Η τακτική ανάλυση της Ελλάδας

Η Ελλάδα αγωνίζεται σε ένα όμιλο που αποτελείται από αντιπάλους που δεν παρουσιάζουν αγωνιστικά στοιχεία που, παραδοσιακά, τη δυσκολεύουν. Ρωσία, Πολωνία και Τσεχία στερούνται επιθετικών παγκόσμιας κλάσης και δεν αποτελούν φόβητρο για την ομοιογενή αμυντική γραμμή του Σάντος. Με αρωγό την τακτική πειθαρχία και τον αέρα του… αουτσάιντερ, η εθνική μας μπορεί να πάρει την πρόκριση στην επόμενη φάση κάνοντας αυτό που ξέρει καλύτερα… να μην χάνει.

Επί… χόρτου:

Πρόκειται για μία από τις ουσιαστικότερες αλλά και πιο προβλέψιμες τακτικά ομάδες της διοργάνωσης. Αδιαμφισβήτητο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα αποτελεί η αμυντική αποτελεσματικότητα, που συνάδει απόλυτα με την αγωνιστική φιλοσοφία του Σάντος. Η ανασταλτική λειτουργία βασίζεται στην ποιότητα της αμυντικής τετράδας, τη συνοχή των μεσοαμυντικών γραμμών, το μειωμένο ρίσκο και το περιορισμένο αγωνιστικό βάθος. Τα ψηλά κορμιά και οι σωστές τοποθετήσεις των αμυντικών προσφέρουν «εναέρια υπεροπλία» και συμβάλλουν στο να κερδηθεί η πλειοψηφία των προσωπικών μονομαχιών. Η εξαιρετική κατάσταση του Μανιάτη ενισχύει την δυναμικότητα του άξονα, ενώ ιδιαίτερο ρόλο στην αμυντική λειτουργία παίζουν οι Καραγκούνης – Σαλπιγγίδης που έχουν επιστροφές / πνευμόνια ώστε να συμμετέχουν τόσο στην φάση της άμυνας, όσο και της επίθεσης.

Στην επίθεση τα πράγματα είναι πιο απλά. Ο Σάντος παραδοσιακά βασίζεται στο χαμηλό tempo ανάπτυξης. Η Ελλάδα βασίζεται σε ένα κλασσικό 4-3-3 χωρίς όμως να έχει την δυνατότητα να βγάλει παίκτες στην αντίπαλη εστία από τον άξονα. Η ανάπτυξη γίνεται κυρίως από τα δεξιά όπου οι Τοροσίδης και Νίνης ή Σαλπιγγίδης δημιουργούν ένα δυνατό «σετ» παικτών. Ο Καραγκούνης θα παίξει ρόλο δημιουργού, καθώς διαθέτει ικανότητα διαρκούς κίνησης με ή χωρίς την μπάλα. Ο αρχηγός θα παίξει βαθιά με στόχο να δεχθεί την πρώτη μπάλα, ενώ θα επιχειρήσει να κουβαλήσει την μπάλα προς την αντίπαλη περιοχή – το μεγαλύτερο πρόβλημα της εθνικής μας σε αγωνιστικό επίπεδο. Προφανώς, τα στημένα και ιδιαίτερα τα κόρνερ θα αποτελέσουν κύριο μέσο επίτευξης τερμάτων. Το 2004 δεν έχει ξεχαστεί και οι διεθνείς μας τα τελευταία χρόνια έχουν δουλέψει πιο πολύ από κάθε άλλη ομάδα στην διοργάνωση σε αυτό τον τομέα.

Αξίζει να δεις…

Καραγκούνης, Τοροσίδης και Γκέκας αποτελούν τους κύριους εκφραστές της τακτικής προσέγγισης του Σάντος. Ο «Κάρα» αναλαμβάνει τον πιο πολυσύνθετο ρόλο, συμμετέχοντας σε όλες τις φάσεις του αγώνα. Έχοντας την εμπειρία να ηγηθεί των προσπαθειών της Ελλάδας ο Καραγκούνης θα κερδίσει φάουλ, θα μοιράσει πάσες, θα κουβαλήσει την μπάλα, θα εκτελέσει τα στημένα και θα απειλήσει με τα γνωστά του μακρινά σουτ. Ο Τοροσίδης παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο, καθώς είναι ο μοναδικός παίκτης που έχει την δυνατότητα να τρέχει με την μπάλα. Ο «Τόρο» θα επιχειρήσει ουκ ολίγες κούρσες και σέντρες από τα δεξιά προς το κεφάλι του Σαμαρά, στο πιο χαρακτηριστικό play του Σάντος ενώ, συχνά-πυκνά, θα απειλήσει την αντίπαλη εστία συγκλίνοντας προς την περιοχή. Τέλος, σημαντική θέση στον τακτικό σχεδιασμό παίζει ο Γκέκας. Ο διεθνής επιθετικός θα αναλάβει τον άχαρο ρόλο του μοναδικού επιθετικού μίας ομάδας που επιτίθεται με σημαντική δυσκολία. Η έφεσή του να κινείται στο όριο της αμυντικής γραμμής των αντιπάλων τον κρατά αρκετά μακριά από τα χαφ της ομάδας και καθιστά την τροφοδότηση του ακόμα πιο δύσκολη υπόθεση. Ο Γκέκας δεν είναι συμμετοχικός επιθετικός, όμως διαθέτει ένστικτο… killer, κάτι που είναι πολύτιμο σε κάθε αμυντικογενή ομάδα.

Συμπέρασμα

Η Ελλάδα έχει κερδίσει επάξια τον σεβασμό της ποδοσφαιρικής Ευρώπης αναπτύσσοντας ένα δικό της ξεχωριστό αγωνιστικό στυλ με κεντρικό τακτικό άξονα την ομαδικότητα και την εξαιρετική ανασταλτική λειτουργία. Το «θαύμα» του 2004 αποτέλεσε απλά την απαρχή μίας… εθνικής τακτικής σχολής. Πλέον, ο Σάντος μπορεί να υπερηφανεύεται ότι διαθέτει την πιο ομοιογενή άμυνα στην Ευρώπη και οι Λεβαντόφσκι, Μπάρος, Κερζάκοφ θα πρέπει να μοχθήσουν για να αποδείξουν το αντίθετο. Ελπίζουμε να αποτύχουν και η γαλανόλευκη φανέλα να βρεθεί και στα γήπεδα της Ουκρανίας.