Ένας πόλεμος που δεν έγινε ποτέ
Είχε το διάβασμα, το άγχος, ίσως και λίγο τον πανικό ενός τελικού, αλλά δεν πρόσφερε τίποτε άλλο. Περιμέναμε περισσότερα από το πρώτο παιχνίδι σε επίπεδο μπάσκετ.
Ακόμα και όταν υπήρξε μία μικρή ανατροπή, οι μεν γηπεδούχοι απλά έκαναν υπομονή οι δε φιλοξενούμενοι δεν πίεσαν περισσότερο. Περιμέναμε πιο πολλά από τους ίδιους τους παίκτες σε πάθος, ένταση, σε έκρηξη. Σίγουρα οι ερυθρόλευκοι κτυπήθηκαν από την ατυχία με τον τραυματισμό του Ματσιγιάουσκας πριν το παιχνίδι και του Σχορτσιανίτη μέσα σε αυτό. Αλλά…
Το βέβαιο είναι ότι εμφανίστηκε ένας Παναθηναϊκός, που διάβασε, μελέτησε κάθε πτυχή του παιχνιδιού γνωρίζοντας πρώτα τις δικές του αδυναμίες. Ο Ομπράντοβιτς ετοίμασε την ομάδα για έναν τελικό. Επέλεξε πού θα κτυπήσει και πώς θα προστατευθεί από την απραξία των ημερών αλλά και το «άδειασμα» της ψυχολογίας μετά την κατάκτηση της ευρωλίγκας.
Νίκησε γιατί είχε πλάνο, αρχή και τέλος. Πάλι δεν ήταν καλός, είδαμε ακριβώς μία κόπια όλων των προηγούμενων αναμετρήσεων με το ίδιο όμως αποτέλεσμα, την νίκη.
Αυτό πρέπει περισσότερο να ενοχλεί τον Ολυμπιακό. Δεν έκανε τίποτε παραπάνω από ότι ο Πανιώνιος ή το Μαρούσι. Απλά παρενοχλούσε έναν αντίπαλο ο οποίος βρέθηκε σε μέτριο βράδυ. Δεν είχε σπιρτάδα το παιχνίδι του. Γνώριζε εκ των προτέρων ότι ένας αργός ρυθμός δεν τον βολεύει αλλά δεν άλλαξε τίποτα και ας έβγαλε δύο παραπάνω αιφνιδιασμούς. Οι ερυθρόλευκοι φάνηκε να μην βρήκαν τον χρόνο να ετοιμαστούν για έναν πολύ ειδικό αγώνα πράγμα διόλου απίθανο.
Εκείνο που προκάλεσε εντύπωση είναι η εμμονή στον Άκερ. Ο Ισραηλινός προπονητής έριξε στον παρκέ τον πιο αδιάφορο παίκτη που έχει παίξει ποτέ σε τελικούς ελληνικού πρωταθλήματος και το πλήρωσε αφού με την παρουσία του Αμερικανού τελείωσε ο αγώνας στην τρίτη περίοδο. Υπάρχει δικαιολογία για κάποιον τραυματισμό αλλά και ο Παπαμακάριος έπαιξε με ένεση και σε κάθε φάση ήταν μέσα.
Ο Ματσιγιάουσκας έδειξε ανέτοιμος αλλά δεν πρόλαβε να ζεσταθεί κιόλας. Αυτό ήταν ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα. Οι αλλαγές γίνονταν τόσο γρήγορα ώστε ο Ολυμπιακός δεν ήταν δυνατόν να έχει συγκεκριμένη κατεύθυνση. Σε αυτό βεβαίως και συνετέλεσε η απουσία του Ζίζιτς, ένας παίκτης που θα άλλαζε τις ισορροπίες στην επίθεση και θα μάζευε κάποια από τα εννιά χαμένα αμυντικά ριμπάουντ.
Οι Γάλλοι όμως λένε ότι: «a la guerre comme a al guerre». Σε ελεύθερη μετάφραση, όταν είσαι σε πόλεμο, προσαρμόζεσαι. Ο Ολυμπιακός δεν πήγε για να πολεμήσει τουλάχιστον όπως θα περίμενε κάποιος.
Η ατμόσφαιρα ήταν πραγματικά πολύ καλή, με εξαίρεση τις βωμολοχίες. Ακόμα όμως κι ένα κέρμα είναι ικανό να την χαλάσει και ο τραυματισμός του Σταύρου Ελληνιάδη, μικρός ή μεγάλος αφορά στο ιατρικό δελτίο ακυρώνει, δυστυχώς, όλες τις φιλότιμες προσπάθειες της διοίκησης και των υγιών φιλάθλων του Παναθηναϊκού να προστατεύουν την ίδια την ομάδα και το σπίτι τους.
Ένας βλάκας δεν μπορεί να χαρακτηρίσει ένα σύνολο. Ένας βλάκας όμως μπορεί να διαλύσει την τελευταία εντύπωση.
