Από τον εφιάλτη στην αναγέννηση

Ως μία κακή ανάμνηση που πλέον μοιάζει πολύ μακρινή μπορεί να αντιμετωπίζει το ελληνικό ποδόσφαιρο
την εφιαλτική βραδιά της 24ης Μαρτίου στο γήπεδο Καραϊσκάκη. Οχι πως η Εθνική ομάδα πέτυχε καμία υπέρβαση σε αποτελέσματα ή απόδοση. Με τις νίκες στη Βαλέτα και στο Ηράκλειο
έκανε απλά το αυτονόητο, που ωστόσο φαίνεται μέχρι στιγμής αρκετό για να της χαρίσει ίσως την ευκολότερη πρόκριση σε τελική φάσης μεγάλης διοργάνωσης στην ιστορία της. Μάλιστα αν αναλογιστεί κανείς τα μακροπρόθεσμα οφέλη που δείχνουν να προκύπτουν μετά το σκληρό μάθημα από τους Τούρκους, πιθανόν εκείνο το δυσάρεστο αποτέλεσμα να ήταν το ηλεκτροσόκ που χρειαζόταν η πρωταθλήρια Ευρώπης για να πάψει να επαναπαύεται στις δάφνες του παρελθόντος και να γυρίσει σελίδα.

Εκείνη η βραδιά σήμανε το τέλος της τυφλής εμπιστοσύνης του Οτο Ρεχάγκελ προς τα ιερά τοτέμ της Εθνικής και το άνοιγμα της πόρτας για νέα πρόσωπα όχι μόνο στο ρόστερ αλλά κυρίως στην εντεκάδα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση Νικοπολίδη. Οταν ο διεθνής τερματοφύλακας είχε κάνει λάθη που είχαν στοιχίσει και είχε πολύ καιρό να αγωνιστεί στους τελευταίους μήνες του συμβολαίου του στον Παναθηναϊκό, ο Γερμανός τον στήριζε και δήλωνε ανοιχτά πως για εκείνον ήταν το αδιαμφισβήτητο νούμερο 1 της Εθνικής. Τότε δικαιώθηκε με την επιμονή του, τώρα δικαιώνεται ξανά με την επιλογή να εμπιστευτεί τον Χαλκιά.

Αν η Ελλάδα δεν είχε ηττηθεί εκείνο το βράδυ από την Τουρκία πιθανότατα και πάλι θα προκρινόταν στο Euro 2008, όμως θα πήγαινε εκεί για να υπερασπιστεί τον τίτλο και την υστεροφημία της με μια ομάδα που θα είχε προ πολλού ολοκληρώσει τον κύκλο της. Αμφιβάλει κανείς πως αν τα πράγματα είχαν εξελιχθεί διαφορετικά, ο βασικός και εκ των κορυφαίων στα παιχνίδια με Μάλτα και Ουγγαρία, Τοροσίδης, θα περίμενε ακόμη τα πρώτα λεπτά συμμετοχής ή πως ο Σπυρόπουλος δεν θα μπορούσε καν να ονειρευτεί ως παίκτης του Πανιωνίου μια κλήση στην Εθνική;

Τώρα υπάρχει σοβαρή ελπίδα για το ελληνικό ποδόσφαιρο να διεκδικήσει ένα παράσημο σχεδόν εφάμιλλο της κατάκτησης του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Γιατί αν η Εθνική ομάδα καταφέρει με ένα νέο πρόσωπο – μόλις 6 από τους 14 παίκτες που χρησιμοποιήθηκαντο Σάββατοανήκουν στον βασικό κορμό του Euro 2004 – να προκριθεί και να έχει αξιοπρεπή παρουσία σε μία ακόμη μεγάλη διοργάνωση, ουδείς κακόπιστος θα μπορεί να μιλήσει ξανά για ομάδα «φωτοβολίδα».

Ο απαιτητικός Κατσουράνης

Ο Κώστας Κατσουράνης είναι ένας από τους λίγους παίκτες που όταν μιλάει λέει σχεδόν πάντα αυτό που σκέπτεται. « Δεν είμαι ικανοποιημένος από την απόδοση μας. Αλλωστε η ομάδα μας δεν έχει τις βάσεις και την παιδεία να παίξει εντυπωσιακό ποδόσφαιρο » παραδέχτηκε με αφοπλιστική ειλικρίνεια μετά το παιχνίδι, παρόλο που η Εθνική πέτυχε 2 γκολ είχε άλλα 2 δοκάρια και τουλάχιστον 3-4 ακόμη ευκαιρίες για να πετύχει γκολ. Αυτή η διαπίστωση οφείλει να γίνει αντιληπτή από τους επικριτές της Εθνικής ομάδας. Πήραμε το κύπελλο παίζοντας με έναν συγκεκριμένο τρόπο που μπορεί να μην ικανοποιεί τον ουδέτερο φίλαθλο αλλά αναδεικνύει τις αρετές και μακιγιάρει τις αδυναμίες των Ελλήνων ποδοσφαιριστών.

