Τα παιδία παίζει…

Η ομάδα του Μάκη Χάβου δεν κέρδισε ένα δικό της κυριολεκτικά παιχνίδι τζάμπα και βερεσέ, παρότι, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο, είχε αρκετά καλή κυκλοφορία της μπάλας, αυτοματισμούς, σωστή τακτική και έχασε δυο κλασικές ευκαιρίες για να «καθαρίσει» το ματς. Οι Βέλγοι, χωρίς ούτε μια κλασική φάση για γκολ μέχρι το 89΄, εκμεταλλεύτηκαν μια στιγμή επιπολαιότητας των αντιπάλων τους και ισοφάρισαν. Λίγο πιο σοβαροί να ήταν οι παίκτες του ΠΑΟΚ στη συγκεκριμένη φάση, δεν υπήρχε περίπτωση να βάλουν γκολ οι Βέλγοι.



Τι έγινε, λοιπόν, στη μοιραία φάση της ισοφάρισης; Ο Ντιράρ πέρασε τον Γκαρσία και ο Ζουέλα δεξιά έξω από την περιοχή του Κρέσιτς, μη μπορώντας, επίσης, να ανακόψει τον παίκτη της Μπριζ, του έκανε καθαρό φράγμα. Ο Βορειοϊρλανδός Κόρτνεϊ καταλόγισε την παράβαση και αντί αμέσως εκείνη τη στιγμή ο Γκαρσία, ο Ζουέλα, ο Βιτόλο και ο Τσιρίλο, που ήταν κοντά στη φάση, να τρέξουν πάνω στη μπάλα για να τη προστατεύσουν και να προλάβει να οργανωθεί η άμυνα του ΠΑΟΚ, αυτοί εθισμένοι, προφανώς, από το ελληνικό πρωτάθλημα στις συνεχείς διαμαρτυρίες προς τον διαιτητή, σήκωσαν τα χέρια ψηλά και κοιτούσαν τον Κόρντεϊ αντιδρώντας για τον καταλογισμό του φάουλ.



Ο Ζουέλα, μάλιστα, διαμαρτύρονταν στον διαιτητή κουνώντας τα χέρια του, στρογγυλοκαθισμένος στο χορτάρι, αντί να σηκωθεί σαν ελατήριο και να πάει πάνω στη μπάλα για να την προστατεύσει και να μην επιτρέψει μια αιφνιδιαστική εκτέλεση του φάουλ, που θα έπιανε απροετοίμαστη την άμυνα της ομάδας του στο τελευταίο λεπτό του αγώνα, όπως και έγινε δυστυχώς.



Όταν… ξύπνησαν και έτρεξαν προς τη μπάλα ο Γκαρσία, ο Ζουέλα και ο Βιτόλο (ο Τσιρίλο δεν… έκανε καν τον κόπο) ήταν αργά. Οι Βέλγοι είχαν εκμεταλλευτεί την – καθόλου επαγγελματική – αδράνειά τους. Εκτέλεσαν γρήγορα το φάουλ, βρίσκοντας εντελώς ανοργάνωτη την άμυνα του ΠΑΟΚ και ισοφάρισαν. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν έγινε η σέντρα, στην καρδιά της άμυνας του ΠΑΟΚ, υπήρχαν μόνο τρεις παίκτες όλοι κι όλοι. Ο Κοντρέρας, ο άπειρος Σακελλαρίου, που του πήρε ως συνήθως «πλάτη» ο αντίπαλος σκόρερ Σκέποβιτς και ο Βιερίνια που έτρεχε παντού! Ο Τσιρίλο, ο οποίος έπρεπε να ήταν εκεί, δεν ήταν. Είχε άλλη δουλειά. Διαμαρτύρονταν, εξασκώντας το αγαπημένο του χόμπι και δεν πρόλαβε να επιστρέψει.



Αντί στην τελευταία φάση ουσιαστικά του αγώνα να είναι σχεδόν όλοι οι παίκτες του ΠΑΟΚ μέσα στην καρδιά της άμυνας για να διαφυλάξουν τη νίκη, τα μετόπισθεν ήταν παντελώς ακάλυπτα, διότι, πολύ απλά, οι Βέλγοι άφησαν τους αντιπάλους τους να διαμαρτύρονται στο διαιτητή και εκτέλεσαν γρήγορα το φάουλ, πετυχαίνοντας τον απόλυτο αιφνιδιασμό.



