Ομάδα με ποιότητα και προσωπικότητα

Μετά το “στραπάτσο” στο ΟΑΚΑ αντέδρασε, όπως πρέπει να αντιδρά μια μεγάλη ομάδα, με υψηλούς στόχους. “Απάντησε” με νίκη στο επόμενο παιχνίδι.

Κάποτε απ’ αυτά τα εκτός έδρας ματς, τύπου Λειβαδειάς, ακόμα και παλιότερες εποχές που ο ΠΑΟΚ είχε πολύ καλές ομάδες, σπάνια έφευγε νικητής και μάλιστα τόσο άνετα. Η ομάδα αυτή προσεγγίζει, σε κάποιες περιπτώσεις ξεπερνάει κιόλας, τα υψηλά στάνταρ της ομάδας των δύο κυπέλλων (2001 και 2003) που είχαν “φτιάξει” ο Ντούσαν Μπάγεβιτς και ο Άγγελος Αναστασιάδης.

Το δεύτερο γκολ του Σορλέν ήταν η αποθέωση του ομαδικού ποδοσφαίρου. “Χάθηκε” η μπάλα, αλλάζοντας τέσσερα πόδια, πριν καταλήξει στα δίχτυα. Ο Βερόν στον Ίβιτς, αυτός στον Κονσεϊσάο και η τελική πάσα στον Γάλλο που πλάσαρε άψογα.

Το πρώτο γκολ του Κονσεϊσάο ήταν η απόδειξη ότι η ομάδα έχει παίκτες με κλάση και εμπειρία που διαθέτουν την δημιουργική φαντασία να βάλουν το δύσκολο γκολ από πολύ πλάγια, “ξεκλειδώνοντας” την αντίπαλη άμυνα.

Στη Λειβαδειά αποδείχτηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι ο φετινός ΠΑΟΚ είναι ομάδα με ταυτότητα (έργο του Σάντος), που στηρίζεται σε παίκτες με ποιότητα και προσωπικότητα. Μια ομάδα “δημιούργημα” του Θόδωρου Ζαγοράκη και του Ζήση Βρύζα που είναι γνώστες του ποδοσφαίρου και ό,τι κάνουν, το κάνουν με μεράκι. Με την οικονομική συνδρομή του κόσμου, ο οποίος με τις πωλήσεις – ρεκόρ των εισιτηρίων διαρκείας τα δύο τελευταία χρόνια, “γέμισε” τα ταμεία με πολλά εκατομμύρια ευρώ και προσεκτικές επιλογές, έφεραν στην Τούμπα έναν… θίασο αστέρων.

Παίκτες, που δεν ήταν κορεσμένοι, είχαν κίνητρο για ποδόσφαιρο, γιατί ήρθαν σε καλή ποδοσφαιρική ηλικία (κοντά στα 30 οι περισσότεροι, εκτός του Κονσεϊσάο) και κυρίως είχαν ομαδική νοοτροπία και έτσι παρά την μεγάλη διεθνή τους εμπειρία υπέταξαν το “εγώ” τους στο σύνολο. Το βιογραφικό αυτών των παικτών, μαζί με την ομαδική δουλειά και την ικανότητα του Σάντος να “φτιάχνει” ομάδες, ήταν η εγγύηση για την επιτυχία του εγχειρήματος που αποτόλμησαν υπό αντίξοες συνθήκες (υπέρογκα χρέη της ΠΑΕ) ο Ζαγοράκης και ο Βρύζας.

Και μόνο τα ονόματα των ομάδων από τις οποίες πέρασαν οι παίκτες που αποτελούν τον “κορμό” του φετινού ΠΑΟΚ τα λένε όλα… Ο Κοντρέρας φόρεσε τις φανέλες ομάδων, όπως η Μονακό, η Οσασούνα, η Σπόρτινγκ Λισαβόνας, η Θέλτα. Ο Γκαρσία έπαιξε στην Μίλαν, τη Ρεάλ Μαδρίτης και τη Θέλτα. Ο Κονσεϊσάο πρωταγωνίστησε στην Πόρτο, στη Λάτσιο, στην Ίντερ, στην Πάρμα, στη Σταντάρ Λιέγης, με την φήμη του παίκτη με την καλύτερη σέντρα στην Πορτογαλία μαζί με τον Φίγκο. Ο Μουσλίμοβιτς αγωνίστηκε για δέκα χρόνια στην Ιταλία παίζοντας, μεταξύ άλλων, στην Ουντινέζε, στην Πάρμα και στην Αταλάντα. Ο Βερόν πήγε στα 19 ως μεγάλο ταλέντο από την Σαν Λορέντζο στην Ρετζίνα και μετά από μια καμπή στην καριέρα του, ξεδιπλώνει αυτό το ταλέντο του στον ΠΑΟΚ.

Και σ’ όλους αυτούς προστέθηκαν πρόσφατα (χάρη στην μεθοδική δουλειά του Βρύζα), ενδυναμώνοντας ακόμα περισσότερο την ομάδα, ο Σορλέν με την μακρά θητεία στην Ρεν, στην Μονπελιέ και στην Μονακό, ο Λίνο που ήρθε από την Πόρτο και ο Χούτος με το αναμφισβήτητο ταλέντο που πέρασε από τη Ρόμα, την Ίντερ και τον Ολυμπιακό. Ακόμα και ο Μπακαγιόκο, που ήταν “εφεδρεία” και πριν το επεισόδιο με τον Σάντος στην προπόνηση, πέρασε από ομάδες, όπως η Μονπελιέ και η Μαρσέιγ.

Από κει και πέρα το παιχνίδι στη Λειβαδειά ο ΠΑΟΚ το πήρε με συνοπτικές διαδικασίες. Πώς το πέτυχε αυτό; Πολύ απλά “αχρηστεύοντας” τα δύο επιθετικά ατού των γηπεδούχων, αφού ο Ντιμπάλα δεν φάνηκε με τον εξαιρετικό Κοντρέρας να κατευθύνει άψογα το κέντρο της άμυνας του ΠΑΟΚ και τον επίσης εξαιρετικό Αραμπατζή δεξιά, ο οποίος εξουδετέρωσε τον Λεονάρντο και φαίνεται ότι βρίσκει ξανά τον παλιό καλό εαυτό του.

Ο Γκαρσία ήταν ο γνωστός συνδετικός κρίκος μεταξύ άμυνας και επίθεσης, ενώ μπροστά η ομάδα λειτούργησε άψογα με Κονσεϊσάο και Σορλέν – Λίνο να “τρυπούν” την αντίπαλη άμυνα από τα άκρα και τον ορεξάτο Ίβιτς στον κεντρικό άξονα που πέρασε πολλές κάθετες πάσες.

Από το πρώτο λεπτό ο ΠΑΟΚ δεν άφησε κανένα περιθώριο στον γηπεδούχο να ελπίζει σε κάτι περισσότερο από την ήττα. Εκτός από το γκολ του Κονσεϊσάο έχασε σωρεία ευκαιριών (Κοντρέρας, Μουσλίμοβιτς, Λίνο, Σορλέν) και θα μπορούσε να «καθαρίσει» από το πρώτο ημίχρονο το παιχνίδι με 2 ή 3-0.

Στο δεύτερο ημίχρονο, εάν δεν έκανε συντήρηση δυνάμεων μετά το 3-0, ή εάν ήταν πιο προσεχτικοί ο Ίβιτς και ο Μουσλίμοβιτς στην τελική προσπάθεια, θα μπορούσε να πετύχει μια από τις μεγαλύτερες σε έκταση σκορ εκτός έδρας νίκες της ιστορίας του.