Φερνάντο Σάντος: Άνθρωπος με αρχές και αξίες

Στο πρόσωπό του επιβραβεύτηκε η ποιότητα, η δουλειά, η υπομονή, η ηρεμία, η σοβαρότητα, η ειλικρίνεια, η δεοντολογία, η καθαρή σκέψη και ο σεβασμός απέναντι στον αντίπαλο και στην διαφορετική άποψη.

Η γνώμη του χαρακτηριζόταν αιρετική, αλλά ήταν απλά αληθινή. Ο Πορτογάλος τεχνικός με τον ρεαλισμό και το διαυγές πνεύμα του, δημιούργησε μια νέα σχολή σκέψης στον ΠΑΟΚ, η οποία βοήθησε μεγάλο κομμάτι του κόσμου να δει με άλλο μάτι το ποδόσφαιρο. Πήγε πολλές φορές κόντρα στο ρεύμα και σε κατεστημένες αντιλήψεις μέσα και γύρω από το σύλλογο, αντιτάχθηκε στον «μεγαλοϊδεατισμό» και το λαϊκισμό που «υπνωτίζει» τα πλήθη και γίνεται επικίνδυνος.

Δεν χάιδεψε αυτιά, είπε την αλήθεια (κορυφαία η ατάκα του για τις σαρδέλες) και έγινε αντιπαθής, αλλά δεν υπολόγισε ποτέ το «οπαδικό» κόστος. Όταν αποδοκιμάστηκε και αδικήθηκε, αντέδρασε με αξιοπρέπεια και ψυχραιμία, «απάντησε» με τη δουλειά του. Δεν χρησιμοποίησε ποτέ δικαιολογίες, δεν κατασκεύασε ποτέ φανταστικούς εχθρούς, ούτε αποπροσανατόλισε την κοινή γνώμη με κορώνες που αγγίζουν το συναίσθημα του οπαδού, για να ξεφύγει από δύσκολες καταστάσεις. Όσες φορές βρέθηκε με την πλάτη τον τοίχο το αντιμετώπισε με θάρρος και αξιοπρέπεια.

Ήταν ο ορισμός της απλότητας, δεν «πούλησε» ποτέ life stile επιλογές, παρά μόνο τη δουλειά του. Το γνωστό αγαπημένο του καφέ δερμάτινο μπουφάν έγινε το σήμα κατατεθέν του. Ξεχώρισα ένα συγκινητικό σχόλιο στο διαδίκτυο, οπαδού του ΠΑΟΚ, ο οποίος πρότεινε να αφήσει ο Σάντος το καφέ του μπουφάν στον πάγκο της Τούμπας, πριν φύγει, για να τον θυμούνται όλοι.

Ο 56χρονος Πορτογάλος τεχνικός αμφισβητήθηκε έντονα επί 2,5 χρόνια και αγαπήθηκε παράφορα από τον κόσμο μόλις τους τελευταίους έξι μήνες. Διότι στο τέλος λειτούργησε το αλάθητο κριτήριο των απλών ανθρώπων. Ένας προπονητής που δεν έκανε ποτέ δημόσιες σχέσεις με τους παράγοντες, τους δημοσιογράφους και τους οπαδούς, θα ήταν αδικία να φύγει ως αποτυχημένος.

Ήταν όμως, και τυχερός ο Σάντος στον ΠΑΟΚ. Διότι είχε ένα μεγάλο «σύμμαχο» στην προσπάθειά του, χωρίς τον οποίο δεν θα κατάφερνε τίποτα. Τον Θόδωρο Ζαγοράκη. Χωρίς την δική του πρωτοφανή στήριξη η ιστορία του Σάντος στον ΠΑΟΚ δεν θα είχε ωραίο τέλος. Θα τον είχε «εξοντώσει» από την πρώτη κιόλας χρονιά, το «σύστημα» και οι αρρωστημένες νοοτροπίες δεκαετιών μέσα και έξω από τον σύλλογο.

Αυτή ήταν η προσωπικότητα του Φερνάντο Σάντος, έτσι όπως τον γνώρισα. Δεν φτιάχνω την αγιογραφία του. Σίγουρα ως άνθρωπος κι αυτός θα έχει τις αδυναμίες του και τα ελαττώματά του στην προσωπική του ζωή. Λένε ότι είναι φωνακλάς και ιδιότροπος με όσους συνεργάζεται. Όπως όλοι μας, θα έχει κι αυτός τα κουσούρια του, μικρά ή μεγάλα, αλλά η εικόνα που άφησε το πέρασμά του από τον ΠΑΟΚ ήταν άψογη. Εκτός όλων των άλλων, μην ξεχνάμε, ότι έβαλε και τα θεμέλια για τη δημιουργία μιας ομάδας, η οποία με ορισμένες προσθήκες, μπορεί να είναι πλήρως ανταγωνιστική τα επόμενα χρόνια.

Δικαίως νιώθει περήφανος για όσα έκανε αυτά τα τρία χρόνια στη Τούμπα. Τίμησε, κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες το τριετές συμβόλαιό του, δουλεύοντας αδιάκοπα και αδιαμαρτύρητα. Πάνω στις στιγμές της δόξας αποφάσισε να φύγει. Ο καθένας έχει διαφορετικές ψυχολογικές αντοχές και αντιστάσεις. Ας του αποδώσουμε τον σεβασμό που του αξίζει και ας τον αφήσουμε να ξεκουραστεί.
Κύριος ήρθε και κύριος έφυγε…