The Great American Outlaw

Αν σας έχει τύχει να έχετε κάποια χρόνια ένα βιβλίο στην βιβλιοθήκη, να μην το έχετε ανοίξει και κάποια στιγμή να παίρνετε την μεγάλη απόφαση και μετά να μην μπορείτε να το ακουμπήσετε κάτω θα με καταλάβετε.

Αυτό το «The Great American Outlaw», του Frank Richard Prassel στοίχειωνε το ράφι της βιβλιοθήκης μία εξαετία. Το μόνο που το έκανε να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα ήταν μια χαρακιά στο οπισθόφυλλο όπως θα την έριχνε ο Ντίντης στην Κατερίνα Χέλμη. Ο λόγος ήταν ότι όταν είχε έρθει το πακέτο με τα βιβλία στο σπίτι επάνω στην βιασύνη μου να το ανοίξω του είχα ρίξει μία με τον κόφτη, που έκοψε σπάγκο, χαρτόνι και οπισθόφυλλο.

Τέλος πάντων η βιασύνη με είχε μαράνει… Εξι χρόνια το λιβάνιζα μέχρι ένα βράδυ που είχα ξεμείνει από διαβαστικό υλικό είπα να το ξεκινήσω. Οι 323 σελίδες κείμενο πήγαν μονοκόματα. Όχι μόνο γιατί το θέμα το γουστάρω αλλά επειδή έχει ωραίες κατηγοριοποιήσεις των παρανόμων ξεκινώντας από τους ληστές και τους πειρατές και καταλήγοντας στον «Φυγάδα». Aπό την τηλεοπτική σειρά με τον David Jansen και όχι την ταινία με τον Harrison Ford.

Τέλος πάντων αν γουστάρετε να διαβάζετε για την πραγματική ιστορία της παρανομίας το βιβλίο το συστήνω.

Εδώ να προσθέσω ότι την λέξη παρανομία, που στα Αγγλικά είναι outlaw την χρησιμοποιούμε στα ελληνικά λανθασμένα. «Παράνομος» δεν είναι κάποιος που έχει παραβεί τον νόμο αλλά κάποιος που λόγω της παράβασης του νόμου το δικαστήριο του στέρησε το δικαίωμα της προστασίας που του παρέχει. Δηλαδή ο «παράνομος» είχε τα ίδια δικαιώματα που είχε ένα ζώο του δάσους, που μπορούσε να κυνηγηθεί χωρίς τον φόβο της ποινικής δίωξης. Μέχρι αυτό το βιβλίο αυτό που ήξερα ήταν ότι ετυμολογικά η λέξη outlaw προερχόταν από τα δύο προφανή στοιχεία της το «out» και το «law».

Ο Prassel υποστηρίζει ότι το δεύτερο στοιχείο είναι από την σκανδιναβική λέξη laga, που σήμαινε την ισότιμη υπόσταση τους μέλους μιας ομάδας που μετά από την απόφαση του δικαστηρίου της ομάδας χανόταν. Μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση που έχετε δικαίωμα να την επαναλαμβάνετε κάνοντας τους φίλους σας στην παρέα να σας βαριούνται και αποκλείοντας σας την πιθανότητα να βρείτε γκόμενα.

Οπότε όποιος πάει να δει τον Robin Hood ας το έχει στο μυαλό. Παρά το ότι εγώ όλο το αναβάλω γιατί έτσι όπως βλέπω την φωτογραφία με το Ράσελ Κρόου στο άλογο είναι σαν να πήρανε τον Braveheart την φούστα και να τον βάλανε να το καβαλήσει. Κάποια στιγμή θα σφίξω τα δόντια και θα πάω με την υπόσχεση ότι θα γράψω όσο πιο αντικειμενικά μπορώ τις εντυπώσεις μου.

Η είδηση της συνάντησης του Νίκου Πατέρα με τον Γιάννη Βαρδινογιάννη κυκλοφόρησε έτσι. Στεγνή. Στο στιλ «βρεθήκανε οι δύο τους» χωρίς ώρα, τόπο και λεπτομέρειες της συζήτησης. Το αποτέλεσμα ήταν στο ρεπορτάζ να πέσει πανικός. Και επειδή λεπτομέρειες δεν εμφανιζόντουσαν όσο περνούσε η ώρα τόσο οι πλήθαιναν και οι «πληροφορίες».

