Το Ευρωμπάσκετ, ο Κουφός κι ο Κιριλένκο

Εθνική (μπασκετική) υπόθεση ήταν η χρονιά που φεύγει. Με τα ωραία και τα άσχημα. Η παρουσία της Εθνικής στο Ευρωμπάσκετ δεν κρίνεται ως απόλυτα πετυχημένη, αλλά η 4η θέση δεν παύει να την κατατάσσει μεταξύ των κορυφαίων της Γηραιάς Ηπείρου. Μόνο που φέτος μας συντρόφευσε ακόμη μια Εθνική. Αυτή των Εφήβων που αναρριχήθηκε ως το δεύτερο σκαλί του βάθρου στο Πανευρωπαϊκό. Στις πέντε στιγμές που ακολουθούν θυμόμαστε κάποια εξ αυτών που σημάδεψαν το 2007.

(link:167692)Το φαινόμενο(/link)

Απίστευτο, μοναδικό, εξωπραγματικό, απροσδόκητο. Όποια λέξη κι αν χρησιμοποιηθεί δεν μπορεί να περιγράψει με ακρίβεια το τι συνέβη στις 14 Σεπτεμβρίου στη Μαδρίτη, στον προημιτελικό του Ευρωμπάσκετ. Το εύστοχο τρίποντο του Γιάκα Λάκοβιτς, από εκείνα που κόβουν τα πόδια του αντιπάλου, έστειλε τη Σλοβενία στο +12 (61-49) και την Εθνική δύο λεπτά από τον αποκλεισμό. Στο τέλος, ωστόσο, έκλαιγαν οι Σλοβένοι. Όπως οι Γάλλοι και οι Αυστραλοί στο πρόσφατο παρελθόν. Γιατί αυτή η ομάδα ποτέ δεν πεθαίνει (όπως έγραφε από την Ισπανία ο Τάσος Μαγουλάς). Ο από μηχανής… Τεό άρχισε τα μπασίματα, ο Ζήσης έβαλε τα κρίσιμα και το 14-1 έφτασε προκειμένου η επίσημη αγαπημένη να εξασφαλίσει την παρουσία της στα ημιτελικά (63-62). Αν έπαιζε λίγο καλύτερα θα ήμασταν όλοι ικανοποιημένοι, παρά την 4η θέση.

(link:163486)Το πιο λαμπρό αστέρι(/link)

Να που το ελληνικό μπάσκετ κοντεύει να αποκτήσει έναν ολόδικό του σταρ. Εξαιρετικοί οι Παπαλουκάς, Διαμαντίδης, Σπανούλης, Ζήσης, πολύ ταλέντο οι Βασιλόπουλος, Περπέρογλου, Σχορτσανίτης και Μαυροκεφαλίδης. Αλλά ο Κώστας Κουφός είναι το κάτι άλλο. Φαινόμενο. Δεν είναι προϊόν της ντόπιας παραγωγής αλλά αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία. Γιατί το παλικάρι που προσέφερε τα μέγιστα στην Εθνική Εφήβων, οδηγώντας την με τα κατορθώματά του ως το αργυρό μετάλλιο του Ευρωπαϊκού, νιώθει πιο Έλληνας από άλλους και είναι διατεθειμένος να δώσει. Οι εμφανίσεις του, η μια καλύτερη από την άλλη. Πιο μεστή, αυτή στον ημιτελικό με τη Λιθουανία στις 11 Αυγούστου. 37 πόντοι και 20 ριμπάουντ Είναι ακόμη νωρίς για συγκρίσεις. Αλλά μήπως βρήκαμε το νέο Γκάλη; Οι ομοιότητες πολλές. Μόνο που τον 18χρονο πάουερ φόργουορντ του Οχάιο δεν θα τον απολαύσουμε ποτέ στα παρκέ της χώρας. Δεν χρειάζεται κιόλας.

(link:167270)Οι… δίδυμοι(/link)

Μοναδική στιγμή: οι Νίκος Γκάλης και Παναγιώτης Γιαννάκης μιλούν παράλληλα στην τηλεοπτική κάμερα της δημόσιας τηλεόρασης. Μια εικόνα που μας πήγε πολλά χρόνια πίσω. Τότε που οι δυο τους, είτε στον Άρη είτε στην Εθνική, καθήλωναν το κοινό με τις ενέργειες-συνεργασίεςτους στα παρκέ. Ο “Νικ”, όταν αποφάσισε να βάλει τέλος στην καριέρα του, παρακολουθούσε τα πάντα από απόσταση. Να όμως που βρέθηκε η ευκαιρία (είσοδός του στο Hall of Fame)τα αηδόνια να ξανασμίξουν. Έστω και για λίγα λεπτά. Ο σύντομος διάλογός είχε περισσότερο ενδιαφέρον από το “περίπατο” με την Πορτογαλία. Το ημερολόγιο έδειχνε 11 Σεπτεμβρίου.

(link:161502)Μαύρη τρύπα(/link)

Πάμε ένα χρόνο πίσω. Στο Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας. Αποθέωση για το “θωρηκτό” της Εθνικής που έπαιρνε παραμάζωμα τους Αμερικανούς. Τον σέντερ του 2010, τον Σοφοκλή Σχορτσανίτη. Όλοι τότε μιλούσαν για εθνικό κεφάλαιο. Ένα κεφάλαιο, πάντως, που δύσκολα θα εξαργυρωθεί. Το ποιος ευθύνεται ας το βρουν άλλοι. Η απώλειά του, ωστόσο, από την Εθνική ήταν φανερή. Ο Παπαδόπουλος δεν έκανε καλό τουρνουά και η παρουσία του “Big Sofo” ήταν απαραίτητη. Μόνο που ο ίδιος προτίμησε να μην παραβρεθεί ούτε καν στην προετοιμασία. Στις 23 Ιουλίου (link:161624)ζήτησε εξαίρεση(/link) από τον Παναγιώτη Γιαννάκη γιατί ήθελε να δουλέψει εντατικά και να είναι έτοιμος για τη νέα χρονιά. Ακόμη δεν έχει παίξει…

(link:168013)Από τη Ρωσία με αγάπη(/link)

Πάντα είχε καλούς παίκτες. Πάντα στόχευε ψηλά. Πάντα έφτανε στην πηγή αλλά από νερό ούτε σταγόνα. Αυτή ήταν η Ρωσία ως τις 17 Σεπτεμβρίου. Με τις εμμονές και τις αποτυχίες της. Γιατί όταν έβαλαν μυαλό έχρισαν αφεντικό του πάγκου έναν Αμερικανό. Ο Μπλατ ήξερε τι χρειαζόταν αυτή η ομάδα και της το μετέδωσε. Την έκανε ψυχολογικά ανίκητη. Μειονεκτήματα σαφώς και είχε αλλά πάνω απ’ όλα διέθετε αυτοπεποίθηση που την οδήγησε στην κορυφή της Ευρώπης. Το καλάθι του επίσης Αμερικανού Χόλντεν τρία δεύτερα πριν από το τέλος, με το οποίο η αρκούδα βρυχήθηκε, ήταν το επιστέγασμα μιας πορείας μοναδικής που έκανε τον MVP Αντρέι Κιριλένκο να θέλει να φύγει από το ΝΒΑ. Τόσο πολύ ήθελε να επιστρέψει στην πατρίδα και να γευτεί το νέκταρ.