Αποδείχτηκε πόσο κακή και ερασιτεχνική συνήθεια είναι η τάση πολλών παικτών του ΠΑΟΚ (ελάττωμα των περισσοτέρων παικτών ιδίως στο ελληνικό πρωτάθλημα) να διαμαρτύρονται, δικαίως ή αδίκως, σχεδόν σε κάθε απόφαση του διαιτητή, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα. Αυτό, αν μη τι άλλο, δεν είναι καθόλου επαγγελματικό.

Οι φίλαθλοι και οι οπαδοί στις εξέδρες έχουν κάθε δικαίωμα να διαμαρτύρονται, ακόμα και εάν πιστεύουν ότι ο διαιτητής έδωσε ανάποδα ένα πλάγιο άουτ, γιατί είχε δόλο να αδικήσει την ομάδα τους. Αλλά επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, με παχυλές αμοιβές και με την εμπειρία, για παράδειγμα, του Γκαρσία και του Τσιρίλο, είναι ανεπίτρεπτο να διαμαρτύρονται στον διαιτητή, για ένα καθαρό φάουλ μάλιστα, χάνοντας την αυτοσυγκέντρωσή τους στην κρισιμότερη φάση του αγώνα.



Πρέπει κάποια στιγμή να τους πουν ότι δουλειά τους δεν είναι να διαμαρτύρονται στο διαιτητή, γιατί έχουν νεύρα, ή γιατί θέλουν να αρέσουν στην εξέδρα. Δουλειά τους είναι να παίζουν μπάλα. Έτσι κάνουν οι σοβαροί και αποτελεσματικοί επαγγελματίες.



Στάθηκα τόσο πολύ στην φάση της ισοφάρισης, γιατί θεωρώ, ότι ήταν παιδαριώδες λάθος ο τρόπος από τον οποίο προήλθε. Ήταν ένα… χαβαλέ γκολ, που θα μπορούσε να αποφευχθεί άνετα, με λίγη προσοχή και υπευθυνότητα από την πλευρά των παικτών του ΠΑΟΚ.

Ιδίως από τη στιγμή που οι Βέλγοι στο δεύτερο ημίχρονο φαινόταν συμβιβασμένοι με την ήττα και η ομάδα του Χάβου, με εξαίρεση μια έλλειψη αποφασιστικότητας, έπαιζε σωστό και στρωτό ποδόσφαιρο, με πολύ καλή σε ορισμένες περιπτώσεις κυκλοφορία της μπάλας, που είχε ως αποτέλεσμα τις δυο μεγάλες ευκαιρίες του Σαλπιγγίδη και του Φωτάκη, οι οποίες εάν δεν χάνονταν θα είχαν «σφραγίσει» τη νίκη. Κρίμα. Πήγε χαράμι και το καταπληκτικό παιχνίδι του Κοντρέρας και του Βιερίνια.



Η τραγική ειρωνεία είναι ότι τους ακολούθησαν σε απόδοση, οι έχοντες σημαντική ευθύνη, λόγω της απερισκεψίας τους, στην ισοφάριση. Αναφέρομαι στον Ζουέλα, που πήγε καλά ως δεξιός μπακ, με πολλές επιτυχημένες προωθήσεις και σέντρες, ενώ ο Γκαρσία με τον Βιτόλο ήταν κυρίαρχοι στο κέντρο στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα.



Πλέον, ο ΠΑΟΚ χρειάζεται οπωσδήποτε την ισοπαλία στο Ζάγκρεπ για να προκριθεί στην επόμενη φάση του Γιουρόπα Λιγκ, ενώ εάν κρατούσε τη νίκη με την Μπριζ θα περνούσε ακόμα και με ήττα με ένα γκολ διαφορά. Δεν πειράζει όμως… Καμιά φορά εφησυχάζει επικίνδυνα και «μπερδεύεται» μια ομάδα, όταν της αρκεί ακόμα και μια ήττα με μικρό σκορ για την πρόκριση και παθαίνει πανωλεθρία.



Ενώ τώρα οι παίκτες του ΠΑΟΚ θα πάνε με πιο ξεκάθαρο και ορθολογικό ποδοσφαιρικά στόχο στο Ζάγκρεμπ. Την ισοπαλία. Εάν είναι τυχεροί και το αξίζουν θα προκριθούν. Αλλιώς δεν χάθηκε και ο κόσμος. Είχαν μια αξιοπρεπέστατη παρουσία στους ομίλους, η συμμετοχή στους οποίους, αποτελούσε και τον πρωταρχικό στόχο της ομάδας από το καλοκαίρι.