Κολοκύθια με τη ρίγανη!

Ο Θοδωρής Ζαγοράκης μπορεί να μένει ήσυχος. Ο μάστορης που φτιάχνει τα δίχτυα για τις εστίες στο γήπεδο της Τούμπας είναι σωστός στη δουλειά του. Δεν πουλάει, για δίχτυα, μεταξωτές κορδέλες. Απόδειξη ότι άντεξαν, δεν σκίστηκαν, στη δύναμη της οβίδας του Βιεϊρίνια. Αυτό είναι το καλό νέο. Το κακό νέο είναι ότι άλλα καλά νέα δεν υπάρχουν.

Ο ΠΑΟΚ έχασε μια εύκολη ευρωπαϊκή νίκη μες απ’ τα χέρια του, και αυτό δεν είν’ ωραίο. Υπάρχει, όμως, και το χειρότερο. Οι παίκτες και ο προπονητής του ΠΑΟΚ δεν κατάλαβαν, ή για κάποιον λόγο κάνουν πως δεν κατάλαβαν, τι στ’ αλήθεια (τους) συνέβη. Πιστεύουν, ή τέλος πάντων μας είπαν ότι πιστεύουν, πως έπαιξαν 89 λεπτά μια χαρά αλλά πλήρωσαν τη μία στιγμή που έχασαν τη συγκέντρωσή τους. Μακάρι να ήταν, τα πράγματα, έτσι. Ισως, θα ήθελαν να είναι έτσι. Αλλά δεν είναι.

Αν δεν «δουλεύουν» συνειδητά τον κόσμο, τότε το μόνο που θα ωφελούσε είναι να καθαρίσουν το κεφάλι και να ξαναδούν το παιγνίδι με τη Μπριζ. Ηταν η πιο βολική ευκαιρία τους, να ξεσπάσουν. Δεν χρειαζόταν, καν, να φορτσάρουν. Μονάχα, να παίξουν ποδόσφαιρο. Όταν κλείσει ετούτη η χρονιά τον Μάιο, δεν λέω η καλύτερη, π.χ. για την ώρα ο Ατρόμητος, η χειρότερη ελληνική ομάδα που θα ‘χει περάσει απ’ την Τούμπα, όποια κι αν είναι, θα ‘ναι (πολύ) ανώτερη απ’ αυτή τη Μπριζ.

«Επί της ουσίας» ο ΠΑΟΚ ερχόταν από δύο σερί ήττες, Ολυμπιακός και Ατρόμητος. Επιπλέον, «επί των εντυπώσεων», είχε ν’ αντιμετωπίσει τις δύο νίκες της αμέσως προηγούμενης βραδυάς, ΑΕΚ και Αρης. Η ένταση, όμως, του παιγνιδιού του, ευθύς εξαρχής δεν αντιστοιχούσε στην απαίτηση της συγκυρίας. Πολύ περισσότερο, δεν αντιστοιχούσε στο εγνωσμένα ωθητικό περιβάλλον-Τούμπα. Το λεγόμενο «οικονομικό» ποδόσφαιρο, στο οποίο πράγματι ο ΠΑΟΚ έχει κάνει διατριβή, δεν παίζεται με οκνηρία. Παίζεται με εξυπνάδα. Η εξυπνάδα είναι, εφόσον υπάρχει θέμα κόπωσης της ομάδας, που εξοικονομεί ενέργεια.

Η οκνηρία, η απροθυμία να πηδάνε «για τα προσχήματα» ακόμη και σε αμυντικά στημένα, αφαιρεί πόντους και χαλάει την εικόνα. Παρά ταύτα, δίχως να μπουν σε κόπο και να παράγουν επί σκηνής το παραμικρό, έστω κι έτσι «βρήκαν» το 1-0. Χωρίς φάση. Φάση, με συνδυαστικό παιγνίδι, έμελλε να παράγουν για μια φορά…στο 86’. Το 1-0 επιδείνωσε την κατάσταση. Τους έβαλε στη στρεβλή «ελληνική» διαδικασία να ψάξουν αυτό που, προσχηματικά, επικράτησε να θεωρείται «επαγγελματική νίκη». Κολοκύθια με τη ρίγανη!