Κοντά στις 12 το βράδυ που βγαίνει ο Δράκουλας και οι εφημερίδες, το θέμα είχε φτάσει στα όρια του. Από το «Πράγματι πήρε ο Πατέρας τηλέφωνο τον Βαρδινογιάννη, αλλά κοιμόταν και του είπε Τι με ενοχλείς τέτοια ώρα ; και μετά βριστήκανε και κλείσανε το τηλέφωνο» μέχρι το «Ναι μιλήσανε. Τέσσερις ώρες, αλλά η συζήτηση μετά το μοντάζ θα βγει σε δίωρο DVD με σχόλια των πρωταγωνιστών. Και μάλιστα όχι μιλήσανε τέσσερις ώρες, αλλά επειδή δεν πρόλαβαν να τελειώσουν κοιμηθήκανε μαζί για να συνεχίσουν το πρωί».

Τελικά την επόμενη μέρα μαθεύτηκε ότι πράγματι μιλήσανε, αλλά από το τηλέφωνο και ότι η συζήτηση mano a mano θα γίνει στην επόμενη συνάντηση που θα γίνει μάλλον την Παρασκευή. Το ενδιαφέρον σημείο είναι πόσες εργατοώρες μπήκαν σε ένα ρεπορτάζ που από την στιγμή που δεν είχε ληφθεί απόφαση δεν είχε και μεγάλη σημαία. Ο λόγος είναι ένας. Με τις εφημερίδες των 64 σελίδων σαχλαμάρα να είναι μια είδηση κυνηγιέται μέχρι ναυτίας.

Ενδιαφέρον επίσης έχει ότι τα δημοσιεύματα της Πράσινης έφεραν πιο κοντά τον Πατέρα με τον Τζίγκερ. Το πρώτο δημοσίευμα ήταν για τα 50 εκατομμύρια που υποτίθεται ότι σκεφτόντουσαν να προτείνουν ο Βγενόπουλος και ο Πατέρας για να πάρουν τις μετοχές από τον Τζίγκερ. Η δεύτερη κίνηση δεν ήταν δημοσίευμα, αλλά δήλωση του Παύλου Γιαννακόπουλου ότι στο παρελθόν του είχε προταθεί η προεδρία του Παναθηναϊκού. Υπό νορμάλ συνθήκες η δήλωση θα μπορούσε να κάνει τον Πατέρα έξαλλο αφού έδειχνε ότι ο Βαρδινογιάννης ούτε καν τον ενημερώνει όταν κάνει κινήσεις για άλλον πρόεδρο. Το απόλυτο όμως όπλο θα ήταν το δημοσίευμα που παρουσίαζε τον Πατέρα σαν πρόεδρο γλάστρα, που έπαιρνε εντολές από τον Βαρδινογιάνννη και έτρωγε και τους δικούς του ανθρώπους όπως ο Αντωνίου για να μείνει στην καρέκλα.

Από την στιγμή που ο Πατέρας δεν τσίμπησε ακόμα και στον χαρακτηρισμό «γλάστρα» τα όπλα μάλλον έχουν τελειώσει. Με ένα απρόσμενο αποτέλεσμα. Να ισχυροποιηθεί η θέση του Αντωνίου, που μπορεί τελικά να φύγει, αλλά πιο δύσκολα από προηγουμένως γιατί τώρα θα είναι σαν ο Πατέρας πράγματι να παίρνει εντολές.

Αυτά τα κάπως περίπλοκα που άλλαξαν τις συμμαχίες στον Παναθηναϊκό αφού φέρανε τον Τζίγκερ πιο κοντά στον Πατέρα. Του οποίου Πατέρα ξέρετε ποιο ήταν το παρατσούκλι όταν πήγαινε στο Κολλέγιο; Ελβις. Από τον Πρίσλεϊ. Με τα μούσια σήμερα είναι λίγο δύσκολο να του φανεί, αλλά αν έχετε μπόλικη φαντασία και μπορείτε να φανταστείτε τα μάγουλα που καλύπτονται από τα γένια και προσέξτε και το πεφτό-λάγνο μάτι θα καταλάβετε ότι το παρατσούκλι είχε βάση.