Fan zone, my ass
Ξεχωριστές fan zone, my ass. Σόρι, αλλά μας το χάλασαν. Από το 2001 που έγινε παράδοση να ταξιδεύουμε στον τελικό του Champions League, όλα τα λεφτά είναι το μεσημέρι πριν τον τελικό.
Τα καραβάνια καταφθάνουν, συγκεντρώνονται όλοι σε μια πλατεία και αρχίζει το γλέντι. Όπως ίσως θα διαβάσατε, άλλου πήγαν οι της Μπάγερν, αλλού οι της Ίντερ. Κι εμείς τί ήρθαμε να δούμε; Το ματς; Το ματς τό ’χει κι η τηλεόραση και μάλιστα σε εμπλουτισμένη βερσιόν, σε Βερνίκο. Πως λέμε στα DVD και στα Blu-ray “Director’s cut”, ε, εμείς έχουμε “Vernicos’ Cut”.
Πάνω από το μισό της “εμπειρίας” δεν είναι το να δεις τον αγώνα από κοντά, αλλά το πριν, το build up. Με τους οπαδούς χωρισμένους ώστε να μην συναντηθούν, χάθηκαν τα πάντα. Και μην σκεφτείτε ελληνικά, πως είναι λογικό να τους χωρίσουν για να μην υπάρχουν επεισόδια. Τι επεισόδια να υπάρχουν; Στο Μάνστεστερ το 2003 ήταν στην Triangle Square τουλάχιστον 30.000 Iταλοί. Έβλεπες στα παγκάκια έξι νοματαίους να πίνουν μπύρες, τρεις να κάθονται κάτω με φανέλα της Μίλαν, τρεις πάνω με τη φανέλα της Γιουβέντους. Την επόμενη μέρα στο αεροδρόμιο κοιμόντουσαν δίπλα-δίπλα στο πάτωμα περιμένοντας την πτήση της επιστροφής. Αν δεν άνοιξε μύτη σε ιταλικό εμφύλιο, καταλαβαίνετε πως στους υπόλοιπους μιλάμε για γιορτη, για πανδαισία.
Κορυφαίο όλων, το σκηνικό το 2001, στο Μιλάνο. Στην περίφημη Piazza D’Uomo να είναι μαζεμένοι οι Βαυαροί κι οι οπαδοί της Βαλένθια. Παρατεταγμένοι ο ένας απέναντι στον άλλον, σαν στρατοί, με ελάχιστοι απόσταση. Όπλο της… διαμάχης τα τραγούδια και τα συνθήματα. Μία εσείς, μία εμείς. Κάποια στιγμή, εμφανίστηκε μια μπάλα. Πάταγος. Αν δεν έχετε δει ποδόσφαιρο, 15.000 εναντίον 15.000, δεν έχετε δει τίποτα. Κι όλα αυτά στο πιο σουρεαλιστικό σκηνικό, στην πλατεία της καθολικής εκκλησίας, δίπλα στους οίκους μόδας.
Ξενερωμένος, ελπίζω πλησιάζοντας στον αγώνα, τα πράγματα να καλυτερεύσουν. Αλλιώς, η καλύτερη ανάμνηση θα μείνει το φαγητό και μια εκπλητική Ισπανίδα στο μαγαζί με τα αναμνηστικά.
