Follow the money
Για να καταλαβαινόμαστε. Οι ποδοσφαιριστές κι οι προπονητές που ψάχνουν μια καλή και εύκολη “χεριά” (στα στερνά, κατά κανόνα, της) καριέρας, καταπού την ψάχνουν στον σύγχρονο κόσμο της Υφεσης; ‘Η στους ολιγάρχες της παλιάς Σοβιετικής Ενωσης ή στους σείχηδες του Κόλπου. Follow the money. Είναι απλό. Το money ρέει, αυτούς τους καιρούς, προς τα κει. Το ίδιο έκαναν και το ολιγομελές κλαμπ των “αθάνατων” της FIFA. Ακολούθησαν το χρήμα. Μια χαρά. Εδώ, το ακολούθησε ο Ζιντάν κι έστερξε την υποψηφιότητα του Κατάρ. Αγόρασαν, όσο κάνει, το κύρος του. Οι Αγγλοι το είχαν, στον Μπέκαμ. Οι Ισπανοί, στον Κασίγιας. Και στον Ιέρο. Και στον Ντελ Μπόσκε. Οι Πορτογάλοι, στον Εουσέμπιο. Οι Ολλανδοί, στον Χίντινκ και στον Γκούλιτ. Οι Ρώσοι, στον Αρσάβιν. Αυτοί, ποιόν να είχαν; Τον…Γιουσέφ Αχμέντ;
Follow the money. Είναι απλό. Το money ρέει, αυτούς τους καιρούς, προς τα κει. Το ίδιο έκαναν και το ολιγομελές κλαμπ των “αθάνατων” της FIFA. Ακολούθησαν το χρήμα. Μια χαρά. Εδώ, το ακολούθησε ο Ζιντάν κι έστερξε την υποψηφιότητα του Κατάρ. Αγόρασαν, όσο κάνει, το κύρος του. Οι Άγγλοι το είχαν, στον Μπέκαμ. Οι Ισπανοί, στον Κασίγιας. Και στον Ιέρο. Και στον Ντελ Μπόσκε. Οι Πορτογάλοι, στον Εουσέμπιο. Οι Ολλανδοί, στον Χίντινκ και στον Γκούλιτ. Οι Ρώσοι, στον Αρσάβιν. Αυτοί, ποιόν να είχαν; Τον… Γιουσέφ Αχμέντ;
Ρωσία και Κατάρ. Οι νικητές υποσχέθηκαν στη FIFA ότι “δεν θα το μετανιώσετε” για την επιλογή τους. Αλλ’ ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι δεν θα το μετανιώσουν… οι ίδιοι οι νικητές. Δεν θα πληρώνουν το λογαριασμό, γενιές μετά. Όπως η Αθήνα-2004. Όπως η Νότια Αφρική, εν καιρώ. Όσα και να τους φύγουν, έχουν κι άλλα. “Λεφτά υπάρχουν”. Στ’ αλήθεια, όμως. Και είναι επιεικώς καταγέλαστο, ότι μας πείραξε που προκειμένου να ψηφίσουν μπορεί και να πήραν κάτι ψιλά, κας ή σε είδος ή και τα δύο, ένας απ’ την Ταϊτή κι ένας απ’ τη Νιγηρία! Το χρήμα, η FIFA πάντοτε το ακολουθούσε. Δεν είναι τωρινό. Απ’ την εποχή του Βραζιλιάνου Χαβελάνζ, του Μπλάτερ πριν τον Μπλάτερ, που ήταν τάτσι-μίτσι-κότσι με τον βαρόνο της μεξικανικής τηλεόρασης.
Ακολουθώντας το χρήμα, επί 70 χρόνια τον προηγούμενο αιώνα το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν για το δίπολο Ευρώπη/Αμερική. Ένα οι μεν, και μόνον οι καλοζωισμένοι “μεν” (Δυτικοευρωπαίοι). Ένα οι δε, όλοι οι “δε” απ’ τις Ηνωμένες Πολιτείες ως κάτω τη Χιλή. Υπεράνω λεπτομερειών, όπως “υγεία των ποδοσφαιριστών” ή “ανθρώπινα δικαιώματα” κ.λπ. Ακολουθώντας το χρήμα πάλι, για τα 20-22 χρόνια αυτού του αιώνα το Παγκόσμιο Κύπελλο ταξίδεψε ή θα ταξιδέψει και στην Άπω Ανατολή, και στην εύρωστη Κεντρική Ευρώπη, και στη Νότια Αφρική, και στη Βραζιλία, και στην Ανατολική Ευρώπη, και στη Μέση Ανατολή. Προτιμώ, το δεύτερο. Αυτό εδώ. Ένα αντίο στην καθεστηκυία γεωγραφία.