Δεν είναι «επαγγελματικές» τέτοιες νίκες. Είναι επαγγελματισμός…της πιο κακιάς ώρας, ερασιτεχνισμός στην πραγματικότητα, να βάζεις μέσον, όχι στο 89’ που μας είπαν αυτοί, απ’ το ξεκίνημα του β’ μέρους λέμε εμείς, για να ισοφαριστείς. Εννοείται ότι όλ’ αυτά ισχύουν ως προσωπική άποψη, ολόιδια θα ήταν, και 1-0 να τελείωνε ο αγώνας. Δεν αλλάζει, από το αποτέλεσμα, ούτ’ ένα ιώτα. Αλλωστε, είν’ οι σημειώσεις μας, και τις κρατούσαμε στη ροή του ενενηντάλεπτου, δεν ξεκινήσαμε να τις κρατάμε στο 89’.

Και βέβαια είναι, πέραν πάσης αμφιβολίας πια, εντελώς ξεκάθαρο ότι ο ΠΑΟΚ έχει, καιρό τώρα, διαρκές θέμα Σαλπιγγίδη. Αγωνιστικό θέμα. Ο Σαλπιγγίδης δεν πηγαίνει στη δουλειά, με λάμψη στα μάτια. Με οίστρο. Τον ξέρουμε, δα, τον «φτιαγμένο» Σαλπιγγίδη. Όταν είναι καλά, οπλίζει και πυροβολεί σαν Βιεϊρίνια. Τρυπάει τον αντίπαλο και περνά από…μέσα του. Τον τρέχει πέρα-δώθε. Του αλλάζει τον αδόξαστο. Τον κάνει να φτύσει το γάλα της μάνας του. Αυτός ο Σαλπιγγίδης πηγαίνει στη δουλειά, βαρύς. Με τα φώτα νυσταγμένα. Διεκπεραιώνει τον ρόλο. Δεν παίζει τον (αγαπημένο του, στην αιχμή της επίθεσης και όχι στο πλάι) ρόλο. Αυτός ο αποστεωμένος, ο τόσο εύκολος για τον σέντερ-μπακ, Σαλπιγγίδης έχει ανάγκη…άδεια. Σαν τον Κόκε. Μερικές μέρες, να φύγει για να ξελαμπικάρει. Και να επαναφορτιστεί. Τώρα, είναι μια φανέλλα αδειανή.



Μπορούσε να προληφθεί η ζημιά; Εννοείται πως ναι. Ο κόσμος του ΠΑΟΚ έχει ένα «κακό». Υπεραγαπά τον ΠΑΟΚ. Και, υπεραγαπώντας, υπερπροστατεύει. Βλέπουν την ομάδα να παραπαίει, και το υπομένουν με καρτερία. Ηθελε, η υπόθεση, ολίγον…κράξιμο. Όχι για απαξίωση. Μόνο για αφύπνιση. Όχι κατόπιν εορτής, που θα ‘ταν άχρηστο και επώδυνο. Νωρίς, που είναι δυνητικά χρηστικό, άρα πολύτιμο. Είδα στον ΑΝΤ1, λίγο αργότερα, τα στιγμιότυπα του Μαδριγάλ. Η Βιγιαρεάλ είχε μπει στο παιγνίδι σαν ΠΑΟΚ κι η Ντίναμο της σκάρωσε μια-δυο τρελές ευκαιρίες. Το 1-0 των Ισπανών έρχεται, αν το προσέξατε, σε στιγμή που το ηχητικό μπακ-γκράουντ του γηπέδου είναι μια κακοφωνία σφυριγμάτων των ντόπιων. Σφύριζαν, μες στ’ αυτιά των δικών τους. Δεν μισούσαν το υποβρύχιό τους, να τους συνεφέρουν ήθελαν.



Η έκφραση δυσφορίας γι’ αυτό που βλέπει κανείς, δεν είν’ αρνητικό. Μπορεί να είναι, εκτός από αυτονόητα αναφαίρετο δικαίωμα του θεατή, και «δημιουργικό». Κι ο θεατής, μπάλα παίζει. Σε μια Τούμπα, πολλή μπάλα.