Δεν έχουμε εμείς το άγχος

Το ίδιο σενάριο επαναλαμβάνεται 8 χρόνια μετά. Στη θέση της Πορτογαλίας βρίσκεται η Πολωνία. Η Ελλάδα των τριών ευκαιριών στα πρώτα πέντε λεπτά και του γρήγορου γκολ (στο 6′) κόντρα στην Πορτογαλία σε εκείνο το 2-1 ήταν αυτή που μπήκε στον αγώνα χωρίς άγχος, χωρίς την πίεση να αποδείξει κάτι και χωρίς κάποιο… υπόβαθρο. Αυτό, δηλαδή, που της λύγισε τα πόδια 4 χρόνια αργότερα, όταν ούσα πρωταθλήτρια Ευρώπης αγωνίστηκε κόντρα σε Σουηδία, Ρωσία και Ισπανία με το βάρος των αποδείξεων που είχε ο τίτλος της Πορτογαλίας.

Στο ματς της Παρασκευής με τους Πολωνούς η ομάδα του Σάντος δεν έχει να αποδείξει σε κανέναν τίποτα. Αυτομάτως αυτό μεταφράζεται στη διαγραφή του όποιου άγχους έχουν οι Ελληνες διεθνείς και στον τρόπο που θα κατέβει να αγωνιστεί. Σε καμία περίπτωση η ελληνική ομάδα δεν πρέπει να παραταχθεί με σκοπό να περιμένει τον αντίπαλο, να πάει σε ένα 0-0 και να εύχεται ότι στη ροή του αγώνα θα παρουσιαστεί η φάση για το γκολ.

Η Ελλάδα πρέπει να μπει όπως τότε με την Πορτογαλία. Ετσι απλά. Και για να μην γυρίζουμε τόσο πολύ το χρόνο πίσω, ας θυμηθούμε τι έγινε στα προκριματικά με τη Γεωργία. Οταν η ομάδα του Κετσπάγια ήρθε, μας έβαλε γκολ και τρέχαμε -υπό το βάρος της πρεμιέρας και του άγχους- να γυρίσουμε το αποτέλεσμα.

Η Ελλάδα δεν είναι η υπερομάδα που μπορεί κόντρα σε κάθε αντίπαλο να μπαίνει ως αφεντικό. Είναι όμως μία ομάδα που με αντιπάλους στα μέτρα της, όπως είναι η Πολωνία, έχει τη δυνατότητα να κάνει το παιχνίδι της.

Αν κρίνω, πάντως, από τις δηλώσεις των Ελλήνων διεθνών και το γενικότερο κλίμα στο στρατόπεδο της Εθνικής, πάμε να δείξουμε τα δόντια μας. Οπως είπε και ο Λυμπερόπουλος: “Θα δούμε στο τέλος ποιος θα μας λυπάται…”

Καλή αρχή να έχουμε!