Οταν ο Ογιος συνάντησε τον Αρη…
"Με εμένα δεν θα δείτε καταστροφικό ποδόσφαιρο". Αυτή η δήλωση-νοοτροπία του Γκιγέρμο Ογιος έχει φέρει τον Αρη στη 13η θέση με μόλις 9 βαθμούς. Οσους δηλαδή έχει η Καλαμαριά που παίζει σαφώς κατώτερη μπάλα από τους «κίτρινους», έναν λιγότερο από τον Πανιώνιο που δεν εντυπωσιάζει με την εικόνα που δείχνει στον αγωνιστικό χώρο και 6 λιγότερους από τον «αιώνιο» αντίπαλο ΠΑΟΚ που μπορεί να μην παίζει το ποδόσφαιρο που θέλουν οι οπαδοί του, έχει όμως την ουσία.
Με αυτή τη συγκομιδή οποιοσδήποτε άλλος προπονητής του Αρη θα αισθανόταν την καρέκλα του να τρίζει. Με μόλις 9 βαθμούς σε ισάριθμους αγώνεςθα γράφαμε ήδη για τους πιθανούς αντικαταστάτες του Αργεντίνου, για την δυσαρέσκεια του κόσμου και για άλλα πολλά που συνοδεύουν μια προβληματική παρουσία ομάδας.
Η διαφορά, όμως, εδώ είναι ότι αυτή η ομάδα, αυτό το δημιούργημα του Ογιος, δεν είναι προβληματικό. Κάθε άλλο. Μετά από πολλά χρόνια ο Αρης παίζει ποδόσφαιρο αξιώσεων, δημιουργεί τόσες ευκαιρίες όσες δεν δημιούργησε από την εποχή του Αντριόλι και μετά και σίγουρα είναι από τις λίγες ομάδες που μπορείς άνετα να καθίσεις να την δεις. Ακόμα κι αν το τελικό αποτέλεσμα δεν σε χαροποιήσει.
Ο Αρης δεν είναι το «χτικιό» που βλέπαμε τον τελευταίο καιρό. Δεν είναι η ομάδα που έπαιζε αντι-ποδόσφαιρο για να πάρει ένα θετικό αποτέλεσμα και να ξεφύγει από την ζώνη του υποβιβασμού. Δεν είναι η ομάδα που προκαλούσε αηδία στον κόσμο της με τον τρόπο που αγωνιζόταν. Δεν είναι η ομάδα που βασιζόταν κυρίως στην άμυνα και λιγότερο στην επίθεση. Και όλα αυτά δεν άλλαξαν από κάποιο μαγικό ραβδί. Αλλαξαν από τον άνθρωπο που δείχνει σε κάθε παιχνίδι ότι γουστάρει το επιθετικό ποδόσφαιρο με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και αυτός δεν είναι άλλος από τον Γκιγέρμο Ογιος, ο οποίος είναι ίσως από τους καταλληλότερους για την θέση του προπονητή οποιασδήποτε ομάδας, όχι όμως ελληνικής.
Εχω άσχημο προαίσθημα για τον Αργεντίνο. Δεν ξέρω αν θα καταφέρει να βγάλει τη χρονιά. Δεν είμαι σίγουρος ότι θα καταφέρει να ολοκληρώσει αυτό που έχει στο μυαλό του για τον Αρη. Και αυτό γιατί βρίσκεται στην Ελλάδα. Στην χώρα όπου πάνω απ’όλα μετράνε οι βαθμοί και μετά το ποδόσφαιρο. Πάρτε για παράδειγμα το ντέρμπι του ΟΑΚΑ. Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός παρουσίασαν… κάτι σαν ποδόσφαιρο, όχι γιατί δεν μπορούν να παίξουν καλύτερα, αλλά γιατί πρωταρχικός τους στόχος ήταν το αποτέλεσμα. Αν ο Μουνιόθ ή ο Σόλιντ αποφάσιζαν να παρατάξουν μια επιθετική ομάδα, που θα αγωνιστεί ανοιχτά και θα «χτυπήσει» τον αντίπαλο, στην καλύτερη περίπτωση να έπαιρναν τον βαθμό της ισοπαλίας. Την επόμενη μέρα, όμως, ουδείς θα αναγνώριζε το ωραίο ποδόσφαιρο και το όμορφο θέαμα. Απαντες θα σχολίαζαν την συγκομιδή τους από την συγκεκριμένη αναμέτρηση.
Ο φετινός Αρης έχει καταφέρει το εξής παράδοξο. Σου αφήνει μια γλύκα μετά το τέλος του αγώνα, ακόμα κι αν έχει γνωρίσει την ήττα. Ο φετινός Αρης θυμίζει μια καλοκουρδισμένη ορχήστρα, που παίζει ροκ. Δεν την ενδιαφέρει πόσα «εισιτήρια» θα κοπούν, αρκεί να έχει καλή ακουστική. Δεν την ενδιαφέρει αν θα μπορέσει να βρεθεί μια μέρα στο Μέγαρο, αρκεί να γευτεί το χειροκρότημα του κόσμου μετά το τέλος της παράστασης.
Στον κυριακάτικο αγώνα με την ΑΕΚ, ο Αρης θα μπορούσε να κερδίσει με 5-3 ήαπλώς να ισοφαρίσει σε 3-3. Τελικά έχασε. Μετρήστε, όμως, τις ευκαιρίες που έκανε μετά το γκολ του Καμπάνταη. Προσέξτε τον τρόπο με τον οποίο αγωνίστηκε παρά το γεγονός ότι έχανε με δύο γκολ διαφορά. Φέρτε στο μυαλό σας τον Αρη της περσινής και της προπέρσινης περιόδου. Κάντε τις συγκρίσεις.
Κάποιοι θέλουν να δουν τον Αρη να παίζει και λίγο αμυντικά. Να προσέχει τα νώτα του. Να κρατάει την μπάλα και το υπέρ του αποτέλεσμα. Δυστυχώς, όμως, δεν πρόκειται να το δουν. Ο φετινός Αρης δεν μπορεί να παίξει αμυντικά. Και λόγω ρόστερ και λόγω νοοτροπίας προπονητή. Στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό και ίσως στο τέλος ο Ογιος να είναι… αξύριστος. Όμως, τόσο ο ίδιος, όσο και οι παίκτες θα έχουν καταφέρει να κερδίσουν την συμπάθεια των ποδοσφαιρόφιλων. Αρκεί να μην αλλάξει κάτι στη διάρκεια της χρονιάς και να αφήσουν τον άνθρωπο να κάνει την δουλειά του.
Δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα έρθουν και τα αποτελέσματα. Κάποια στιγμή η μπάλα θα ανταμείψει τις προσπάθειες των «κίτρινων». Κάποια στιγμή ο τροχός θα γυρίσει και ο Αρης θα μαζέψει τους βαθμούς που αξίζει. Την Κυριακή ο Γιώργος Χατζάρας είπε ότι “το να παίζεις άμυνα είναι τέχνη. Το να παίζεις επίθεση είναι ικανότητα”. Αφήστε την τέχνη για τους ζωγράφους και κρατήστε την ικανότητα. Ο φετινός Αρης έχει την ικανότητα να παίζει επίθεση. Και αυτό στο δύσμοιρο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι πολυτέλεια.