Σε αυτό το πλάνο οφείλουμε να μείνουμε προσηλωμένοι. Η κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος πρόσθεσε πολλά σε κλάση, αυτοπεποίθηση και εμπειρία αλλά δεν θα μπορούσε ποτέ να μας ανεβάσει επίπεδο σε ταχύτητα ή τεχνική κατάρτιση. Οι επιλογές μας είναι δύο: Να έχουμε μια πειθαρχημένη ομάδα που κερδίζει τα παιχνίδια έστω και δύσκολα ή μια ομάδα που προσπαθεί να παίξει ένα ποδόσφαιρο παραπάνω από τις δυνατότητές της και χάνει εύκολα. Με προπονητή και παίκτες που αμφισβητούνται σε κάθε ευκαιρία η Εθνική συνεχίζει να προσφέρει χαρές κι ετοιμάζεται να μας ξαναβγάλει στους δρόμους το επόμενο καλοκαίρι.

Σε πείσμα της μίζερης ελληνικής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας και της αδυναμίας του σάπιου συστήματος να αφομιώσει τα θετικά στοιχεία από το θρίαμβο της Πορτογαλίας, η Εθνική ανεβάζει συνεχώς τον πήχη την ώρα που οι σύλλογοι τον κατεβάζουν. Αλλωστε σε μια αποστροφή του λόγου του ο Κώστας Κατσουράνης άφησε σαφείς αιχμές για αυτούς που κατέχουν τα υψηλά αξιώματα. «Ξέρω τι πρέπει να γίνει για να βελτιωθεί το ελληνικό ποδόσφαιρο αλλά δεν είμαι εγώ που παίρνω τις αποφάσεις. Ας το κάνουν αυτοί που μπορούν.» Ακούει κανείς;

Ρυθμιστής η Βοσνία

Μετά από τις τρεις πρώτες αγωνιστικές ο όμιλος φαινόταν πως θα εξελιχθεί σε μάχη των τριών φαβορί με τις υπόλοιπες ομάδες να μην μπορούν να προβάλουν αντίσταση. Ομως το πέρασμα της Ελλάδας με 4-0 από τη Ζένιτσα έχει ως αποτέλεσμα τη ριζική ανανέωση και μεταμόρφωση των Βόσνιων οι οποίοι έκτοτε είναι οι… καλύτεροί μας φίλοι. Με το διπλό στη Νορβηγία και τη νίκη επί της Τουρκίας το Σάββατο έστρωσαν με ροδοπέταλα το δρόμο της Εθνικής μας για τα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας.

Μάλιστα ρίχνοντας μια ματιά στο πρόγραμμα των επόμενων αγωνιστικών διαπιστώνουμε πως το τελευταίο αποτέλεσμα της Βοσνίας μπορεί να έχει και μακροπρόθεσμα οφέλη. Αφενός γιατί η Βοσνία έχοντας θεωρητικές ελπίδες για πρόκριση θα κάνει δύσκολη τη ζωή των Νορβηγών όταν θα τους υποδεχτεί στις 17 Οκτωβρίου αφετέρου γιατί μετά τη νέα απώλεια βαθμών η Τουρκία εκτός απροόπτου δεν θα είναι καθόλου αδιάφορη όταν θα πάει στο Οσλο την προτελευταία αγωνιστική. Δεν αποκλείεται μάλιστα αν τα αποτελέσματα των άλλων αγώνων συνεχίσουν να έρχονται ευνοϊκά, η Εθνική ομάδα να πάρει την πρόκριση ακόμη κι αν ηττηθεί στην Τουρκία και τη Νορβηγία.

Τρεις νίκες στα θεωρητικά εύκολα εντός έδρας παιχνίδια με Μολδαβία, Μάλτα, Βοσνία κι ένα διπλό την τελευταία αγωνιστική στη Βουδαπέστη κόντρα στην αδιάφορη (και τραγική όπως διαπιστώσαμε) Ουγγαρία, θα στείλουν την Ελλάδα στους 27 βαθμούς, όριο που είναι σχεδόν αδύνατο να πιάσουν περισσότερες από μία από τις υπόλοιπες διεκδικήτριες της πρόκρισης.