Τίτλος Ολυμπιακών διαστάσεων

Όχι δεν ήταν το 1997 η πιο επιτυχημένη σεζόν στην ιστορία του Ολυμπιακού. Τούτη ήταν, η εφετινή! Οι “ερυθρόλευκοι” διέψευσαν εκείνους που “πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις” τους είχαν ήδη σταυρώσει και πέτυχαν να πείσουν τους… άπιστους Θωμάδες για την ανάστασή τους, κατακτώντας τους δύο βασικούς τίτλους της σεζόν και χάνοντας τον τρίτο στο τελευταίο σουτ.

Τότε στη Ρώμη ή αργότερα στο ΣΕΦ στους τελικούς απέναντι στην ΑΕΚ ήταν η κορύφωση μιας προσπάθειας που άρχισε στις αρχές της 10ετίας και καρποφόρησε δικαίως μετά από πέντε σεζόν. Τώρα πρόκειται για κάτι εντελώς διαφορετικό, έξω απ’ όσα όσα προστάζει η… μπασκετική, δημοσιογραφική αν θέλετε, λογική. Την καταστρατηγεί, αφού χτίστηκε σχεδόν από το μηδέν και πάνω σ’ ένα μοντέλο που εμπεριείχε τρομερό ρίσκο.

Γι’ αυτό και είναι ένα επίτευγμα που αναμένεται να δημιουργήσει νέες συνθήκες σ’ ένα ελληνικό μπάσκετ, το οποίο είχε αρχίσει να χάνει κάθε ενδιαφέρον, να “σαπίζει” γιατί όχι – όπως αντίστοιχα συμβαίνει στο ποδόσφαιρο με τα διαδοχικά πρωταθλήματα του Ολυμπιακού.

Το μπάσκετ που μας αρέσει και μας μεγάλωσε από το ’87 και δώθε έχει ανάγκη από ανατροπές που θα το κάνουν να ξανανιώσει και να… επιστρέφει. Αυτό είναι το μεγαλειώδες που πέτυχε εφέτος ο Ολυμπιακός. Με τον Πρίντεζη… Νο2, τους 90άρηδες Παπανικολάου, Μάντζαρη, Σλούκα, τους φθηνούς αλλά ποιοτικούς Αμερικανούς, τον Σπανούλη στη δεύτερη νεότητα, έφερε κάτι νέο και εντελώς φρέσκο. Ίσως όχι ιδεατό, αρκετά χρήζουν βελτίωσης. Έγραψε όμως στον… Τσελεμεντέ μια διαφορετική συνταγή επιτυχίας, με την υπογραφή του… σεφ Ίβκοβιτς, η οποία γιατί να μην γίνει οδηγός για το εγγύς και απώτερο μέλλον. Μόλις άλλωστε άνοιξε ένας κύκλος και προφανώς δεν θα περάσει από το μυαλό των Αγγελόπουλων να ξεστρατίσουν για δεύτερη φορά.

Όλο αυτό μόνο καλό μπορεί να κάνει και στον Παναθηναϊκό. Δεν είναι αποτυχία να χάνεις ένα πρωτάθλημα στα δέκα χρόνια, στον πέμπτο αγώνα στην έδρα του μεγάλου αντιπάλου κι αφού έχεις επιστρέφεις από το -16. Υγεία βγάζει. Με ή χωρίς τον Ομπράντοβιτς (Δευτέρα κοντή γιορτή), η ζωή θα συνεχιστεί για τους “πράσινους”, οι οποίοι πλέον ξέρουν ότι υπάρχει και άλλος δρόμος μέχρι την κορυφή. Θέλει κόπο, όχι τόσο τρόπο, αλλά η ανταμοιβή δεν διαφέρει, ίσως είναι μάλιστα και καλύτερη.