Εφτασε να σφύζει από υγεία
Πολύ σημαντική νίκη, γιατί ήταν νίκη με πολλαπλά οφέλη. Και δεν μιλάω για τα τετριμμένα, όπως λόγοι γοήτρου, ψυχολογίας, βαθμολογίας και λοιπά, αλλά για πολύ βασικότερα συστατικά μιας ομάδας που από την εντατική θεραπεία και την μηχανική υποστήριξη, έφτασε να… σφύζει από υγεία!
Από το πρωί της Κυριακής γινόμουν αποδέκτης μιας υπέρμετρης αισιοδοξίας, την οποία φοβόμουν, καίτοι πίστευα ότι ο Παναθηναϊκός θα επικρατήσει έστω και στις λεπτομέρειες. Κι αυτό γιατί η ομάδα την τελευταία διετία δεν εξέπεμπε αυτοπεποίθηση, δεν έβγαζε χαρακτήρα αφεντικού στο χορτάρι.
Φοβόμουν λοιπόν, ότι δεν θα μπορούσε να διαχειριστεί το βάρος των προσδοκιών, οι οποίες -εδώ που τα λέμε- δεν ήταν απόλυτα σύμφωνες με τη λογική. Γιατί δεν γίνεται να λες ότι η ομάδα βελτιώνεται σιγά σιγά, κερδίζει το χαμένο έδαφος αλλά χρειάζεται να κάνει αρκετά βήματα ακόμη και από την άλλη να θεωρείς βέβαιη τη νίκη επί του Ολυμπιακού και μάλιστα με ευρύ σκορ…
Διαψεύστηκα και δεν κρύβω ότι το χάρηκα. Η νίκη δεν ήρθε βέβαια με ευρύ σκορ, αλλά στις λεπτομέρειες όπως περίπου το περίμενα και από ένα αυτογκόλ. Όμως, ο Παναθηναϊκός δεν κινδύνεψε ούτε στιγμή (μοναδική εξαίρεση η διπλή φάση στο φινάλε), δεν απειλήθηκε, ούτε ζορίστηκε από τον αντίπαλό του, αντίθετα είχε τον έλεγχο και του ρυθμού και της κυκλοφορίας της μπάλας στα διαστήματα που το είχε ανάγκη.
Πρώτο δείγμα θετικό, η διαχείριση της πίεσης και η κατάκτηση της αναγκαίας νίκης.
Χάρηκα περισσότερο, από την εικόνα στον περιβάλλοντα χώρο των αποδυτηρίων. Πρώτα απ’ όλα είδα μετά από αρκετό καιρό χαμογελαστά πρόσωπα. Πρόσωπα στα οποία δεν ζωγραφίστηκε απλά η ανακούφιση για την αναγκαία -επαναλαμβάνω- επικράτηση, αλλά και το πείσμα για μία ακόμη καλύτερη συνέχεια.
Ήταν μία νίκη, που η ομάδα την είχε πολύ μεγάλη ανάγκη, την περίμενε πώς και πώς και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά όσοι ζουν κοντά της. Παραταύτα όμως, κανείς, ΜΑ ΚΑΝΕΙΣ, στις δηλώσεις δεν παρουσιάστηκε εκστασιασμένος, υπερφίαλος, παρλαπίπας και λαϊκιστής.
Όλοι υπογράμμισαν την ικανοποίησή τους για τους βαθμούς της νίκης και περισσότερο για τη διαρκή βελτίωση, αγωνιστική και ψυχολογική. Κανείς δεν μίλησε για απάντηση, κανείς δεν μοίρασε απλόχερα υποσχέσεις, κανείς δεν απαξίωσε τον αντίπαλο, όλοι μίλησαν για την ανάγκη να συνεχιστεί η σκληρή δουλειά, χωρίς εφησυχασμούς. Δεύτερο δείγμα εξαιρετικά θετικό.
Ο Παναθηναϊκός έκανε όλα όσα έπρεπε να κάνει, για να κερδίσει αυτό το παιχνίδι. Εξαντλητική πίεση στο μισό γήπεδο, έλεγχος του ρυθμού και πάθος που ενέπνεε ο τεχνικός του, αρνούμενος να καθίσει έστω και δευτερόλεπτο στον πάγκο του.
Ενίσχυση των άκρων, ακρωτηριασμός του μεγάλου πλεονεκτήματος του Ολυμπιακού στις πτέρυγες τα τελευταία χρόνια, αλλά και απόλυτη ανατροπή στο… δικό του γήπεδο, με τους Βίκτορ και Ρομέρο να αναδεικνύονται ηγετικές μορφές.
Πολύ μεγάλο παιχνίδι και από τον Αλέξανδρο Τζιόλη, που πληροφορήθηκε πέντε λεπτά πριν την έναρξη την είσοδό του στην αρχική ενδεκάδα.
Υ.Γ.: Η αποβολή του Βίκτορ Σάντσεθ με δεύτερη κίτρινη κάρτα στην εκπνοή του στερεί τη δυνατότητα συμμετοχής στο προσεχές παιχνίδι με τον Θρασύβουλο στο κύπελλο. Αντίθετα ο Αντονι Σέριτς που συμπλήρωσε κάρτες, έχει την δυνατότητα επιλογής του αγώνα πρωταθλήματος που θα εκτίσει την ποινή της μιας αγωνιστικής μέσα από τους προσεχείς τέσσερις.
