Ο ΠΑΟΚ, ο Αρης και ο τίτλος
Η δίψα του ΠΑΟΚ για τον τίτλο του πρωταθλητή περισσεύει καθώς πέρασαν κοντά 25 χρόνια από την τελευταία χρονιά που η ομάδα πανηγύρισε την κατάκτηση της πρωτιάς στην εγχώρια διοργάνωση. Και επειδή κάθε τίτλος έχει τη δική του ιστορία, το γεγονός ότι ο “Δικέφαλος” πριν από επτά χρόνια γιόρτασε την κατάκτηση ενός Κυπέλλου δεν έσβησε την απαίτηση του κόσμου για κάτι παραπάνω.
Για τον Αρη η εξίσωση φέρνει μεγαλύτερη μελαγχολία. Πέρασαν 40 ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που η παρέα του Χρηστίδη, του Σπυρίδωνα και του Αλεξιάδη σήκωσε τον πρώτο και τελευταίο τίτλο, που εκφράζει τη γενιά των σημερινών πενηντάρηδων. Ισολογισμός που βγάζει αβίαστα αρνητικό πρόσημο, κόντρα μάλιστα στην παράδοσηπου θέλει σχεδόν κάθε πέντε χρόνια ομάδες πλην Ολυμπιακού, Παναθηναϊκού και ΑΕΚ να σηκώνουν το Κύπελλο. Πέραν του ΠΑΟΚ, ο Ηρακλής το ’75, ο Πανιώνιος το ’79 και το ’98, η Καστοριά το ’80, η Λάρισα το ’85 και το ’07 και ο ΟΦΗ το ’87 γεύτηκαν τη χαρά να πανηγυρίσουν το τρόπαιο στο θεσμό όπου το αουτσάϊντερ μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής.
Συγκυρίες
Η υπόθεση – πρωτάθλημα συνήθως δε συμμαχεί με τις συγκυρίες. Είναι μεγάλη η διαδρομή ώστε ο αδύναμος να βρει την ευκαιρία σε βάθος χρόνου να κατακτήσει αυτό που παραδοσιακάκερδίζει ο ισχυρός. Συνήθως οι διεκδικητές, τουλάχιστον στην Ελλάδα, έχουν κοινά χαρακτηριστικά: το ύψος του μπάτζετ, την επιρροή στα κέντρα αποφάσεων και τη διαιτησία. Χαρακτηριστικά τα οποία -και τα τρία μαζί- δεν κατάφεραν να έχουν ο ΠΑΟΚ και ο Αρης. Ακόμη καισε εποχές μειδιοκτήτες σαφώς οικονομικά ισχυρότερους από εκείνους που είχαν τα προηγούμενα χρόνια. Την εποχή του Μπατατούδη και του Κοντομηνά, το αποτέλεσμα στην υπόθεση – πρωτάθλημα ήταν αρνητικό για τον ΠΑΟΚ και τραγικό για τον Αρη. Εποχές που προσφέρουν αρκετό υλικό για τους ιστορικούς του ποδοσφαίρου. Αυτά ανήκουν πίσω και με τους αφορισμούς του παρελθόντος δε βγαίνει κέρδος.
Ο κόσμος στις δύο ομάδες της Θεσσαλονίκης έχει ωριμάσει, είναι καλύτερα εκπαιδευμένος και περισσότερο υποψιασμένος. Πείθεται λιγότεροαπό τις ρητορίες για την “κακιά” Αθήνα και την αδικημένη Θεσσαλονίκη. Γνωρίζει καλά ότι η ικανότητα και η μεθοδικότητα μπορεί να κερδίσουν κάποιες μάχες, αλλά όχι και τον πόλεμο. Ξέρει να προασπίζει τα συμφέροντα της ομάδας του, αλλά θυμώνει όταν φέτος διαπιστώνει ότι στο 1/3 του πρωταθλήματος Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός πέταξαν9 ολόκληρους βαθμούς, δενπαίζουν σύμφωνα με το ρόστερ τους καιπαρ’ όλα αυτά ο ΠΑΟΚ βρίσκεται 10 βαθμούς και ο Αρης 11 πίσω!
Δώρο άδωρο
Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το μπάτζετ. Μοιάζει με δώρο που επιστρέφεται στο δωρητή. Οταν κάποιος δεν διαθέτει λεφτά, επενδύει σε πράγματα τα οποία σε βάθος χρόνου θα του φέρουν αποτέλεσμα αντί να κυνηγά την ουρά του προσπαθώντας να δείξει την πλάτη του σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Κι αν ΠΑΟΚ και Αρης πραγματικά θεωρούν τη διαιτησίαως τον κύριοεχθρό στην προσπάθεια τους, δεν έχουν παρά να κάνουν μέτωπο με όλους τους αδικημένους της Super League και να διεκδικήσουν την ισονομία. Σε μία τέτοια περίπτωση, όμως, πρέπει να διαθέτουν ομάδες οι οποίες θα έχουν δυναμικήκοντινή σ’ αυτή του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, αφούθα εκλείψει μία καλή δικαιολογία για την αγωνιστική αποτυχία. Ετσι δεν μεταφράζεται η επί σειρά ετών απουσία του ΠΑΟΚ και του Αρη από την πρώτη θέση του βαθμολογικού πίνακα;