Στον αστερισμό της αθωότητας

“Ο Παναθηναϊκός αντιτίθεται στο Grexit, κόντρα στον Κοντονή”, “ο ΠΑΟΚ ζητάει την αποβολή του Ολυμπιακού από το Champions League. Ο Παναθηναϊκός τι κάνει;”, “κωλοτούμπα Αλαφούζου και αποστασιοποίηση από το μπλοκ με ΠΑΟΚ, ΑΕΚ και την εξυγίανση με οιοδήποτε κόστος”.

Όλα αυτά και άλλα πολλά διαβάζουμε το τελευταίο δεκαήμερο για τις κινήσεις της “πράσινης” ΠΑΕ στο θέμα των διαπραγματεύσεων Πολιτείας και διεθνών ποδοσφαιρικών Αρχών, αλλά και τις εξελίξεις στη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης της “εγκληματικής οργάνωσης” και έχει το καθένα τη δική του σημασία στις εντυπώσεις που καταγράφονται καθημερινά.

Και εκπρόσωποι των ΜΜΕ που τοποθετούνται οικειοθελώς στο πλευρό των εμπλεκομένων, ένθεν κακείθεν, ρίχνουν νερό στον μύλο πλασματικών αντιπαλοτήτων, όχι αναπαράγοντας διαρροές και ανεπίσημες τοποθετήσεις ποδοσφαιρικών στελεχών αυτή τη φορά, αλλά προκρίνοντας δικές τους εκτιμήσεις για το πως θα εξυπηρετούνταν καλύτερα τα συλλογικά “θέλω”.

Κι όλα αυτά αντί να κάνουν το εξής απλό: να ξεχωρίσουν τον κοινό σκοπό (που είναι η απόδοση ευθυνών και η εξυγίανση του χώρου), από τις κινήσεις με τις οποίες θα διευκολυνθούν ή θα επιταχυνθούν οι εξελίξεις. Διότι εκεί δεν μπορεί να υπάρχει κοινή συνισταμένη, παρά μόνο όταν αναδειχθεί ως λύση ένας μονόδρομος.

Βασίζεται στα ευρωπαϊκά έσοδα

Για παράδειγμα, πώς μπορεί να συναινέσει ο Παναθηναϊκός στη ρήξη και μάλιστα ως μονόδρομο λύσης (χωρίς να έχει αποδειχθεί κάτι τέτοιο για την ώρα), όταν έχει βασίσει ολόκληρο το πλάνο οικονομικής του εξυγίανσης σε συγκεκριμένα έσοδα, μεταξύ των οποίων και αυτά της ευρωπαϊκής συμμετοχής; Ο Παναθηναϊκός δεν επέλεξε την προσφυγή σε κάποιον πτωχευτικό κώδικα για να τα γράψει στο… χιόνι, ούτε την προσφιλή αγορά ΑΦΜ για να περιορίσει τον χρόνο επανόδου του στη “μεγάλη κατηγορία”.

Ο Παναθηναϊκός εξυπηρετεί το σύνολο των χρεών του, με ένα εξαιρετικά σφικτό οικονομικό πρόγραμμα, ακόμη και σε βάρος της ανταγωνιστικότητάς του και δεν θα απολογηθεί γι’ αυτό σε κανέναν πλην των φίλων του, που θέλουν ποιοτικές μεταγραφές και επίσπευση της επιστροφής σε διακρίσεις.

Η ΑΕΚ ευνοείται, ο Παναθηναϊκός όχι

Δεν μπορεί και δεν δικαιούται να αισθάνεται το ίδιο άνετος με την ΑΕΚ στο ενδεχόμενο ενός ευρωπαϊκού αποκλεισμού, γιατί πολύ απλά κάτι τέτοιο τινάζει στον αέρα τον προγραμματισμό του (διότι εκτός των ευρωπαϊκών εσόδων, ο Παναθηναϊκός έχει φτιάξει κι έναν κορμό με ορίζοντα και συμβόλαια 3τίας), σε αντίθεση με τους “κιτρινόμαυρους” που διευκολύνονται κιόλας από μία τέτοια εξέλιξη.

Για φανταστείτε με τα ρόστερ της Super League αποψιλωμένα από τα διεθνή τους αστέρια που θα είναι ελεύθερα να διαλέξουν τον επόμενο επαγγελματικό σταθμό τους, πόσο πιο εύκολη θα είναι η προσαρμογή της ΑΕΚ, που δεν θα χρειάζεται παρά να δαπανήσει ελάχιστα χρήματα για ένα ανταγωνιστικό σύνολο.

Σαφής και όχι κεκαλυμμένη αντίθεση

Όπως επίσης είναι υποκριτικό να κατηγορείται ο Παναθηναϊκός για ατολμία ή αναποφασιστικότητα στην απόδοση ευθυνών, όταν δύο χρόνια είναι σχεδόν μόνος του στη μάχη κατά του κατεστημένου, όντας πολλές φορές το μοναδικό “όχι” στα σχέδια των εγχώριων ποδοσφαιρικών Αρχών, αντί της απλής απουσίας ή του διπλωματικότερου “παρών”, ενώ το κανάλι ιδιοκτησίας της οικογένειας Αλαφούζου ήταν το μοναδικό που αναδείκνυε τις αποκαλύψεις της δικαστικής έρευνας και προέβαλλε τις εξελίξεις και ο Παναθηναϊκός αναδεικνυόταν πρωταθλητής των χρηματικών προστίμων από τις πειθαρχικές επιτροπές με πολλαπλάσιο κόστος απ’ όλους όσους ακολουθούσαν στο ποινολόγιο.

Αυτό όμως που είναι πιο αστείο, είναι ότι υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν ότι με συνωμοσιολογικά σενάρια μπορούν να επιτύχουν ρήγματα στο μέτωπο όσων καταπολεμούν το παρασκήνιο. Λες και στο μέτωπο δεν υπάρχει προγραμματισμός κινήσεων, κατανομή πρωτοβουλιών και όλα όσα συνεπάγεται μία τέτοια συμφωνία. Λες και ο καθένας κάνει ό,τι του γουστάρει, όπως και όταν γουστάρει. Δεν είναι πολύ αθώο για να το πιστεύεις;