Το ποδόσφαιρο που αγαπάμε

Πλέον μιλάμε για έξι ομάδες από τη Βόρεια Ελλάδα (ΠΑΟΚ, Άρης, Ηρακλής, Skoda Ξάνθη, Πανθρακικός και Πανσερραϊκός), δύο από την κεντρική (Λάρισα, Λεβαδειακός), πέντε από Αθήνα, Πειραιά (Παναθηναϊκός, ΑΕΚ, Πανιώνιος, Θρασύβουλος και Ολυμπιακός), μία από την Πελοπόννησο (Αστέρας Τρίπολης) και δύο από την Κρήτη (ΟΦΗ, Εργοτέλης) Θα ήταν ευχής έργο σε αυτή την Superleague να είχε εξασφαλίσει μία θέση και ο ΠΑΣ Γιάννινα. Καλώς ή κακώς απέτυχε. Και η Πάτρα δικαιούται μία θέση, έχοντας μάλιστα στη διάθεσή της κι ένα καταπληκτικό Στάδιο. Και δεν είναι μόνο αυτές οι πόλεις με ποδοσφαιρική παράδοση και ισχυρό λαϊκό έρεισμα.

Σε κάθε περίπτωση όμως την φετινή εικόνα του πρωταθλήματος οφείλει να τη διαφυλάξει ως κόρη οφθαλμού η διοργανώτρια Αρχή. Στον βαθμό που μπορεί να το κάνει. Δεν ζήτησε κανείς την εύνοια κανενός. Ισονομία όμως απαιτεί και καθαρές εξηγήσεις. Όχι «χειρουργεία» διευκόλυνσης των επισκέψεων των «μεγάλων». Όχι «τηλεοπτικές» ρυθμίσεις σε βάρος της περιφέρειας.

Όχι στο κλίμα τρομοκρατίας των «υπέροχων λαών» που εκδράμουν ανά την Ελλάδα και κουρσεύουν «διπλά» για τις αγαπημένες τους ομάδες και ακόμη πιο ηχηρό «όχι» στο καθεστώς ασυλίας που βαφτίζει τα καταφανή επεισόδια, «πτώση τάσης» και «προβληματικούς πυλώνες».

Πολλά βεβαίως εξαρτώνται και από τις ίδιες τις ομάδες. Τα χρήματα με τα οποία ξεκινούν πλέον την χρονιά οι ομάδες είναι αρκετά για να δημιουργήσουν ένα αξιόμαχο σύνολο, χωρίς ακραίες οικονομικές αιμορραγίες των ιδιοκτητών ή μεγαλομετόχων τους. Σωστή διαχείριση χρειάζεται, υγιής νοοτροπία και φιλοσοφία πάνω στο ποδόσφαιρο και πρόσωπα που αγαπούν το ποδόσφαιρο και την περιοχή, περισσότερο από την τσέπη και την προσωπική τους προβολή.

Ίσως στα αυτιά κάποιων, όλα τα παραπάνω ηχούν πολύ ρομαντικά. Είτε το θέλουμε όμως, είτε όχι, αποτελούν μονόδρομο για μία Superleague απεξαρτημένη από την υδροκέφαλη Αθήνα, ένα ποδόσφαιρο ελκυστικό για τον Έλληνα φίλαθλο, ένα πρωτάθλημα που θέλει τον κόσμο κοντά του και ψάχνει τους τρόπους για να το πετύχει.