Χτυπητές αδυναμίες
Να δεις πως το λένε… Α, «τέλος καλό, όλα καλά». Θα είναι εγκληματικό πάντως να πιστέψει κανείς ότι «όλα καλά», όταν ο Παναθηναϊκός για μία ακόμη φορά φέτος κραύγασε τις χτυπητές αδυναμίες του (προσώπων, συστημάτων ή ότι άλλο θέλετε) απέναντι σε μαζικές άμυνες.
Ο Παναθηναϊκός ζορίστηκε και πάλι -ξανά και ξανά- κόντρα σε μία κλειστή και πολυπρόσωπη άμυνα, εκνευρίστηκε και πάλι -ξανά και ξανά- από τις δικές του αδυναμίες και τα χασομέρια του αντιπάλου και χρειάστηκε μία προσωπική ενέργεια του Γιώργου Καραγκούνη (που ως τότε απείχε από τον καλό του εαυτό) για να πάρει το τρίποντο και να διατηρηθεί ζωντανός στην διεκδίκηση των υψηλών στόχων του.
Όσο κι αν αγαπάς κάτι, όσο κι αν το πονάς και πονάς μακριά του, είναι εξαιρετικά ψυχοφθόρο να παρίστασαι στο ίδιο κακό έργο θεατής -ξανά και ξανά- θέτοντας σε κίνδυνο και την ψυχική σου υγεία, διάολε! Ο Ζοσέ Πεσέιρο το αναγνώρισε, χαμογέλασε στην χιουμοριστική αναφορά περί εμφραγμάτων, αλλά ούτε δικαιολόγησε επαρκώς την παγιωμένη εικόνα δυσπραγίας, ούτε εγγυήθηκε την σύντομη ανατροπή των αρνητικών δεδομένων. Απλώς υποσχέθηκε περισσότερη δουλειά στη διάρκεια των προπονήσεων…
Δεν είναι σύνθετα μαθηματικά, είναι απλή αριθμητική. Ένα και ένα κάνουν δύο, που λένε και στο νηπιαγωγείο. Ο Παναθηναϊκός κόντρα σε ομάδες που κλείνονται στο καβούκι τους και κλωτσάνε μπάλα και χρόνο έως ότου ακούσουν το λυτρωτικό σφύριγμα της λήξης, δεν έχει τον τρόπο να αναδειχθεί ξεκούραστα νικητής.
Δεν είναι ούτε μία, ούτε δύο οι φορές που «σκόνταψε» ή κέρδισε εντελώς ψυχοβγαλτικά τους τρεις βαθμούς στην εκπνοή. Δεν είναι ούτε μία, ούτε οι δύο οι χρονιές που παρουσιάζει το ίδιο ακριβώς πρόβλημα, την ίδια και απαράλλαχτη εικόνα αδυναμίας να ανοίξει τον αντίπαλο, να διασπάσει το τείχος και να φτάσει σ’ ένα γρήγορο γκολ.
Και αυτό είναι που κάνει ακόμη περισσότερο εξοργιστική αυτή καθεαυτή την αδυναμία του να προσφέρει κάποιες αγόγγυστες ποδοσφαιριστές βραδιές στους φίλους του, κόντρα σε σαφώς υποδεέστερους αντιπάλους.
Δεν μπορεί να μην γνωρίζουν το πρόβλημα οι έχοντες το γενικό πρόσταγμα. Είναι αδύνατον να μην γνωρίζουν τις λύσεις. Δεν νοείται πια μεγάλος ποδοσφαιρικός σύλλογος, που στο 90% της αγωνιστικής περιόδου αντιμετωπίζει μαζικές άμυνες, χωρίς ένα βαρύ σέντερ φορ να γεμίζει την αντίπαλη περιοχή, παρ’ εκτός κι αν πλημμυρίζει τόσο πολύ από ποδοσφαιρική κλάση στο χορτάρι που θα αρκούσε ένας… Ετό στην κορυφή! Βέβαια και σε αυτή την περίπτωση απαιτείται κίνηση σε 4-5 φορές υψηλότερες ταχύτητες και αυτοματοποιημένοι συνδυασμοί ικανοί να αποδιοργανώσουν ακόμη και τα πλέον σύγχρονα… συστήματα ασφαλείας.