Εννοείται ότι δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Στη Ρωσία έχεις (όσο, τέλος πάντων, είναι ή δεν είναι απρόβλεπτο το κλίμα του πλανήτη σε οκτώ χρόνια) δροσερό, υποτίθεται, καλοκαίρι αλλά και αχανείς μετακινήσεις. Αχανείς μετακινήσεις, όμως, είχε και η Νότια Αφρική. Θα έχει και η Βραζιλία. Είχαν και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Το κόστος, για τον ταξιδευτή οπαδό, εκτοξεύεται. Αλλά στο Κατάρ, πάλι, συρρικνώνεται. Γύρω-γύρω, 32 ομάδες και εκατοντάδες χιλιάδες που τις ακολουθούν, όλοι. Σε μια, πες, Αττική. Πρωτόγνωρο.
‘Η ο καιρός. Στο Κατάρ, έχω ζήσει μία-μιάμιση ώρα…από τη ζωή μου. Όσο μεσολαβούσε τον Ιούνιο ανάμεσα στις πτήσεις Αθήνα-Ντόχα και Ντόχα-Γιοχάνεσμπουργκ, πηγαίνοντας για το Μουντιάλ. Μεσάνυχτα. Όχι με φως ημέρας, έστω υπό σκιάν. Αν ήταν μία ώρα λοιπόν, πέρασα τα 55 λεπτά στον κλιματισμό του αεροδρομίου. Και τα πέντε, στο μπες-βγες στ’ αεροπλάνα. Τα πέντε, δεν αντέχονταν. Τα γήπεδα στο Κατάρ θα ‘χουν κλιματισμό. Αλλ’ οπαδοί και ομάδες θα ‘ναι στο μπες-βγες, δεν θα μπαίνουν μόνον, θα βγαίνουν κιόλας. Ποιος θ’ αντέξει το ασταμάτητο ζεστό-κρύο, επί ένα μήνα;
Αλλά μήπως αντεχόταν το πράγμα, καταμεσήμερο δίχως κλιματιστικά στη Νέα Υόρκη, στην Ουάσινγκτον, στο Σικάγο, ακόμη χειρότερα στο Dome του Ντιτρόιτ, το ’94; ‘Η στο Μέξικο Σίτι το ’86; Ως το 2022, υπάρχει καιρός μπροστά. Ένας άριστος λόγος, ακριβώς αυτό το Κατάρ-2022, να βρεθεί ο ένας χριστιανός, ας είναι και μουσουλμάνος, που θα πάρει την αφορμή και θα ωθήσει προς το ν’ αλλάξουν οι παραδοσιακές, Ιούνιος/Ιούλιος, ημερομηνίες τέλεσης του Παγκόσμιου Κυπέλλου. Να ένα ευγενές πεδίο για να διοχετεύσει τη λάμψη του, και να πιέσει τα πράγματα, ένας Ζιζού. Δεν θα ‘ναι καθόλου άσχημα, π.χ. Ιανουάριο. Με παίκτες, στη μέση της σεζόν τους. Όχι κατάκοπους, στο τέλος της. Και με τον καιρό, ήπιο.
Ο Ρώσος, στο μεταξύ, όλο και γιγαντώνεται. Ο,τι σηκώνει τα μανίκια κι αναλαμβάνει, το κάνει. Σότσι; Σότσι. Μουντιάλ; Μουντιάλ. Οδοστρωτήρας. Σε εκατό χρόνια από σήμερα, ο Πούτιν δεν θα ‘χει στον τόπο του αντίπαλο σε υστεροφημία. Το κάνει, και το κάνει με τον τρόπο του. Σαν αφεντικό των ολιγαρχών. Όχι σαν υποχείριό τους. Λιγότερο από 24 ώρες μετά τον θρίαμβο στη FIFA, το κουδούνισε στον Αμπραμόβιτς. Να βάλει το χέρι στην τσέπη, για τις υποδομές. Αφού δεν θα του λείψουν. Και, ό,τι στοίχημα θέλετε, ο Αμπραμόβιτς θα το βάλει. Ξέρει πως, αν δεν το βάλει στην τσέπη του πανάκριβου παντελονιού, θα ‘χει μια τσέπη… φόρμας σε κάποια απομακρυσμένη εξορία για να το βάλει. Δεν παίζουν μ’ αυτά. Είναι και νέος άνθρωπος.
