Βουρ στα walkthrough

Πρέπει να πω ότι το Metro 2033 είναι καλοφτιαγμένο παιχνίδι αλλά έχει ένα πρόβλημα. Σου φεύγουνε τα μάτια για να το παίξεις. Δεν φταίει η κάρτα των γραφικών, ούτε η οθόνη μου αλλά ότι στην προσπάθεια να το κάνουν όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστικό και να δίνει την ατμόσφαιρα των σκοτεινών τούνελ του μετρό της Μόσχας το έχουν κάνει σχεδόν unplayable.

Ιδιαίτερα στο σημείο που έχω σκαλώσει τώρα που πρέπει να περάσω καμιά 20αριά καθίκια σκοτώνοντας τα με μαχαίρι, γιατί αν τα πυροβολήσεις σε αλαλιάζουνε στις χειροβομβίδες, παίζω μισή ώρα, μετά βλαστημάω το κλείνω και χρειάζομαι δύο ώρες για να συνέλθω. Και μιλάμε για το easy mode. Οπότε τι είχες Τόνι, τι είχα πάντα, βουρ στα walkthrough, τα οποία ναι μεν σου δίνουν την λύση αλλά και σε κάνουν να νοιώθεις μηδαμινός μπροστά στο αστέρι που τα έγραψε.

Το Σαββατοκύριακο πρέπει να ήταν το διήμερο των οικολογικών καταστροφών. Κλείνω το Metro 2033 και ετοιμάζομαι να δω ταινία. Επειδή με έχει φάει η μπίχλα στα τούνελ έχω γράψει σε DVD το «Αφήστε τις γυναίκες να περιμένουν» του Τσώλη, που το θεωρώ την ταινία που απεικονίζει την ελληνική κοινωνία των 90’ς και είναι εγγυημένη να μου στρώσει την διάθεση. Έρχεται λοιπόν η φίλη μου σπίτι και έχει φέρει τα DVD της.

Το ένα είναι το «Οι κανόνες του παιχνιδιού» του Ζαν Ρενουάρ. Το είχε η Ελευθεροτυπία την προηγούμενη Κυριακή, στο κουτί του DVD λέει ότι το Sight & Sound, το Cahiers de Cinema και κάτι άλλο το ψηφίσανε σαν καλύτερη ταινία του Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, στα μπουρμπούρια που έχει παρά δίπλα γράφει ότι δείχνει κάτι πράγματα για την μπουρζουαζία. Και γονατίζω. Ρενουάρ, Ελευθεροτυπία και Cahiers de Cinema είναι σαν ο Βέλτσος να απαγγέλει τον τηλεφωνικό κατάλογο, οπότε στο επόμενο DVD. Το οποίο είναι το 12 Monkeys του Terry Gilliam.

Οι βετεράνοι στρατιώτες έχουν μια έκτη αίσθηση που τους προειδοποιεί για τον κίνδυνο πριν οι άλλοι πάρουν πρέφα ότι κάτι τρέχει. Μετά από μερικές χιλιάδες έργα έχω αναπτύξει μια τέτοια αίσθηση. Με τον Terry Gilliam δεν έχω πρόβλημα, αφού μπορεί να μην ψήνομαι από τους προβληματισμούς του αλλά γουστάρω το Gothic που έχει και το βλέπεις στους Αδελφούς Γκριμ και τον Μινχάουζεν.

Με τον Μπρους Γουίλις επίσης δεν έχω πρόβλημα, αφού τον έχω για απατεώνα ηθοποιό αλλά τουλάχιστον χαριτωμένο. Με τον Μπραντ Πιτ δεν έχω πρόβλημα, με τους πιθήκους επίσης και με το 12 λιγότερο από όλα αφού έχω διαβάσει τόσες φορές δηλώσεις προέδρων «αγωνιζόμαστε εναντίον 12» σε αναφορά στους αντιπάλους και τον διαιτητή που ο αριθμός μου έχει γίνει οικείος.

Επίσης είχα διαβάσει και ακούσει τα καλύτερα για τους Monkeys. Κάτι όμως με προειδοποιούσε. Ότι και να ήταν είχε απόλυτα δίκιο. Άντε πάλι η ανθρωπότητα να είχε καταστραφεί, άντε να στέλνουνε τον Μπρους αποστολές και να τον βάζουνε στα τρελάδικα και να τρέχουνε τα σάλια του. Και άντε να φεύγουμε από την μπίχλα του Metro 2003 στο κομπιούτερ και να πέφτουμε στο κάνε μας χάλια του 12 Monkeys στην τηλεόραση.

Οπότε τα κλείνω όλα κάνω καμιά βόλτα με το μηχανάκι και το απόγευμα για ένα ματς ζούμε. Καλλιθέα –Βύζας για την πρώτη θέση στον Νότιο Ομιλο της Γ’ Εθνικής. Όπου όσο δεν κρατιέμαι να δω τι θα γίνει στο ματς άλλο τόσο δεν κρατιέμαι να ακούσω τις δηλώσεις του Αλέξη Κούγια για το πώς παίχτηκε το ματς αφού από το αποτέλεσμα του εξαρτάται και αν θα μπει στα μπαράζ της ανόδου η θρυλική Πανάχα.