίστευτες, σαφέστατα και δεν ευνοεί την ομάδα που θέλει να παίξει με ταχύτητα στην κόντρα. Η ΑΕΚ το πέτυχε, διότι από το ημίωρο και μετά δεν είχε (σχεδόν) ούτε ένα παίκτη που να υστέρησε.

Ο Ντιόπ σε 4-3-3 “γεμίζει” το γήπεδο. Πληθωρική παρουσία. Να κόψει. Να κρατήσει μπάλα. Να παίξει με το σώμα του στις μονομαχίες του. Να δώσει γρήγορα και σίγουρα την πρώτη πάσα.

Ο Μανωλάς και ο Δέλλας, το έχουμε ξαναπεί, δεν αλλάζουν. Αντοχές και δυνάμεις να’ χουν, να παίζουν σε κάθε ματς. Μέχρι να έρθει ένα στόπερ κλάσης. Ένας πιο αξιόπιστος από τον Νασούτι. Ο Μάκος έχει εκτοξευθεί και δεν κρατιέται. Όσο περισσότερα καλά ματς κάνει η ΑΕΚ, τόσο πιο πολύ θα βελτιώνεται, θα είναι σούπερ απαραίτητος για το παιχνίδι της ομάδας. Για τον Γιάχιτς, το επαναλαμβάνω. Έτσι όπως έπαιζε ο Πατσατζόγλου, ο Βόσνιος μας φαίνεται κάτι ανάμεσα σε Ντάνι Άλβες και Μαικόν.

Ο Γκέντσογλου δεν θα κριθεί επειδή δεν μπορεί να στείλει την μπάλα στα δίχτυα, διότι δεν είναι αυτός ο ρόλος του. Ας κάνει όλα τα άλλα σωστά και γκολ ας μη βάζει.

Ο Σκόκο από δω και πέρα. απελευθερωμένος από άλλου τύπου έννοιες, έχει πολλές ομορφιές να κάνει.

Και ο Μπερνς; Ομολογώ ότι ο Αυστραλός μας έβγαλε τα μάτια στο Σπλιτ. Αυτή η έκρηξη και σπιρτάδα που έχει συνοδεύτηκε και από διεισδυτικότητα. Πρώτη ντρίμπλα, δεύτερη ντρίμπλα, κάτι θα κερδίσεις, κάτι θα δώσεις άμα είσαι στην αντίπαλη περιοχή. Να μην βιαζόμαστε όμως. Το ματς στην Κροατία ήταν μέχρι στιγμής το πρώτο και μοναδικό υψηλού επιπέδου από τον Αυστραλό. Χρειάζεται κι άλλο δείγμα. Να δούμε βελτίωση και όταν παίζει απέναντι σε κλειστές άμυνες και δεν έχει χώρο να αναπτύξει ταχύτητα. Να δούμε Μπερνς με καλύτερες τελικές επιλογές-πάσες και ασφαλώς καλύτερα τελειώματα.

Ο Χιμένεθ πέρα από καλός προπονητής, έχει κι ένα άλλο χάρισμα. Το επικοινωνιακό. Αν το επιτρέψει ο καιρός σε δυο εβδομάδες, μόνο και μόνο η ατάκα του Ισπανού περί “Μπομπονέρα”, η παραίνεση του να “γεμίσει” το γήπεδο, θα φέρει περισσότερο κόσμο στο ΟΑΚΑ. Και το έχει ανάγκη αυτό η ΑΕΚ. Με σαράντα χιλιάδες το ΟΑΚΑ μοιάζει γεμάτο. Η Ζενίτ είναι ομαδάρα, θεωρίες του στιλ ότι θα έρθει αδιάφορη και για τουρισμό στην Αθήνα είναι για μικρά παιδιά, οπότε χρειάζεται ένα “γεμάτο” γήπεδο για να δώσει ώθηση στους παίκτες.

Ο Δεκέμβριος που (σύμφωνα με Χιμένεθ) όλοι και όλα θα κριθούν μπήκε με τον πιο ηχηρό τρόπο. Εμφατικό. Το πιο ιδανικό σενάριο είναι το σερί νικών στο πρωτάθλημα, αρχής γενομένης από το Περιστέρι. Η πρόκριση στους “32” της Ευρώπης. Η πρόκριση στο Κύπελλο Ελλάδος, στο νέο γήπεδο της Λάρισας. Αν τα πετύχει όλα αυτά, ο Χιμένεθ θα έχει κάθε λόγο να περηφανεύεται ότι μέσα σε χρόνο ρεκόρ έβαλε τη σφραγίδα του και η ομάδα μπήκε στο σωστό δρόμο. Αλλά και να μην τα καταφέρει άμεσα, θα έχει την πίστωση χρόνου να το πετύχει.

Θέλω να πιστεύω όχι με επιλογές τύπου (link:299738)Ροτέν(/link) που βρίσκονται σε φθίνουσα πορεία, τους παζαρεύουν για τον Ηρακλή και τελικώς προσγειώνονται στα Σπάτα…