Δεν γίνεται χωρίς ακραίους που θα κάνουν δική τους κάθε σπιθαμή της πτέρυγας που πατάνε. Είναι παράλογο να πολιορκείς τέτοιες άμυνες με προσωπικές ενέργειες των κατά συνθήκη ακραίων που χρησιμοποιείς, χωρίς να έχεις την πολυτέλεια -διότι περί πολυτέλειας πρόκειται- να έχεις 4-5 σέντρες-ξυραφιές στην αντίπαλη περιοχή.
Μέσα σε όλα, υπήρξε κι ένα σοβαρό λάθος από πλευράς Πεσέιρο. Για να είμαστε πιο ακριβείς, υπήρξε η ανάληψη ενός υψηλότατου ρίσκου, αυτό της χρησιμοποίησης του Έκι Γκονζάλες στο αρχικό σχήμα και γι αυτό φέρει τη σοβαρή ευθύνη απώλειας ενός ολόκληρου ημιχρόνου -για μία ακόμη φορά- με τον Αργεντινό άσο να βρίσκεται εντελώς εκτός ρυθμού, να ψάχνει τα πατήματά του μετά από ένα χρόνο απουσίας και δικαίως να μην ανταποκρίνεται στα καθήκοντά του, τα οποία σαν μην έλειπαν όλα τα άλλα, ήταν και αυξημένα, ως ο παίκτης στην κορυφή του ρόμβου τον οποίο για πρώτη φορά είδαμε σ’ ένα τέτοιο παιχνίδι…
Το πιθανότερο είναι ότι μακροπρόθεσμα θα κερδίσει ο Παναθηναϊκός ή τουλάχιστον θέλουμε να είναι έτσι. Είναι κέρδος ότι ο Παναθηναϊκός έβαλε και πάλι -δειλά, δειλά- σε αγωνιστικό ρυθμό τον ποιοτικότερο ίσως μέσο του, αλλά παραλίγο το τίμημα να είναι βαρύτατο. Η παραδοχή μάλιστα του Πορτογάλου τεχνικού ότι δεν περίμενε και πολλά περισσότερα στην επανεμφάνιση του Γκονζάλες μετά την μακρά αποχή του, δημιουργεί ερωτηματικά για την επιλογή του να συμπεριληφθεί στην αρχική ενδεκάδα και όχι να κερδίσει χρόνο συμμετοχής ευκαιρίας δοθείσης στη διάρκεια αυτού ή επομένου παιχνιδιού.
Εκτός κι αν ήταν ένα αγωνιώδες μήνυμα της αναγκαιότητας να είναι παρών στο γήπεδο Καραϊσκάκη…
Εν πάση περιπτώσει, ο Έκι με την αγωνιστική του παρουσία -επαναλαμβάνουμε, απολύτως δικαιολογημένα- δεν τόνωσε την εμπιστοσύνη σε μία τέτοια προσεχή επιλογή, αφού έδειξε ξεκάθαρα ότι του λείπουν παιχνίδια.
Ο Παναθηναϊκός φορώντας την επετειακή του φανέλα (πολύ καλή επιλογή της εταιρίας αθλητικών ειδών που ντύνει τον Παναθηναϊκού και των διοικητικών στελεχών του), μπήκε στον δεύτερο αιώνα της ζωής του. Στα πρώτα κιόλας μέτρα αυτής της διαδρομής βρίσκει το Φαληρικό γήπεδο και τον «αιώνιο». Ευτυχώς οι «ερυθρόλευκοι» δεν αγωνίζονται με σύστημα «ταμπούρι-κλεφτοπόλεμος», δυστυχώς και αυτή τη φορά ο Παναθηναϊκός βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο.
Καλή χρονιά σε όλους.
